ตอนที่8 จัดฉาก

1754 Words

“ทำอะไรของเธอ!” จักรวิ่งเข้าไปกระชากเวลาทันทีหลังจากเธอก้าวลงไปในทะเลได้ไม่กี่ก้าว “ปละ...ปล่อย!” เมื่อหันมาเห็นหน้าจักร เวลาก็กลัวและรังเกียจขึ้นมาจนเริ่มดิ้นให้หลุดจากการแตะต้องตัวจากเขา “เธอฟังฉันให้ดีนะ ฉันไม่ได้ทำอะไรเธอ” สุดท้ายจักรก็ทนไม่ไหวกับการเห็นผู้หญิงคนหนึ่งพยายามฆ่าตัวเองเพราะเรื่องของเขาถึงสามครั้งติดๆ แบบนี้ “.....” เวลาหยุดดิ้นมองจักรเพื่อหาคำตอบว่าเขาพูดจริงหรือโกหก แต่เธอยอมรับว่าดีใจที่ได้ยินแบบนี้ แต่ก็ยังไม่กล้าพอที่จะเชื่อมัน “ฉันไม่ได้ทำอะไรเธอจริงๆ มันก็แค่การจัดฉาก” “จัดฉาก?” “ถ้าไม่เชื่อฉันก็ลองไปถามมาหยาดู มาหยาเป็นคนเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เธอเอง” “.....” เวลาคิดตามที่จักรพูด และมันก็ทำให้เธอเข้าใจแล้วว่าทั้งหมดต้องเป็นฝีมือของไทม์ไทย “ทีนี้ก็เลิกคิดฆ่าตัวตายได้แล้ว มันไม่ใช่ทางออกที่ดีหรอก” จักรพูดขึ้นเพื่อให้หญิงสาวตรงหน้าหยุดความคิดทำร้ายตัวเองสักที เพราะถ้าเขาและเจ้านายกลับกรุงเทพไปแล้วเธอคิดทำแบบนี้อีก เขาคงรู้สึกผิดและติดค้างกับเธอไปตลอด “แล้วนายบอกฉันทำไม ไม่กลัวเจ้านายของนายไม่พอใจเหรอ” เวลายังไม่มั่นใจเท่าไหร่จึงถามออกไป เพราะกลัวว่าครั้งนี้เป็นแผนของไทม์ไทยให้เธอตายใจอีก “เธอก็อย่าบอกคุณไทม์สิว่ารู้เรื่องนี้แล้ว แล้วที่ฉันบอกก็เพราะไม่อยากเป็นต้นเหตุทำใครตาย” “ฉันเชื่อนายได้ใช่ไหม” “ถ้าไม่เชื่อฉันก็ลองไปถามมาหยาดู หรือไม่ก็ลองทบทวนตัวเองดูว่าวันนั้นมันเกิดอะไรขึ้นกับร่างกายเธอหรือเปล่า” ก็ไม่แปลกถ้าหญิงสาวตรงหน้าจะไม่เชื่อ แต่อย่างน้อยเขาก็ได้บอกไปแล้ว เขาถือว่าไม่ติดค้างอะไรกับเธอแล้ว ถ้าเธอยังไม่เชื่อแล้วคิดทำร้ายตัวเองอยู่มันก็ไม่เกี่ยวกับเขาแล้ว และหลังจากที่เวลาได้รับรู้ว่าร่างกายของเธอยังคงเป็นของเธอมันก็ทำให้ความคิดที่เธอจากหนีปัญหาบ้าๆ นี้หมดไปและพยายามปรับตัวกับปัญหาตรงหน้าแทน “กรี๊ด!” ร่างบางของเวลากรีดร้องออกมาหลังจากเธอนั่งเลือกผักใส่ตะกร้าเพื่อให้คนเอาไปขาย “เป็นอะไร!” มาหยาที่นั่งสองอยู่ข้างๆ รีบถามขึ้นด้วยความตกใน “หนอน! หนอน!” ร่างบางที่เกลียดและกลัวสัตว์เลื้อยคลานเกือบทุกชนิดร้องชี้ไปยังจุดที่เธอเจอนอนด้วยความกลัว “ก็นี่มันผักปลอดสาร จะเจอนอนมันก็ไม่แปลก” เพราะที่นี่ไม่ใช้สารเคมีอะไรสักอย่างมันก็ต้องมีศัตรูพืชเป็นธรรมดา “ไม่เอาฉันไม่อยากทำอันนี้แล้ว พี่มีงานอื่นให้ฉันทำไม” เธอไม่ไหวหรอกนะถ้าต้องมานั่งเจอหนอนทุกวันแบบนี้ เธอทั้งเกลียดและกลัวมันมากๆ เลยแหละ “เรื่องมาก! ไอ้แค่หนอนตัวเท่าเศษเหล็บร้องเหมือนจะเป็นจะตาย!” น้ำเสียงเหน็บแหนมของหญิงสาวรายหนึ่งที่อายุประมาณยี่สิบสามพูดขึ้นอย่างไม่ชอบหน้าเวลา “ที่นี่ก็ไม่ได้มีงานอะไรมากนักหรอก ก็มีให้ทำเท่าที่เห็นนี่แหละ” มาหยาพูดตามที่เป็นอยู่ เพราะงานบนเกาะก็ไม่ได้มากมายอะไร แค่ที่ทำอยู่ก็พออยู่พอกินกันแล้ว “ไม่เอาอ่ะ ฉันทำอันนี้ไม่ไหวหรอก” ไม่พูดเปล่าเวลายังลุกออกไปโดยไม่สนใจอะไรเลย หญิงสาวที่เกิดในครอบครัวร่ำรวยไม่เคยต้องทำอะไรเองแต่ต้องมาทำงานที่ไม่เคยทำ อีกทั้งยังต้องทำงานกับสิ่งที่เธอเกลียดและกลัวแบบนี้มีเหรอที่เธอจะทน มีเหรอที่เธอจะสนใจในสิ่งที่เธอไม่อยากทำ “คิดว่าเธอมีสิทธิ์เลือกขนาดนั้นเลยเหรอ” เสียงเข้มของไทม์ไทยที่ยืนมองเหตุการณ์ทุกอย่างตั้งแต่แรกพูดขึ้นเมื่อเห็นเวลากำลังจะเดินออกไปจนทำให้ร่างบางหยุดชะงักและหันกลับมายังร่างสูงที่เธอพึ่งรู้ว่าอยู่ที่นี่ด้วย “มี!” ร่างบางตอบกลับอย่างไม่สนใจก่อนจะหมุนตัวเดินต่อไปอย่างไม่เกรงกลัว ตอนนี้นอกจากหนอนแล้วก็ไม่เห็นว่าเธอมีอะไรต้องกลัวเลย ไทม์ไทยเหรอ เธอไม่ได้ทำอะไรผิดเธอไม่จำเป็นต้องกลัวเขาเลยสักนิด หมับ! “โอ้ย!” ร่างบางที่ถูกกระชากข้อมือจากด้านหลังจากแรงร้องขึ้นพร้อมกับร่างกายที่หมุนกลับมาตามแรงกระชาก “ฉันสั่งอะไรก็ต้องทำ!” “ไม่ทำ! พี่ก็รู้ว่าเวลาไม่กลัวพวกนั้นแล้วยังจะให้เวลาไปทำอีกเหรอ!” เวลาเถียงกลับไปอย่างที่ไทม์ไทยเองก็รู้ “เธอคิดว่าฉันจำเรื่องของเธอได้ขนาดนั้นเลยเหรอ...” “แล้วต่อให้เธอจะกลัวแค่ไหน ฉันสั่งให้ทำก็ต้องทำ!” ไทม์ไทยพูดขึ้นราวกับจำสิ่งที่หญิงสาวพูดไม่ได้ทั้งสั่งออกมาเสียงเข้มอีกครั้ง “จำไม่ได้ หรือแกล้งจำไม่ได้กันแน่” เธอเจ็บกับความเย็นชาไร้เยื่อในนี้ของเขา และเธอไม่มีทางเชื่อหรอกว่าคนเราจะลืมเรื่องของคนคนหนึ่งในชีวิตได้จริงๆ “อะไรที่ไม่มีความหมายกับชีวิตฉัน ฉันไม่คิดจะจำหรือสนใจ เพราะชีวิตฉันมีคนสำคัญให้จดจำมากมาย” “จำได้หรือจำไม่ได้ก็เรื่องของพี่เถอะ แต่ฉันไม่ทำงานพวกนั้นอีกแล้ว” ร่างบางปรับอารมณ์ตัวเองเหมือนไม่รู้สึกอะไรก่อนจะตัดบทขึ้นให้เขารู้ว่าเธอเองก็ไม่สนใจสิ่งที่เขาพูด และเธอก็จะไม่ทำในสิ่งที่เธอไม่อยากทำด้วย แต่... หมับ! ไทม์ไทยกระชากเวลาให้เดินตามเขาไปยังทางเดิมที่เธอและเขาพึ่งจะเดินมาเมื่อกี้ และแน่นอนว่ามันเป็นทางไปสวนผักนั่นเอง ตุบ! ร่างบางถูกเหวี่ยงลงกับพื้นข้างแปลงผักเปล่านั่นอย่างแรงด้วยฝีมือของไทม์ไทยทันที “ลงเมล็ดผักซะ” ไทม์ไทยสั่งเวลาขึ้นทันที และสิ่งที่เขาจะให้เธอทำก็คือใช้มือลงเมล็ดผักเพื่อปลูกใหม่อีกครั้งหลังจากเก็บผลผลิตไปแล้ว “.....” เวลาเงยหน้าจ้องมองไทม์ไทยอย่างไม่ยอมแพ้และไม่ยอมทำตามสิ่งที่เขาสั่ง แค่เขาผลักเธอลงพื้นแบบนี้ก็เจ็บมากพอแล้วยังจะมาสั่งเธออีกเหรอ “จะทำดีๆ ไหมเวลา!” เสียงเข้มถามออกมาอย่างเป็นการขู่ “.....” ร่างบางไม่ตอบก่อนจะหันหน้าหนี แต่ก็ยังไม่ยอมลงมือทำอะไรสักอย่าง “ได้ ไม่อยากทำก็ไม่ต้องทำ...” “ปาเลาะ มานี่!” ไทม์ไทยหันไปเรียกชาวบ้านคนหนึ่งแทนทันที “ครับ” “.....” ร่างสูงขยับเข้าไปกระซิบบางอย่างข้างหูของปาเลาะแทนและมันก็ทำให้คนอื่นรวมถึงเวลาไม่ได้ยิน “ครับ” แล้วปาเลาะก็รับคำก่อนจะรีบวิ่งออกไปทันที ส่วนไทม์ไทยก็ยังเลือกจะยืนเฝ้าเวลาอยู่ที่เดิมไม่ไปไหน เวลาเองก็เช่นกันเธอยังเลือกนั่งอยู่กับที่ไม่ทำตามคำสั่งของไทม์ไทย จนกระทั่ง... “ได้แล้วครับนาย” ปาเลาะเดินกลับมาพร้อมกับถังขนาดเล็กในมือและยื่นให้กับไทม์ไทย ไทม์ไทยรับถังใบนั้นมาก่อนจะเทมันลงไปตรงแปลงผักตรงหน้าของเวลาทันที และ... “กรี๊ดด!!!” ร่างบางของเวลากรีดร้องขึ้นด้วยความตกใจกลัวทันทีก่อนจะรีบขยับตัวเพื่อจะลุกหนี แต่.. หมับ! “ฉันสั่งให้ลงเมล็ด!” ไทม์ไทยจับเวลาไว้ได้ทันและสั่งออกไปเสียงเข้ม “พี่ไทม์ปล่อยเวลา ฮืออ ปล่อย!” ร่างบางดิ้นพล่านๆ เหมือนถูกน้ำร้อนหลวกเพื่อให้หลุดจากการจับกุมจากไทม์ไทย แต่ไม่ว่าจะดิ้นเท่าไหร่เขาก็ยิ่งบีบต้นแขนเธอไว้แน่นกว่าเดิม “อย่าให้ฉันต้องกดเธอลงไปนอนทับพวกมันนะเวลา” ไทม์ไทยขู่ออกมาทันที และพวกมันที่เขาหมายถึงก็คือสิ่งที่เขาเทลงไปบนแปลงผักเมื่อกี้ นั่นก็คือไส้เดือนหลายสิบตัวนั่นเอง “ไม่ ปล่อยเวลา ฮืออ ปล่อย!” เวลาร้องไห้ออกมาด้วยความกลัว ปกติเธอก็กลัวและเกลียดพวกมันอยู่แล้ว แต่ยิ่งมาเจอหลายสิบตัวพร้อมๆ กันต่อหน้าใกล้ๆ แบบนี้มันทำให้ร่างบางร้องไห้ออกมาอย่างง่ายดาย อีกทั้งเธอที่พยายามดิ้นออกห่างจากสัตว์พวกนั้นให้มากที่สุด แต่กลับถูกไทม์ไทยดึงไว้แน่น “จะลงเมล็ดผักดีๆ ไหมเวลา” ไทม์ไทยสั่งคงสั่งออกไปพร้อมกับบังคับร่างบางให้ขยับเข้าหากองสัตว์พวกนั้นมากขึ้น “ไม่! ไม่ๆ ๆ ๆ ฮือออ” เวลาทำได้เพียงใช้มืออีกข้างที่ว่างกอดขาไทม์ไทยไว้แน่นแล้วฝืนตัวเองไว้กับที่เพื่อไม่ให้มันเข้าไปใกล้สัตว์พวกนั้นมากกว่านี้ แค่นี้เธอก็จะช็อกตายอยู่แล้ว ถ้าใครไม่กลัวก็ไม่เข้าใจหรอกว่าความรู้สึกที่ต้องเห็นและใกล้กับสิ่งที่กลัวมันทำให้หูอื้อตัวสั่นและหายใจติดขัดแค่ไหน “ถ้าเธอไม่เข้าไปหามัน งั้นฉันจับให้มันเข้าหาเธอเองดีไหม” ไทม์ไทยยังคงสนุกกับการแกล้งและทำให้เวลากลัวไม่เลิก “เวลากลัว พี่ไทม์อย่าทำแบบนี้ ฮืออ” ร่างบางหลับหูหลับตาร้องไห้กอดขาไทม์ไทยไว้แน่นไม่ปล่อย “งั้นก็ยื่นมือมา ฉันจะพาเธอออกจากไป” แล้วไทม์ไทยก็เปลี่ยนไปพูดขึ้นด้วยเสียงปกติต่างจากตอนแรก “ฮืออ” ร่างบางยื่นมือไปให้ไทม์ไทยเพราะคิดว่าเขาจะกุมมือเธอเดินออกจากตรงนี้เหมือนเมื่อก่อนเวลาที่เธอกลัวอะไร เขาจะกุมมือเธอไว้แน่นแล้วให้เธอซุกหน้าเข้ากับแผงอกแกร่งก่อนจะพาเธอเดินไปข้างหน้าอย่างปลอดภัย แต่...

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more