Bad Guy เพื่อนอันตราย

ความเชื่อใจ

หมับ!

ผมพาตัวเองออกมาจากวงล้อมฝูงชนแล้ววิ่งไปคว้าแขนมันไว้ แต่อีกฝ่ายกลับปัดมือผมทิ้งแล้วยกแขนขึ้นไม่ยอมให้แตะราวกับรังเกียจสัมผัส

แม่ง!! มันคงโกรธที่ผมอยู่ที่นี่ แล้วยังจะนั่งอยู่คนละฝั่งกับมันอีกด้วย ก็แล้วจะให้กูไปนั่งตรงไหนกันละครับ ในเมื่อตรงนี้เฮียเหมจัดไว้ให้พวกผมมาชมการแข่งขัน อีกอย่างก็ไม่ไมีใครเขียนห้ามไว้สักหน่อย ว่าผมห้ามนั่ง!

ผมเลยเข้าไปจับตัวมันอีกรอบ แต่มันก็สะบัดออกไม่ยอมให้ผมแตะตัวมันอีกเหมือนเดิม ดวงตาดุจเหยี่ยวปรายตามองมาที่ผมอย่างตำหนิ พร้อมกับเดินหนีออกห่างเพื่อไปจากตรงนี้ เชี้ย! แม่งทำเหมือนงอน

"ไอ้ไฟนอล แน่จริงมึงอย่าเดินหนี"

กึก!!!

"หันมาคุยกับกูก่อน"

"............" คราวนี้มันยอมหยุดแล้วหันมองมาที่ผม แววตาของมันดุดันน่ากลัวประกายตาลุกโชนราวกับจะแผดเผาทุกอย่างให้วอด

"มึงทำแบบนี้ได้ยังไง"

"กูทำอะไร" มันยังมาเลิกคิ้วกลับ สีหน้าบ่งบอกว่าไม่ชอบใจอย่างมาก แต่เป็นผมไหมที่ควรรู้สึกอย่างนั้น

"ก็ที่มึงเอาตัวกูไปเดิมพันแล้วพูดหมาๆแบบนั้น มึงถามกูบ้างไหม ห้ะ!" นี่มันตัวผมนะโว้ย ไม่ใช่สิ่งของที่ใครก็ได้จะหยิบยกขึ้นมาใส่พานเป็นของเดิมพัน

"มึงกลับไปนั่งสวยๆอยู่นิ่งๆตรงที่เดิมก่อนไปไอ้ตัวดี" พี่แม็คเห็นท่าไม่ดีจากสีหน้าของเราทั้งคู่ที่ราวกับจะเขมือบหัวกันอยู่รอมร่อ จึงรีบเดินเข้ามาห้ามศึก

"แต่พี่ก็เห็นว่ามันเอาผมเป็นเดิมพัน..."

ผมโวยวายเสียงดัง นี่ถ้าเกิดแพ้มาผมจะทำยังไงล่ะ ฝีมือมันเป็นยังไงก็ยังไม่เคยเห็น มีดีอย่างที่โม้เอาไว้หรือเปล่าก็ไม่รู้ จะไปสู้รบปรบมือกับพวกมืออาชีพได้ไหม แล้วอย่างนี้จะให้ผมฝากชีวิตไว้กับมันได้ด้วยหรือยังไง

"มึงน่ะอยู่เฉยๆทางนี้พวกกูจัดการเอง ว่าแต่มึงเถอะมาทำหน้าโง่อะไรที่นี่ คดีเก่ายังไม่จบยังจะมาก่อเรื่องไรอีก"

"ผมแค่มาดูเขาแข่งรถ เปล่ามาหาเรื่องใครสักหน่อย"

"มึงไม่หา แต่เรื่องมันจะมาหามึงแน่ มึงโง่หรือยังไงถึงดูไม่ออกว่าพวกนั้นมันรอเขมือบมึงอยู่ ที่พวกกูมาที่นี่ก็เพราะอยากให้จบ เรื่องของมึงล้วนๆยังไม่สำนึกอีก"

จบเหรอ?

"มึงดูพวกมันดิ มองมึงราวกับจะกลืนกิน" ใช่ว่าไม่เห็นแต่คนที่มีแม่งอย่างเยอะ มันคงไม่กล้ามาทำอะไรบ้าๆที่นี่หรอกมั่ง

"แล้วนี่มีอะไรมีคำอธิบายให้พวกกูไหม" ผมเลิกคิ้วมองหน้าพี่แม็คสลับกับหน้าไอ้ไฟนอลอย่างไม่เข้าใจ อธิบายเรื่องอะไรวะ

"ยังมาเลิกคิ้วงงอีก ก็เรื่องที่มึงบอกว่าทำรายงานส่งอาจารย์ แต่นี่เสือกโผล่มาสนามแข่งรถยังไงอธิบายมาสิ"

"กะ..ก็.กูทำรายงานเสร็จแล้วไง" คนถามเป็นพี่แม็คก็จริงครับ แต่ผมก็เลือกที่จะหันไปบอกมันเสียงอ่อย แต่พอได้ยินเสียงหัวเราะในลำคอของมันแล้วแม่งก็คันตีนขึ้นมาตงิดๆ...

"หน้ากูดูโง่มากหรือไง อย่างมึงเนี่ยน่าจะปล่อยให้พวกมันรุมโทรมซะให้เข็ด"

"ไอ้!........" ผมว่าจะด่ามันกลับไปแต่ไอ้ไฟนอลชี้หน้าผมไว้ก่อนเลยต้องหุบปากฉับลงทันที

"มึงผิด อย่าเสือกเถียง หรือจะให้กูแกล้งแพ้ดีจะได้สมใจ" คราวนี้น้ำเสียงของมันเกรี้ยวกราด มองผมราวกับจะกินหัวจริงๆ

".............!"

"หรือว่ากูประเมินมึงผิดไป หือ รสนิยมมึงอาจจะชอบให้พวกเหี้ยล่อเป็นกลุ่ม มึงชอบแบบนั้นก็ไม่บอก" มันพูดพร้อมกับเหยียดยิ้ม เห็นแล้วอารมณ์มันขึ้น!

กูไม่อยู่เฉยแล้วโว้ย!!!

"ไอ้!!"

ผมเหวี่ยงหมัดใส่หน้ามัน แต่ไอ้ไฟนอลเร็วกว่าเบี่ยงตัวหลบได้ทัน หลังจากนั้นมันก็หันตัวกลับมาถีบเข้ากลางหลังเพื่อเอาคืน เชี้ย!ตีนแม่งหนักชิบหาย พอผมตั้งหลักได้ก็กระโจนใส่มันอีกครั้งแต่คราวนี้ไอ้ไฟนอลมันเบี่ยงหลบแล้วล็อกผมไว้ด้วยมือข้างเดียว ไอ้บ้านี่แรงเยอะชะมัดมันบีบจนแขนผมแทบหัก

"อ่อนว่ะ" มันกระซิบเบาๆข้างใบหูอย่างผู้ที่เหนือกว่า

"ปล่อยกู!" ผมหันไปตะคอกเสียงดังใส่ ไม่สนหน้าอิฐหน้าพรหมทั้งนั้น ในเมื่อมันดูถูกผมซะขนาดนี้ ไม่สนว่าสายตาหลายคู่จะจับจ้องมาที่เรา

"เฮ้ย ไฟนอลใจเย็นๆปล่อยมันเถอะ มึงก็รู้ว่ามันใจร้อน" ไอ้อาร์มและไอ้เรย์วิ่งออกมาหวังจะห้าม แต่สุดท้ายมันก็ไม่กล้าเข้ามาช่วย เพียงแค่เห็นสีหน้าเกรี้ยวกราดของไอ้ไฟนอล

ผมเลยหันไปทางพี่แม็คเพื่อขอความช่วยเหลือที่ยืนดูอยู่ไม่ห่าง ไอ้พี่เหี้ยไม่คิดจะมาช่วยเลยด้วยซ้ำกลับมองมาเงียบๆ พอให้ไอ้ไฟนอลจัดการผมอยู่หมัด มันถึงได้เดินกอดอกเข้ามาอย่างใจเย็น ผิดกับคนที่หายใจหอบอยู่ทางด้านหลังเหมือนกำลังข่มอารมณ์ไว้อย่างเต็มที่ รู้แหละว่ามันโกรธมาก มีหลายคดีที่ผมคงต้องโดนสะสาง แค่เห็นกรามสองข้างขบกันแน่นจนเห็นเส้นเลือดนูนปูดเสียงฟันกระทบกันใกล้ใบหูดังกรอดๆซะขนาดนั้น กลับถึงห้องผมไม่น่าจะรอด...

หลังจากนั้นมันก็ลากผมออกจากฝูงชนไปทางห้องน้ำด้านหลังที่ไม่มีคนพลุกพล่าน ตามมาด้วยพี่แม็คและพี่หนึ่ง นี่ถ้าไอ้พี่เวฟมาด้วยอีกคนครบทีมละก็ ตัวผมคงได้โดนพวกพี่มันกระทืบสั่งสอนไปแล้ว ส่วนไอ้เพื่อนผมสองคนก็วิ่งตามมาติดๆ

"มึงนี่มันเป็นหมาบ้าหรือไงกัดเขาไปทั่ว"

"พี่ก็เข้าข้างมัน"

"ที่มันทำทุกอย่าง ก็เพื่อมึง"

"เพื่อผมเหี้ยอะไร ถ้ามันแพ้ขึ้นมาใครจะมารับผิดชอบผมกัน" มันจะรับผิดชอบไหวเหรอ แค่คิดว่าตัวเองจะต้องตกไปของเล่นไอ้เฮียตี๋นั่น ผมก็ขยะแขยงจนลูกชายหดตัวเล็กกว่าจู๋เด็กเสียอีก

"เอาผมเป็นของเดิมพันตรงไหนกันทำเพื่อผม มันน่ะโคตรเกลียดผม นี่คงคิดจะเอาคืนสิไม่ว่า" ผมหันไปเหวี่ยงใส่ไอ้คนหน้ายักษ์ พยายามสะบัดแขนให้หลุดออกพันธนาการของมันแต่ก็แน่นจนสลัดไม่ออก

"นี่เอาสมองคิดแล้วใช่ไหมที่พูด ไม่น่าเกิดมาเป็นสายรหัสเดียวกับมึงเล้ยย!" พี่แม็คว่าผมแล้วส่ายหน้า ถ้าไม่ติดว่าเป็นปู่รหัสผมซัดหน้ามันไปแล้ว ส่วนคนอารมณ์ดีอย่างพี่หนึ่งก็ได้เพียงหัวเราะเบาๆอย่างถูกใจ

"ก็ถ้าไม่ทำอย่างนี้มันก็มาวุ่นวายกับมึงไม่เลิก หรือมึงชอบ"

เป็นมันที่พูดขึ้นมา หลังจากนิ่งฟังผมกับพี่แม็คถกกันมาสักพัก มันจึงค่อยๆปล่อยแขนให้เป็นอิสระ ผมหันจ้องหน้ามันอย่างเอาเรื่องพร้อมกับบีบนวดมือตัวเองไปด้วย แรงควายถึกหรือยังไงถึงได้บีบแขนผมแน่นจนเกิดรอยแดงเป็นจ้ำๆ นี่ถ้าลงแรงกว่านี้อีกหน่อยกระดูกได้แตกร้าวจริงๆแน่

"แล้วถ้ามึงเกิดแพ้ล่ะ กูจะทำไง" แผนสำรองน่ะมีไหม ถ้าเกิดพลาดไปใครล่ะจะช่วยผมได้ทัน

"ไม่มีวันนั้น"

"เหอะ.. มึงเป็นเซียนตกมาจากสวรรค์หรือยังไง ห้ะ!..จะเอาอะไรมารับประกัน เกิดมึงแพ้ขึ้นมาแล้วกูต้องตกเป็นของพวกมัน แค่คิดก็เหี้ยแล้วสัส!"

ผมทำท่าขนลุก ใครบ้างจะอยากให้ผู้ชายที่ไม่ชอบหน้ามาล่อด้านหลังโดยเฉพาะพวกไอ้เฮียตี๋ หน้าพวกลูกน้องมันอย่างเถื่อน ถ้าหน้าอย่างไอ้ไฟนอลก็ว่าไปอย่าง หลับตาหันหลังให้เอาก็น่าจะพอไหว

เชี้ย! ในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานอย่างนี้ ภาพสิบแปดบวกผมกับมันดัน โผล่ขึ้นมาเต็มหัว(⊙_⊙;)

"หึ...กูนึกว่ามึงชอบซะอีก หนีออกมานี่ก็เพราะอยากให้พวกมันล่อไม่ใช่หรือไง" ปากหยักสวยกระตุกเบาๆ ก็เพราะปากมันอย่างนี้นี่ไง จะเชื่อใจได้แค่ไหนกันว่ามันจะช่วยผมจากพวกนรกนั้นได้จริงๆ

"สัส! ใครจะไปคิดว่าจะเจอลูกน้องมันที่นี่" ผมค้อนมันคอแทบเคล็ด

"มันมีอยู่ทุกที่ เผื่อมึงไม่รู้"

น้ำเสียงของมันเริ่มดีขึ้นมาก ไม่ได้เกรี้ยวกราดเหมือนเคย ก่อนที่ร่างสูงจะขยับเข้ามาใกล้กันมาก ใกล้จนผมได้กลิ่นหอมประจำตัวปนกลิ่นเหงื่อ กลิ่นนี้แหละที่ทำให้ผมรู้สึกปลอดภัย ใจดวงน้อยเต้นระส่ำขึ้นมาอีกครั้งอย่างไม่อาจห้ามไหว

"เออ!"

ผมกระแทกกลับไปเบาๆ พร้อมกับง้มหน้างุด สายตามองบริเวณหน้าอกกว้างที่ปลดกระดุมเสื้อลงมาสามเม็ดทำให้เห็นแผงอกสะอาดน่ามอง มือหนายกขึ้นมาวางทาบทับลงบนกลุ่มผมนุ่มสีน้ำตาลอ่อนพร้อมกับลูบไปมาเบาๆคล้ายปลอบประโลม สัมผัสจากฝ่ามือส่งผลให้ใจผมอุ่นซ่านขึ้นมาอย่างประหลาด ก่อนที่มันจะเชยคางผมให้เงยขึ้นสบตา มันเหมือนมีแรงดึงดูดมหาศาลให้ผมจ้องเข้าไปในดวงตาคมดุคู่นั้น พร้อมกับใบหน้าหล่อร้ายก็เขยิบวงหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกโด่งปัดป่ายโดนแก้มขาวได้กลิ่นลมหายใจหอมของกันและกันจนในที่สุดก็ไม่เหลือระยะห่างระหว่างเรา ใกล้มากจนทำผมแทบซ็อค!

และถ้าใกล้กว่านี้อีก ผมจะหยุดหายใจแล้วนะ...

"แล้วถึงกูจะแพ้ กูก็ไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาเอามึงไปได้หรอก กูรับปากพี่เวฟไว้แล้วว่าจะดูแลมึงให้ดี เพราะงั้นเชื่อใจกูนะ" มันกระซิบเสียงพร่าติดริมฝีปาก พูดซะขนาดนี้จะไม่ให้ผมเชื่อได้อย่างไรไหว ผมก็ได้แต่กระพริบตาปริบๆมองหน้ามันราวกับต้องมนต์สะกด

"งะ..งั้นกูขอสั่งว่ามึงห้ามแพ้" ความชิดใกล้ทำผมใจสั่น ผมจึงละล่ำละลักบอกกลับไปเบาๆ เอาวะ...ลงเรือลำเดียวกันมาซะขนาดนี้แล้วนี่ อย่างมากถ้าแพ้ขึ้นมาก็แค่วิ่งหนีให้เร็วกว่าเดิม

"ครับ"

เชี้ย! มาพูดครับอะไรชิดปากกูเนี่ยวะ ผมกำลังจะเผลอปากว่ามันออกไป ริมฝีปากคนตรงหน้าก็ฉกวูบเข้ามาเหมือนงูร้ายที่พยายามมอมเมาเหยื่อที่น่าสงสารด้วยพิษของมัน ลิ้นเรียวยังกล้าสอดเข้ามาภายในโพลงปากหวานพร้อมกับกระหวัดลิ้นผมไปมาอย่างช่ำชองอีกด้วย

"มึงจะกินกันเลยไหม กูจะได้ออกไปก่อน"

ลืมไปเลยว่ามีคนอื่นอยู่ตรงนี้อีกสี่ชีวิต ต่อหน้าไอ้พี่แม็คและพี่หนึ่งมันยังกล้าทำ แล้วไอ้อาร์มกับไอ้เรย์ที่อ้าปากพะงาบๆมองตาค้างกันอีก แม่ง...น่าอายชิบหาย!!

..

..