MATAPOS ang halos two hours na biyahe ay bumaba na kami ni John Marc ng bus. Mas okey sana kung inalalayan niya ako pababa pero hindi. Medyo ungentleman ang loko. Gwapo lang talaga. Oo nga pala, paano nga pala ito? Wala akong dalang kahit na ano. Wala akong damit kundi itong suot ko. Ito naman kasing si John Marc, hindi man lang ako in-inform, hindi tuloy ako nakapaghanda. Wala man lang akong toothbrush. Jeskelerd!
Naglakad na si John Marc papasok sa isang daan na papasok sa mga kabahayan.
“Sasakay tayo ng tricycle. Sabihin mo, sa rest house ng De Vera. Alam na nila kung saan iyon,” aniya.
“Bakit hindi na lang kaya ikaw ang magsabi?”
Tumigil siya sa paglalakad at ganoon din ako. Matalim niya akong tiningnan.
Nag-peace sign ako sa kanya. “Okey, ako na nga. `Wag naman tiger-look agad. P
