Tahir Zaimoğlu
Sabahın ilk gri ışıkları odanın perdelerinden sızıp, yatağın üzerinde uyuyan Ceylan’ın yüzünü aydınlattı. Kapının eşiğinde dikilmiş, onu izliyordum. Sırtı bana dönüktü, siyah saçları yastığa dağılmıştı. Nefes alışı düzenli ve sakindi, tamamen teslim olmuştu uykuya.
İçimde garip, tanımsız bir sıkışma hissettim. Sertçe yutkundum, boğazımda bir yumru vardı. Ne oldu bana? Diye geçirdim içimden. Bir gece... Sadece bir gece benimle yattı diye mi bu kadar etkilendim? Onu sırf yatağıma aldığım, bedenine sahip olduğum için mi bu garip hisler içindeyim?
Yüzünü görmek için yatağın diğer tarafına, sessizce yanaştım. Uyurken yüzündeki o toy ifade, gündüzleri takındığı o dik başlı tavırların yerini almıştı. Dudakları hafif aralıktı. Boynunda, dün gece bıraktığım morluklar belirginleşme
