KABANATA 24
Pagkatapos naming magtagal nang kaunti ro’n sa sementeryo at mag-offer ng tahimik na panalangin para sa yumaong tatay ni Kael ay saka naman kami nagpunta sa ‘di kalayuang kainan, tabi ito ng highway, hindi mamahaling restaurant gaya ng kinakainan namin no’ng nakaraan kaya natatawang nagtaka ako kay Kael.
“Himala?” Bungad ko sa kaniya nang makalabas kami pareho ng kotse.
“Bakit?” Nagtatakang tinignan niya ‘ko. “Himala?”
“Dito ba tayo kakain? Marunong ka bang kumain ng pares at mami?” Pabirong sabi ko sa kaniya habang dinudungaw ang open-place na mamihan at paresan.
Medyo maraming tao ang nakatambay para kumain sa mga nagkalat na lamesa at upuan sa paligid ng nagtitinda, may babaeng medyo may edad na ang nakasuot ng dilaw na apron habang ang sa tabi niya naman ay ‘yung mga
