Arel'den...
Hastanenin aciline kucağımdaki bedenle giriş yaptığımda, pek çok kişinin başı kurulmuş saat gibi bizden yana dönüyordu...
Bacaklarım yönünü biliyormuş gibi hareket ederken, şu anda umurumda olan tek şey nefes almıyormuş gibi duran Karya'ydı...
"Acele edin...Çok kan kaybetti...Acele edinn.."
Doktor hemen sedye diye bağırırken, kucağımda küçük bir kız çocuğu gibi duran yüzden alamıyordum gözlerimi...
Yarım saat önce o minik dudakları benim dudaklarımın arasındaydı ve şimdiki morarmaya yüz tutmuş halini görmek beni deli ediyordu...
"Dayan güzelim..Dayan geldik.."
İki kişinin koşarak getirdiği sedyeye Karya'yı yatırırken, cansız kolları sedyeden aşağıya düşmüştü...
"Acil müdehale odasına alıyoruz.." diyen doktorla beraber koridor boyunca ilerlerken, bir an olsun elini bırak
