Every Sunday (Sisterhood Series #1)

CHAPTER 7

—PAXTON'S POV—

Ilang araw matapos nang usapan namin ni Lobes ay hindi niya ako pinansin. She literally ignored me, in my text, my calls and etc. I tried to approach her, tried to talk to her but she just ignored me. Kahit mag open topic ako, wala. Nawawala tuloy ako sa sarili ko nitong mga nakaraang araw, kakaisip tungkol sa magiging kasal namin. She's so deadly serious about her plans. And here I am, don't know what to do.

I'm torned between two choices—to let Kys be the priest and hurt Ali or don't let Kys be the priest and the wedding will be canceled.

"Can I hug you for a while, Ali?" I asked her out of the blue.

Agad na bumakas ang pagtataka sa mukha niya nang marinig ang tanong ko. Nang hindi siya makasagot ay niyakap ko na lang siya nang walang pasabi. Hindi ko alam kung bakit ko ba ginagawa 'to pero kusang naghahangad ang sarili kong yakapin siya. Baka sakaling mahanap ko ang dapat na desisyon para sa sitwasyon. At first she didn't move that's I hugged her even more tightly.

"P-Paxton?"

A moment of silence between us. Ang malamig na simoy ng hangin ay agad na nanoot sa balat ko nang umihip ito kasabay ang pag-ingay nang naghahampasang alon.

"Hoy! Ano ba, teka ba't nangyayakap ka?" nagtatakang tanong niya pa rin.

If time can really heal a deep wound, does that also mean that time can make Alisha and Kysler meet or reunite again without feeling the pain they've been through after how many years had passed?

"Baka hindi na ako nakakahinga, 'no?" sarkastikong sambitnjiya, animo ay pagmumiglas niya sa pagkakayakap ko. "Masasapak talaga kita pag hindi mo pa ako binitawan, Paxton!"

"I'm being sweet to you, Alisha!" I said and withdraw my hug.

I was just trying to c***k a joke but her gaze just sharpened. Bahagya pa itong lumayo saka pinasadahan ako ng tingin mula ulo hanggang sa paa. Kapagkuwan ay nag-crossed arms.

"Nag away ba kayo ni Yhu? Anong nangyari? Speak out."

"Wala naman. Hindi ba p'wedeng na-miss kita kaya gusto kitang kausapin?" inosente kong tanong sa kaniya.

Nandito kami ngayon sa parang bay walk malapit lang sa bahay nila. I called her, since I'm confused of what I will be going to do. Nahahati na ang desisyon ko, kung uunahin ko ba ang kasal namin o ang mararamdaman ni Ali. She'll find this out sooner or later and I don't have the guts to explain it.

Hapon na rin kasi kaya kita ang sobrang gandang sunset—kung saan nag-aagaw ang kulay dilaw at orange sa paligid.

"Hoy, nako Paxton! We've been friends for more than a decade. Kilalang-kilala na kita mula ulo hanggang sa kalyo mo sa paa. So ano nga? Anong nangyari ha?!" pasigaw na tanong ni Ali.

I weakly smiled at the thought of her reaction. She's still a certified OA but I love her for being so thoughtful best friend. Not that showy but she really cared for us. And yes, she's right, she might even knew me more than I ever did to myself.

"Ali, may tanong ako," wala sa sarili kong sabi habang ang mga mata ay nakatutok sa papalubog na araw.

Kay gandang tignan. Nakakamangha. Nakakalula. Nakakabighani. Na-mi-miss ko lalo tuloy si Lobes, paborito niya kasing tignan ang sunset. Hays, ano ba gagawin ko?

Nakakalito na. I need my rest. I need Yhuri.

"Hmm?" rinig kong sagot niya.

"What if hindi matuloy ang kasal namin. You know, what if may pumigil o hindi kaya, what if—ARAY! TANGINA, ANG SAKIT!" asik ko nang maramdaman ang mabilis at malakas niyang pagkakasapok sa likuran ng ulo ko.

"ANO BA ALI, ANG BIGAT NG KAMAY MO! ANO BA?! GANDA-GANDA NG MOMENT AT 'YONG TANONG KO TAPOS GAGANYANIN MO LANG AKO?! MAGKAIBIGAN NGA TALAGA KAYO NI LOBES, AMAZONA NIYO PAREHO! SAKIT HA—"

"Bagay sa 'yo 'yan, may pa-what if what if ka pa na hindi matuloy ang kasal ka. 2 months from now na iyong kasal niyo, nabanggit ni Yhu na pinapa-rush daw ng family mo ang kasal eh. Sayang naman iyong effort na naumpisahan ninyo ni Yhuri pati nila Tita. For sure malaki na nagastos para sa kasal. Gusto mo bang mamahinga nang maaga, Paxton?! At bakit hindi naman matutuloy, aber?" malditang tanong niya.

Kung hindi ko kilala si Lobes at Ali baka siguro isipin kong magkapatid sila. Tangina, daig pa anak ni Satanas sa pagiging Amazona nila.

"Nagtatanong lang naman ako, bakit mananapok ka?!" pagalit kong tanong.

Ramdam ko pa rin ang medyong sakit sa batok ko banda. Kahit kailan, ang bigat ng d

"Madadagdagan 'yan pag hindi mo sinabi sa akin ang totoo sa akin."

"Anong tototo—" hindi ko napatapos sasabihin ko nang mabilis kong sinalag ang kamay niyang akmang babatukan na naman ako.

"BABAE KA NAMAN ALISHA! BAKIT NANANAKIT KA?! ANO BA?! TAMA NA 'YAN. HETO NA—HETO NA NGA!"

I distanced myself. I sat on her left side in this bay walk, just 2 meters away from her. Wala akong tiwala sa babaeng 'to, ang sakit manapak 'to eh.

"Tinawagan mo 'ko, Paxton at nagpunta naman agad ako rito kahit kakarating ko lang sa bahay para ano, disturbuhin at sayangin lang oras ko tapos dadaanin mo pa 'ko sa pa what if's. Hindi ako tulad niyong manghuhula ni Yhu, 'no?" puno ng inis niyang sabi.

"Malay ko bang hindi ako ganoon ka straight forward tulad mo," agad na sabat ko sa kaniya. "Patapusin mo kasi muna ako!"

I took a deep sighed and rerouted my gaze at the breathtaking sunset infront of us. Nakakaagaw ang kakaibang kulay at porma nito—daig pa ang isang masterpiece.

"I have a question, Ali."

"Nako, ayan na naman tayo sa question. P'wede ba deritsahin mo na—"

"Are you done with your past? I mean, have you moved on? From what happened to you and Kysler before."

Silence suddenly took over us. After I asked her, she got silent. I again heave a sigh, I continued my question. Not even trying to look at her, I'm afraid I might see the answers I expected from her.

"What if you'll see him again? What will you do? Are you ready for that time?"

I might sound so over protective boy best friend but what happened almost nine years ago was enough reason to protect Ali at all cost. She doesn't deserve to be in too much pain again. She sacrificed her happiness, that's enough reason to do so.

I didn't receive any response. Saglit kaming natahimik pareho. Pagkatapos ng ilang taon, ito yata ang unang beses na i-o-open up ko nang tuluyan ang nangyari.

Alisha wasn't that rude before, compare to her old self, she's definitely a kind lady before. She oftentimes smile, she's very open to us. She's different from the Alisha she became now.

"Is he b-back?" she almost uttered.

May pag aalala sa mukha ko siyang nilingon. Walang kahit anong bahid na emosyon ang makikita sa mukha niya. Pansin ko ring hindi mapakali ang mga mata niya, senyales na natataranta na siya. Sinong hindi matataranta 'di ba? Ang taong naging rason nang sobrang sakit sa puso niya ay bumalik na. Ang lalaking dahilang dumurog sa puso niya ay isa nang ganap na pari.

"Is he really back, Paxton?" she again asked.

"Paano kung oo?"

Siguro nga at hindi siya nakatagal sa tinginan namin kaya kusa niyang ibinaling ang mga mata sa tahimik na karagatan na nasa harapan namin pareho. Walang ano-ano ay napabuntong hininga. Nanatiling nakapako ang mga mata ko sa kaniya, sinusundan ng mga titig ko ang bawat paggalaw niya, nagbabakasaling magkatanggap ako ng ibang sagot.

"It's been almost 9 years..." she gloomily state. "When?" she looked back at me with a plain questioning face, although in her eyes, I could see something from it.

"When will I see him again?"

"Ali..."

Kagat labi siyang umiwas ulit ng tingin sa akin at muling nagsalita. "I actually don't know. I'm not sure if I can face him now... But can I ask if w-when?... When will I meet him again?"

It took me seconds to digest her question, I remained silent so she speak up again.

"Tell me, so you know, I could ready myself. K-kasi hahaha, p-pagkatapos noong g-gabing 'yon hahaha this will our first meeting... after that n-night..."

Ramdam ko ang may kung anong lungkot sa boses niya. She's referring to the night she totally let go of him. The night where their hearts broke. I hate it. I should be happy since she's not crying but why I feel like I can't. Why I feel like there's something wrong with what she's acting.

"Hoy, para kang tanga, Pax! Nakakakita ka ba ng multo," pilit na tawa niyang saad sa akin.

Bakas ang lungkot sa mga mata niya, pilit tinatago ng mapagkunwari niyang ngiti.

"Ano na, kailan kami magkikita? Kailan pala siya bumalik? Ang daya n'on ah, 'di man lang nagsabi na bumalik na siya hahaha!"

Kanina lang ay napakatahimik niya. Pero ngayon nagmumukhang interesado sa ex niyang bumalik. Iba talaga mga babae magtago ng feelings, halata na nga, pilit pang itatago. Siguro kung hindi ko 'to kilala, siguro nga ay maniniwala na ako sa inaakto niyang wala lang sa kaniya, na mas masaya pa siya. Pero hindi, tulad nang sinabi niya lampas sampung taon na kaming magkaibigan, kilala ko na siya mula kuko sa mga paa niya hanggang sa bawat hibla ng buhok niya. At ang nakikita ko sa Alisha na nasa harapan ko ngayon ay ang duwag niyang pagkatao. But I can't blame her. I won't blame her rather. I know this is her way from protecting herself and hiding from the pain.

"Lobes wants him to be the priest for our wedding."

It took her seconds to respond and an only word that managed to go out from her lips is. "Shoot!"

"We're still not sure, my decision isn't final. I know this will be hard for you meeting him again. I just can't pursue Lobes now, she seems so damn serious about—"

"If you're worried about me." She smiled as if giving me assurance. "It's okay!"

Bigla siyang tumayo sa pagkakaupo at bahagyang inayos ang office uniform niya. Nakangiting tumingin sa akin.

"As I said, it's been almost years, don't worry about me. I moved on already. Papatayin talaga kita pag hindi natuloy ang kasal niyo dahil lang sa problema niyong 'yan," natatawang sabi niya. "Sayang naman kung maging pari lang sa patay si Kys eh."

Tila napipi ako sa inaakto niya. This should be the unexpected reaction I'll get from her. I should be happy because there's no problem at all but damn it! she's not my best friend, she's not coward to act like that. The real Alisha isn't like that!

"Ahmm, may sasabihin ka pa ba? I better go now. I need to talk to Mama, there is something going on between Zy and Xi. I need to fix it."

Wala akong nasabi ni isang salita. Nakita ko na lang na nag umpisa na siyang maglakad pauwi. Nakatitig lang ako sa likod niya habang palayo siya nang palayo.

"I know you're not okay with meeting him again, why aren't you telling me the truth? Why are you being so secretive to me this time, Ali?"

—QIANZY'S POV—

"Let's go, Zy!" halos pasigaw na aya sa akin ni Xi, ang santita kong kakambal.

Kapal talaga ng mukha niyang panghimasukan buhay ko, siya naman itong nang agaw.

"Ano, maglalasing ka na naman kasama ng mga kaibigan mo?! Tama na, Zy, gusto mo bang ikaw sunod na ipa-hospital?" My right eyebrow raised as I heard her words.

So she still care for me? How pathetic, after she stole the man I love from me and then she'll act like nothing happen.

"Qianzy, are you going with us? Let's go now!" Qeila, one of my friends asked me. They are actually waiting for me. As usual, we will go to the bar—night out again.

"Zy, uwi na tayo," once again, my twin sister pleaded. "Ate will be mad at you, Zy, kaya tama na 'to!"

Hindi ko siya pinansin saka lumapit na sa kanila ni Qeila at Yara. Narating namin ang bar at tulad nang nakagawian ay nagkanya-kanya kaming order. We let ourselves be wasted and be under control of alcohol. I've been doing this for a month, the day after Shun got hospitalized; drinking, night out and skipping classes/practice for our graduation since I found what my twin sister did to me. Inaagaw niya sa akin ang taong gusto ko, inagaw niya si Eoin sa akin. Simula umpisa pa lang alam niya na, noong high school pa lang kaming tatlo alam na ni Quenxi na gustong-gusto ko si Eoin and the f**k we even made a promise not to fall for one man. Na hindi masisira 'yong relasyon namin dahil lang sa isang bagay o tao, pero wala, hinayaan niyang ligawan siya ni Eoin sa kabila nang pagkagusto ko roon.

Eoin is her boy best friend and the man I like—no! scratch that, he's my first love. I loved him since we were still in high school.

"Look like, Miss beautiful is alone, would you mind if I asked you for a dance, baby?" rinig kong baritonong boses ng isang lalaking nasa harapan ko.

Hindi ko masyado maaninag ang mukha niya, ramdam ko na rin ang tama ng alak sa utak ko. Nagiging blur na ang paligid, dagdagan pa ng patay sinding ilaw. Parang umiikot na rin ang paningin ko, gayunpaman hindi ko ininda, iniabot ko ang kamay ko sa nakalahad niyang mga kamay.

Pageywang-pageywang kaming pumunta sa dance floor. Nakakabinging musika ang sumakop sa amin, kahit walang permanenteng steppings, sumayaw ako nang sumayaw. Bahagyang nakapikit na ang mga mata ko, patuloy pa rin sa pag galaw-galaw ng katawan. Ang lalaking nang-aya kanina ay nasa likuran ko. I could feel him grinding his body against mine, so I did the same way. We stayed on that position, swaying our bodies, grinding and dancing until I felt his lips landed on the back of my neck, roaming and searching for something.

Pinaharap niya ako sa kaniya at agad na sinunggaban ng halik. I couldn't think straight, I'm too drunk to concentrate. So what I did is, I kissed him back, with the same ferocity.

I was too lost, I don't know if it's still because of alcohol I drunk or the kiss this man is giving me. I stopped, sluggishly diverted my eyes on his almost open polo shirt, revealing his broad shoulders. While him, he kept on kissing my neck. Nagpikit mulat pa ako at pinagkakatitigan ang maliit na tattoong nakaukit sa kanang balikat niya.

The lights kept on turning on and off but that didn't stop me from seeing how lovely his tattoo—the beautiful glowing red rose tattoo.

"A rose, aw, that's c-cute!" Titignan ko na sana ang mukha ng lalaking kahalikan ko nang tuluyang nanlabo ang aking paningin.

And just like how alcohol consumed my body, lust took over it afterwards.