“But I hate that they made you think love is temporary.”
Hindi ako agad nakasagot.
Tahimik lang akong nakatingin sa bintana habang unti-unting bumabagsak iyong ulan sa labas. Paisa-isang patak muna iyon hanggang sa tuluyan nang lumakas habang mabagal ang takbo ng mga sasakyan sa EDSA.
At nakakainis dahil parang mas lalo akong nagiging emosyonal kapag umuulan.
“Hindi naman nila kasalanan lahat,” mahina kong saad pagkatapos ng ilang segundo. “Kasalanan ko rin.”
Napalingon si Chadri sa akin saglit bago muling tumingin sa daan.
“How?”
“Kasi mabilis akong maniwala.” Napatawa ako nang mahina pero walang saya roon. “Masyado akong mabilis ma-attach.”
Tahimik lang siya.
Then maya-maya—
“Is that really a bad thing?”
Napakurap ako.
“Ha?”
“You love honestly.” Mahina iyong boses niya pero
