Ceylan
Nefes nefeseydim. Kalbim göğsümde deli gibi atıyordu sanki göğüs kafesimi kırmak, özgür kalmak istiyordu. Onun kalp atışlarını sırtımda hissedebiliyordum, vücudumun her noktasında yankılanıyordu. Beni hâlâ tutuyordu, kolları bir çelik kafes gibi etrafımı sarmış, kaçışa izin vermiyordu. Yüzüme bakıyordu, gözleri karanlık ve yoğun bir arzuyla yanıyor, beni eritiyordu. O gözlerde kayboldum, yok oldum.
“T-Tahir...” diye fısıldadım sesim titrek ve boğuk çıktı. Ciğerlerimdeki havayı unutmuşum gibiydi.
Cevap vermedi. Bakışları açıkta kalan tenimde, dekoltemde geziniyordu, her bir çıplak santimi yakıp kavuruyordu. Yutkundu, çenesindeki kaslar gerildi, çeliğe dönüştü. İçimdeki her şey bir anda alev aldı. Üç haftadır süren o gergin bekleyiş, o dokunulmazlık hissi, bir anda paramparça oldu.
