Acutus’ POV
Kasalukuyan akong nakasandal sa ulunan ng kama habang hindi mawaglit sa isip ko ang masamang panaginip. Kung isa iyong masamang pangitain, ipinagdarasal ko na sana ay hindi si Nitidus ang may gawa dahil hindi ko kakayaning isa na namang malapit sa akin ang mawawala at babawiin sa akin ng tadhana.
Napalingon ako sa may pinto nang may pumasok mula roon, si Nitidus.
“Huwag kang mag-alala dahil buhay pa naman ang mga itinuturing mong kaibigan. Salamat na rin sa kanila at natagpuan ko na ang taong matagal ko nang hinahanap,” sabi niya.
Himbis na kumibo ay nanatili lang akong tahimik. Naghihintay ng mga nais niya pang sabihin at iparating sa akin.
“Wala ka man lang bang sasabihin?” Naupo siya sa aking tabi at pinagmasdan ang sarili sa maliit na salaming hawak nito
