OTHER SIDE OF LOVE!

Chapter I

"MIKAELA,disiotso anyos kana kaya kailangan mo nang magsimula ng panibagong buhay sa labas ng

orphanage," wika sa kanya ni Miss dela Cerna matapos ang ika-disiotso anyos niyang kaarawan.Isa sa mga volunteer ng Mother's Ignacia ang nakakita sa

kanya noong diyes anyos siya na palabuy- palaboy sa kalye.Dinala siya nito sa orphanage matapos malamang wala siyang kahit isa lamang kamag-anak.Hindi siya katulad ng mga street children na mayroong mga magulang inuuwian.

"Pero huwag kang mag-alala,Mikaela,dahil mayroong ka namang tiyak na pupuntahan." Iniabutan siya nito Miss dela Cerna ng kapirasong papel."Iyan any address ng sponsor mo.

Naghihintay na siya sayo Mikaela."

May pagtatakang binasa niya ang nakasulat sa papel,Leo Mondragon?Siya po ba and anonymous sponsor ko?

Marahang tumango si Miss dela Cerna."Marami na siya na is-sponsor-an sa bahay ampunan na ito. Ayaw lamang niy ipaalam iyon kahit kanino.

Hindi ko nga alam Kong bakit sa iyo at gusto niyang makipagharap.And batang in-sposor-an at Hindi siya kilala hanggang matapos ang pagsuporta niya mga ito.

Puno ng katanungan ang isip nang lumisan siya sa bahay ampunan.Mayroong taxi nghihintay sa kanya sa labas.

Minsan pa niyang nilingon ang bahaybampunan ang pangalang Mother's Ignacia Orphanage Home'Isang nanay na nagpapasuso ng sanggol ang logo niyon..Mami-miss niya ang bahay ampunan.

Nangako siya sa sarili na regular siyang dadalaw roon..

" Saan tayo, Miss?" tanong ng taxi driver nang makalulan siya sa taxi.

Iniabot niya rito ang papel.Agad naman noting pinatakbo ang taksi ..

Sa usang malaking bahay na napipirurahan ng puti hminto ang taxi na sinasakyan ni Mkaela.

Walang gate ang bahay.Ang nakikita niya ay malawak na hardin na may iba't-ibang halaman.May malaking space sa kaliwang bahagi ng bakuran na siyang kinaparadahan ng dalawang sasakyan nakikita niya.

Ang mga sumusunod na lote at bakante.Sa dami ng Malalaking bahay na nakikita niya at iyon lamang ang walang gate.Hindi ba natatakot ang may- ari iyon na manakawan?

Napailing niya ang ulo nang maalala na may mabuting kaloooban nga pala ang may-ari ng bahay na iyon.

Hindi ito nag-aalala na manakawan dahil anonymous sponsor niya sa loob ng maraming taong pananatili niya sa bahay ampunan.

Binayaran niya ang taxi driver at pagkatapos at marahang humakbang patungo sa front door.Nakaisang doorbell pa lamang siya at mayroon ng nagbukas sa kanya ng pinto.

"Mikaela Falcon?,tanong ng babaeng siyang nagbukas sa kanya ng pinto.Sa palagay niya ay katulong ito sa pamamahay na iyon.

Tumango siya,

Agad naman siyang pinapasok nito.

" Kanina kapa hinuhintay ni Sir Leo,Ma'am Mikaela.Ako nga pala ang cleaning lady dito.Anna ang pangalan ko."

Ngitian niya ito at ska kinamayan.Iginya siya into papasok sa loob.Nadaanan nila ang malawak na sala na puno run mgga halaman.

Hindi iyon mga artificial na halaman kundi tunay na mga tanim.Naisip niya na siya Leo Mondragon pala ay labis mapagmahal sa halaman.Sa komedor siya dinala ni Anna.Mesang puno ng masaganang pagkain ang bungad sa kanya.At may isang bulto na nakatalikod

sa direksyon niya,nakatanaw sa labas ng window glass.

"Sir Leo,narito na ho si Ma'am Mikaela tawag rito ni Anna.

Marahang humarap sa kanila ang lalaki.

Napasinghap si Mikaela nang makita kung gaano kaguwapo ang sponsor niya.At bata pa pala ito.

Ang akala niya ay nasa fifties or sixties na ang edad nito.,Ngayon habang nakatitig siya sa mukha into ay naisip niya marahil ay nasa early twenties pa lamang ang edad nito.

" Welcome home,Mikaela,"wika ni Leo sa facial expression na hindi niya mabasa.

Hindi niya matiyak kong matutuwa ba ito makita siya o nadismaya.

"M-maring salamat pi sa lahat," Hindi niya maideretso ang kanya ng dila dahil sa nadaramang attraction para rito.Normal lamang ang magka crush,alam niya iyon.

Ngunit ana damdaming umusbong ngayon sa kanya ng puso habang nakaharap dito ay higitbpa yata sa paghanga.

Ngayon lamang siya nakakita ng pigura na perpekto para sa kanya. Six feet tall,slender built but firm body.Tila Hindi ito tablan ng sakit na osteoporosis kong abutin man ng isang faan taon edad nito..Tuwid na tuwid ang likod at tila Kay titibay ng mga buto nito.Deep set eyes na tila nakakatunaw ng puso kung tumitig,pointed nose,red and full lips na tila may hati sa gitna.Alam niyang iyon ang source ng umaapaw noting s*x appeal.

"I've been waiting for you too long Mikaela," "wika ni Leo at saka naghila ng silya sabay ang pag-gesture na lumapit siya at maupo roon..

Marahang siyang lumapit at kiming naupo.

Iniwan na siya ni Anna.

" W-wla akong ideya na bata pa pala Ang sponsor ko."Kandautal na wika niya.

I'm actually thirty years old,Mikaela,"pormal wika into."Puwede mo na along maging ama."

Napailing siya nang sunud-sunod

"Hindi halatang ganoon na ang edad mo L-leo....

Napahiya siya dahil Hindi niya malaman kung ano ang itatawag dito..." C-can I call you your first name?"

"Sure Mikaela," nakangiting wika into.

"I'm do proud na sa dami ng bata sa bahay ampunan ay isa ako ang Napoli mong sponsor-an ,Leo.P-pero nagtataka lang ako kung bakit kahit minsan ay hindi ka nagpakita roon."

"Because I don't want to be known by them,Mikaela.Gusto ko sana ay mananatili na lamang along anonymous sa mga batang tinustusan ko da bahay ampunan.

But I feel the urge to meet you in person. Let us say that among all,you are my favorite and I really feel responsible with your future."

Marahang itong tumango."My parent had died when I was thirteenth years old. Thiefkilled them.I had sister but she died in loneliness.She miss my parent so much. She didn't sleep and eat.And money can't help her to bring back her joy.She lost interest to live."

"I'm so sorry to hear that,Leo." Gumuhit sa mukha niya ang matinding pangungulila sa mga yumaong mga magulang lalo na sa kuya niya..Nagkaligaw-ligaw siya noon ng takasan niya ang putok at nang tangkain niyang balikan ang lugar kung saan niya naiwan ang Kuya niya ay hindi na niya maalala.

Maalala niya pa kung gaano naghirap ang kanyang kalooban sa isiping hindi niya alam kung ano na ang nangyari sa Kuya Jason niya.

"It's okay,Mikaela.Nakalipas na iyon, We have to learn to forget and forgive." Itinaas into ang kaharap na kopita. "Pareho tayong nangungulila sa mga mahal natin sa buhay.

Ngayon ay magkakadama na tayong dalawa.Let's have a great life out of the past.Let's stop remembering it.,Okay?Huwag na nating lingunin ang nakalipas."

Tumango siya sabay dampot ang kanya ng kopita.

"Cheers," wika ni Leo.

"Cheers," ganti rin niya.