Devran
İlacın tadı ağzımda ağır ağır dağıldı, boğazımı yakıp geçti. Esmer’in elinden bir yudum su daha içtim. Yutkundum, her yerim ağrıdı. Ama onun gözlerindeki endişe, içimde ilaçtan daha ağır bir sızı bıraktı. Beni böyle görmesini hiç istemedim.
Bardağı aldı komodine koydu. Dudaklarını ısırdı, elini alnıma götürdü yeniden. Serin avucu bir anlığına cennet gibi geldi. İçimden inledim. Bu sefer acıdan değil, o el çekildiğinde geriye kalan boşluktan oldu. Eli gitti, ateş yeniden her yanımı sardı.
“Biraz daha bekleyelim yeniden ölçelim,” dedi. Sesi yorgun ama inatçı çıktı. O yorgunluk benim yüzümden geldi. Bu düşünce, hastalıktan daha beter vurdu beni.
“Esmer,” diye zorlukla seslendiğimde sesim çatallı ve kırıktı. “Yeter. Sen dinlen artık.”
“Dinlenmem için önce senin ateşin d
