Bad Guy เพื่อนอันตราย

ราคาที่ต้องจ่าย1/3

มันยกมือเป็นเชิงว่าให้ทุกคนออกไปก่อน และเหมือนว่าจะได้ผลซะด้วยเมื่อมองข้ามไหล่มันไปทุกคนก็หายวับไปกับตา

"ตัวมึงนี่แม่งหอมดีนะ ผู้ชายบ้าอะไรกลิ่นตัวหอมยังกับผู้หญิง พิลีกคน"

มันพูดแล้วอมยิ้มมุมปาก กลิ่นตัวกูหอมประหลาดตรงไหน ทีมึงยังหอมเลยกูไม่เห็นจะว่าสักคำ ตั้งแต่เกิดมามีแต่คนบอกว่าผมหล่อ รวย มีเสน่ห์ เพอร์เฟค ถึงแม้จะเรียนไม่ค่อยเก่งเหมือนมันก็เถอะ คงมีแค่มึงล่ะมั่งที่ว่ากูเป็นคนพิลึกแบบนี้..

คนพิลึกนะมึงมากกว่าไหม อยู่ดีๆก็มาขโมยจูบชาวบ้านเขา

ผมทั้งผลักทั้งยันหน้าอกมันออกอย่างหงุดหงิดสุดๆ แต่ไอ้หน้าขนก็ดูจะสนุกกับการแกล้งกวนตีผมไปเรื่อย มันขยับเข้าใกล้อย่างจู่โจมจนผมถอยหลังหนี ในที่สุดแผ่นหลังผมก็ชิดกำแพง ไอ้ไฟนอลมันใช้มือทั้งสองข้างกักผมเอาไว้ไม่ให้ขยับหนีไปไหน ตัวผมเองก็ไม่ใช่เล็กๆจะเบี่ยงซ้ายเบี่ยงขวาก็ติดวงแขนแข็งแรงของมันที่ขังผมไว้ และเมื่อผมคิดจะง้างหมัดขึ้นซัดหน้า ไอ้ไฟนอลมันก็แสยะยิ้มออกมา จนผมต้องชะงัก! ค่อยๆลดมือลงต่ำแล้วกำไว้แน่น

"คิดจะต่อยกูเหรอ"

ตึกตัก...ตึกตัก...ตึกตัก

บ้าชะมัด!! รอยยิ้มร้ายๆของมันทำใจผมเต้นแรงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ทำไมหัวใจผมต้องเต้นแรงด้วย มันก็แค่ผู้ชายคนหนึ่งที่ชอบปากเสียทำเหี้ยๆใส่ผม หน้าของมันเหมือนโกรธใครอยู่ตลอดเวลานั่นอีก เวลาพูดจาก็ห้วนไม่น่าฟัง จะมีอย่างเดียวที่ผมอยากจะชมก็ตรงที่หุ่นสูงกล้ามเนื้อเป็นลอนน่าสัมผัส ใบหน้าร้ายๆก็ออกหล่อเข้ม ไหนจะดวงตาสีน้ำตาลสวยที่มีแรงดึงดูดสะกดใจ กับรอยยิ้มมุมปากเมื่อกี้ที่เห็นฟันสะอาดเรียงตัวหลายซี่อีก มันตราตรึงใจไปหมด นี่ผมคิดบ้าอะไรอยู่วะ...

เอ๊ะ! แล้วมันอย่างเดียวตรงไหน เฮ้อ! ผมคงไม่หลงเข้าไปในวังวนต้องมนต์ดำของมันอีกคนหรอกใช่ไหม สายรหัสผมก็ตกเป็นทาสมันไปหมดแล้วนี่ จะเหลือผมไว้คนเดียวให้แตกแถวหน่อยจะเป็นไรไป

"เอาเป็นว่าแข่งเสร็จเดี๋ยวกูมาต่อให้จบ"

"มึงคิดว่ากูติดใจหรือไงไอ้สัส"

"หรือไม่ใช่ มึงนี่ก็ง่ายดีนี่ ขนาดว่ากูที่มึงไม่ชอบหน้ายังปล่อยให้จูบแลกลิ้นได้เลย"

มันจะมากเกินไปแล้วนะ ที่มันขโมยฉกจูบผมไปได้น่ะก็เพราะเผลอเรอล้วนๆโว้ย และที่เผยอปากเพราะว่าจะด่ามันกลับไป มันเองต่างหากล่ะที่ฉวยโอกาสตอนนั้นเอาลิ้นเข้ามากระหวัดลิ้นผมเอง

ทุกอย่างมันเกือบจะดีแล้วเชียว...ไม่น่าต้องตกม้าตายเพราะคำว่า ง่าย เลย ฟังแล้วของขึ้นอยากตะบันหน้ามันให้หนัก

"ไอ้!(*))"

ท่าทางของมันก่อนหน้าก็อ่อนโยนนุ่มนวลทำผมรู้สึกเคลิ้ม แต่ตอนนี้กลับเกลียดความมั่นหน้า ขี้เก๊กของมันยิ่งกว่าเดิมเสียอีก!!

ผมโวยวายตะโกนด่าทอใส่หน้ามันอย่างไม่กลัวตาย พร้อมโต้กลับด้วยการสะบัดตัวเองอย่างแรงเพื่อให้หลุดจากวางแขน ใช้ช่วงท่าลีลาตามประสบการณ์ที่มีอย่างโชกโชนเพื่อให้หลุดจากพันธนาการของมัน แต่ดูเหมือนไอ้ร่างยักษ์มันจะดักผมไว้ได้ทุกทาง ผมเลยมองหน้ามันด้วยความเคียดแค้นใจ จะต่อยก็ไม่ได้ จะเตะก็โดนแม่งล็อกขาเอาไว้แน่น ศิลปะป้องกันตัวที่ร่ำเรียนมาทั้งหมดถูกกลบด้วยร่างสูงใหญ่ของมัน เจ็บใจนักที่ทำอะไรมันไม่เคยได้เลยสักอย่าง ตั้งแต่ที่รู้จักกันมาเหมือนมันจะชนะได้ทุกเรื่อง ยิ่งมันพูดดูถูกผมแบบนี้ยิ่งทำให้โมโห มันท้าทายผมทั้งคำพูดและสีหน้าผมยิ่งเจ็บใจมากขึ้นอีกหลายเท่าตัว จึงเลือกที่จะแสดงความโกรธออกมาแบบนิสัยคุณหนูที่ชอบเอาชนะทุกอย่าง แต่พอทำอะไรไม่ได้ดั่งใจก็เหวี่ยววีนโวยวายเข้าใส่ พอมันก้มลงมาประกบปากอีกครั้งอย่างเอาแต่ใจ

ผมก็เลยกัดปากแม่งเลย!

แล้วมันก็ได้ผล ไอ้ไฟนอลมันผงะออกแล้วรีบปล่อยวงแขนออกจากการพันธทนาการผมไว้ ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนที่ดุใส่ผมเสมอเบิกกว้างในขณะที่ผมกำลังใช้ฟันขบกัดลงไปที่ริมฝีปากหยักสวยอย่างรุนแรง มันร้องอื้ออึงในลำคอด้วยความเจ็บแล้วพยายามดันผมให้ออกห่าง แต่ผมกลับใช้สองมือที่เป็นอิสระจิกเข้าที่แผ่นหลังกว้างของมันอย่างแรง บอกเลยว่าเกาะแน่นยิ่งกว่าปลิงเสียอีก

สมน้ำหน้า!!

แต่ทว่ามันโคตรมึน ไอ้ไฟนอลมันกลับมาฉกเรียวปากผมลงมาอีกครั้ง คราวนี้ทั้งดุดันรุนแรงและหนักหน่วงกว่าเคย รสชาติปะแล่มของเลือดขมปร่ากับกลิ่นบุหรี่จางๆผสมกลิ่นเหงื่อของมันกลับทำให้ผมวูบวาบไปหมด กลายเป็นผมที่ผลักไสมันออกห่างอีกครั้งด้วยความหวาดหวั่นกับหัวใจตัวเองที่เต้นไม่เป็นส่ำ คราวนี้ไม่ง่ายเพราะมันยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้นไปอีก กว่าจะสาแก่ใจมันก็ทำผมตัวอ่อนระทวย หัวสมองขาวโพลน ขาหมดเรี่ยวหมดแรงไปเลยทีเดียว

ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าการจูบผู้ชายด้วยกันมันจะสามารถให้ความรู้สึกดีได้ถึงเพียงนี้ ทั้งจังหวะการถาโถมเข้าใส่ ยามที่มันกระแทกริมฝีปากเข้าหากันอย่างจู่โจมมันโคตรฮาร์ดคอร์ การบดเบียดรุนแรงดูดดื่ม ลิ้นแลกลิ้นกระหวัดพันเกี่ยวจนน้ำลายสีใสไหลยืดเชื่อมปากระหว่างสองเรา ช่างเป็นภาพสิบแปดบวกที่ชวนเอาใจสั่น สมองพร่าเบลอหยุดสั่งการไปชั่วขณะ สัญชาตญาณส่วนลึกสั่งผมให้ล้วงมือเข้าไปตรงอกกว้างที่ปลดกระดุมลงให้เห็นแผ่นอกขาวแข็งแกร่ง ผมปัดป่ายไล้วนอยู่บริเวณแผงอก ก่อนจะล้วงลึกลงไปตรงหน้าท้องที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามแข็งแรง

"อื้อ"

ดวงตาผมเบิกออกกว้าง เพราะในที่สุดผมก็ยอมแพ้มันอย่างราบคาบ มันยิ้มอย่างผู้ชนะอีกแล้ว ผมล่ะโคตรเกลียดรอยยิ้มอวดดีของมันชะมัด!

ไฟนอลมันเหมือนเป็นเจ้ากรรมนายเวรของผมที่ตามมาหลอกหลอนตลอดสามปีเต็ม ทั้งที่ไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น แต่ก็มีมันอยู่ในสายตาแทบช่วงจังหวะชีวิต เพียงแค่สายตาคมกริบที่ส่งมาและทุกครั้งที่สบตา ผมก็รับรู้ได้ว่ามันกำลังตำหนิหรือว่าชื่นชม โดยไม่จำเป็นที่คนปากหนักอย่างมันต้องเอ่ยคำใดๆออกมา

แต่ก็มีบางครั้งที่ผมอ่านประกายตามันไม่ออก...

"พะ...พอแล้ว"