Acutus’ POV
Habol ko ang aking hininga dahil sa patuloy na pag-uumapaw ng galit sa aking dibdib. Bakas sa mukha ni Nitidus ang pagkagulat gayon din ang pag-aalala.
Pinagsusuntok ko ang kama sa gilid ng kaniyang ulunan at doon inilabas ang lahat ng galit. Hindi ko matanggap na sa ganito rin pala hahantong ang lahat. Hindi ko pa rin pala mabibigyan ng hustisya ang mga buhay na sinayang niya.
“Acutus...” malumanay lang ang boses niya, “ang braso mo...”
Sa huli ay hindi ko rin siya nagawang paslangin. Kahit na gaano pa kalaki ang galit ko sa kaniya ay higit na mas nangingibabaw ang pagmamahal na nararamdaman ko para sa kaniya. Dahil sa labis na sama ng loob ay napapikit na lang ako at hinayaang tuluyang tumulo ang aking mga luha sa kaniyang pisngi hanggang sa naramdaman ko na lang ang pagd
