แม้ว่าบนเกาะจะมีงานแต่เพราะจัดกันที่หน้าหาดทำให้เสียงไม่ได้ดังไปยังโซนพักผ่อน อีกทั้งเวลาก็ไม่ได้คิดอยากจะไปร่วมงานพวกนั้นเลยสักนิด เธอยังคงนั่งกอดเข่าด้วยความคิดมากและทุกข์ระทมเหมือนกับทุกๆ คนที่กว่าจะผ่านไปได้
ประตูกระท่อมหลังท้ายสุดถูกเปิดออกก่อนจะปิดลงทำให้ร่างบางของเวลาเงยไปมองทันที และครั้งนี้ก็เห็นชายฉกรรจ์เดินโซซัดโซเซเข้ามาเพียงคนเดียวไร้เงาของไทม์ไทย แต่จากอาการก็รู้แล้วว่าเขานั้นเมาไม่น้อย
“ออกไปนะ!” ร่างบางเอ่ยปากไล่ทันทีก่อนจะพยายามขยับตัวตั้งท่าเพื่อป้องกันตัวเอง
“เอ็งจะกลัวไปทำไม ในเมื่อที่ผ่านมาเอ็งก็นอนกับผู้ชายไปตั้งหลายคน” นายอาซาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงของคนเมา แต่เขาก็ได้ยินเรื่องของหญิงสาวรายนี้ที่ว่อนไปทั่วเกาะเช่นกัน
“ฉันบอกให้ออกไป!” เธอจะทำอะไรได้ แม้ว่าเธออยากจะหนีออกจากกระท่อมแห่งนี้ แต่ลืมไปแล้วเหรอว่าขาของเธอถูกโซ่ตรวนอยู่ เมื่อมันตึงเธอก็หมดทางหนีแล้วนั่นเอง
