“ทำอะไรก็คิดดีๆ นะเว้ย เพราะบางครั้งเราอาจจะเสียใจกับสิ่งที่เราคิดว่าดีแล้วก็ได้” รามสูรที่กำลังจะเดินทางกลับกรุงเทพหลังจากมาพักผ่อนใจจากเรื่องวุ่นวายพอแล้วพูดกับเพื่อนสนิทที่เดินมาส่งเขาขึ้นเพื่อเตือนสติ เพราะเขารู้เรื่องที่ไทม์ไทยได้ทำกับเวลาเมื่อคืนแล้ว
“ไม่มีอะไรที่กูต้องเสียใจ” ไทม์ไทยยังคงตอบกลับด้วยความมั่นใจเช่นเคย
“กูเคยคิดเหมือนมึง แต่สุดท้ายกูเป็นยังไงมึงก็เห็น”
“มึงรีบกลับไปเคลียร์ปัญหาชีวิตมึงไป!” ไทม์ไทยไม่อยากฟังเพื่อนพูดมากก็เอ่ยปากไล่รามสูรไปทันที
“เออ ถ้าวันไหนเสียใจขึ้นมากูจะหัวเราะซ้ำแม่ง!” ไทม์ไทยไม่ได้สนใจสิ่งที่เพื่อนพูดก่อนจะหมุนตัวเพื่อนเดินกลับบ้านหลังจากเรือที่รามสูรนั่งขับออกไป เพราะเขามั่นใจว่าไม่มีอะไรที่เขาจะต้องเสียใจแน่นอน
“ไปมองมันทำไม! อยากได้มันอีกคนหรือไง!” เสียงหนึ่งดังขึ้นทำให้ไทม์ไทยหันไปมองยังที่มาของเสียง ถึงได้เห็นว่าตอนนี้มาหยาที่คงพาเวลาออ
