Biwisit talaga.
Napabuntong-hininga ako saka mariing napapikit.
Pagod lang ito.
Pagod lang kami pareho.
Pero kahit ilang beses kong sabihin iyon sa sarili ko, hindi pa rin mawala iyong bigat sa dibdib ko habang naglalakad ako palayo ng office building.
Madilim na sa labas. Punuan iyong sidewalks ng mga empleyadong pauwi habang sunod-sunod iyong busina ng sasakyan sa kalsada. Mula sa kabilang street ay may amoy ng iniihaw na barbeque habang may ilang vendors na nagsisimula nang magbenta ng street food.
Typical Manila evening.
Unfortunately, parang wala akong energy para ma-appreciate iyon ngayon.
Habang naglalakad ako papunta sa waiting shed para mag-book sana ng ride, bigla akong may narinig na pamilyar na boses mula sa gilid.
“Calli?”
Napalingon ako agad.
At bahagyang natigilan
