Marked by Salvatore

Chapter 6

Nag tuloy tuloy ang pag sunod ko kay Salvatore. Hindi na din naman ako masyadong nalapit at nakalap nalang talaga ng mga information na kaya ko lang. I don't want to come near him.

Nakakatakot. Mahirap na no.

Halata naman na he is a ruthless man, at bali balitang talagang grabe ito kung magalit. Malupit na tao nakakatakot na makalaban.

"Isn't it enough, Hailey? We have a lot of photos na niya. Siguro naman okay na iyan?"

We're here at the library, actually ako lang dapat kung hindi lang talaga ako nito sinundan. Nung nakaraan pumunta ako sa Golf course kung saan madalas si Salvatore and took the ball na pinalo niya and of course a photo of him playing and give it to Hailey. Nung isang isang araw naman galing ako sa cafe kung saan daw madalasmag kape ang lalaking iyon.

Ngayon naman namimilit naman itong si Hailey parapumunta sa motor cross.

"I don't want rhat kind of hobby kaya hindi ako nanood ng ganyan. Is it okay if ipagpaliban iyan?"

"No! of course not. Hindi mo ba ako pag bibigyan look at me kawawa ako." Pinagmasdan ko ito mula ulo hanggang paa. Medyo nga namamayat na siya at hindi ko alam kung bakit.

I just nod at her sign na pumapayag na ako. Margo decided to tag along. Kami lang dalawa ang may usapan pero ng nadinig nila Stacey at Rhian ay nagbabalak na din. Akala ko nga sasali din si Hailey pero marahas itong tumanggi.

"Next time, baka mapagod ako.. A-alam niyo na bawal." Medyo nauutal nitong sagot.

Pansin ko na bahagya din siyang namutla ng niyaya namin siya. Hindi ko na lang din iyon pinansin dahil baka nga bawal siya masyadong mapagod.

"We are here.. dapat doon tayo banda para malapit." Rhian said. Excited na ito at hinihila hila na si Stacey.

Margo just walking beside me at tinitingnan ang buong venue.

"Just like the old times.. dito nalang tayo sa bandang tago baka mamaya mapagalita nanaman tayo ni Salvatore—" Stacey didn't even finished his sendnce ng takpan ni Rhian ang bibig nito.

And now I'm curious. Bakit?

Gusto ko sana isatinig iyon.

"Uh.. ba-baka lang mapagalitan pag nang agaw ng pwesto ganon ba ibig mo sabihin?" Rhian said. nanlilisik na ang mga mata na naka direkta kay Stacey.

"Huh? hindi ibang reason."

"What do you mean, Stacey?" bahagya kong iginioid ang aking ulo para tanungin si Stacey pero bago pa niya ito masagot ay hinila na kami ni Margo dahil nakakita daw siya ng mas maayos na upuan.

"Tara na! I found a perfect place to sit." Sunod sunod na kaming tatlo ngayon.

Kagaya ng nakaraang nanood ako ng sr racing ay ganon din kadami ang tao dito sa motor corss ngayon.

"Here.. perfect!" may pinupuntong sabi ni Margo.

Naupo nalang din ako at pinagmasdan ang paligid. Yes I am searching for him. Sa tagal ko na ata itong ginagawa ay parang nakasanayan ko na.

Na tuwing nakakahanap ng pwesto o di pa man ay atomatikong gumagala na ang aking mata just to look for his cold stares. Nakaka intimidate man pero minsan parang nakakasanayan ko nalang.

"He's here." agad akong nag palinga linga sa sinabing iyon ni Margo. It's almost a whisper kaya hindi ko alam kung parehas ba kami ng hinahanap.

"Where?"

"There.." wala sa sariling sabi nito.

"Ha? saan ba wala naman e!" Sinundan ko na ang tingin nito ng hind makita ang hinahanap ko.

Sabi niya nandito na? saan?

Nang sundan ang mga mata ni Margo ay nagulat ako na he was staring other person.

He was looking to a man hindi kalayuan sa pwesto namin. Sa pustra nito mukang isa siya sa sasabak sa race mamaya. He was smiling and talking to the girl that is sitting. Nang hindi makuntento ang babae ay tuluyan na itong tumayo at agad naman na hinapit ng lalaki ang bewang ng babae. Girlfriend niya ata.

So She was looking at them or.. that man all along? akala ko panaman nakita niya si Salvatore.

Bahagya ko siyang tinitigan at nakitang may dumaang sakit sa kanyang mga mata na pilit niyang pinapawala.

Who is that guy? Well he was very familiar to me at some point pero hindi ko lang mapunto kung sino ito.

Sa lahat si Margo ang pinaka close ko. Mas matagal kaming magkakilala compare sa tatlo pang kaibigan. We have bond that the two of us would only understand. Kaya alam ko din ang tingin niyang ito. She's in so much pain right now.

"Margo.." mahinang tawag ko dito.

When she realized that I know where or what she is looking at bahagya itong natigilan. Agad din naman siya nakabawi sa gulat at iniba ang ekspresyon. She was now smiling from ear to ear like nothing happened.

"Yes?"

Napakagat ako sa labi. Hindi ko alam kung dapat ko pa bang tanungin o hayaan na lang siyang magpanggap na okay siya.

"You know them?" tanong ko, maingat ang tono. Them dahil ayaw kong mag conclude na yung guy talaga ang tinitignan niya. Kahit pa he seems so familiar.

She blinked. Once. Twice. Then she let out a soft chuckle—pilit, pero magaan sa pandinig.

"Of course not," sagot niya, sabay iling. "Random guy lang 'yan not even a knight and shining armour. Cute lang 'yung moment nila, 'di ba?"

Knight and shining armour? May tabang sa bawat salitang binitawan niya.

I remember him saying that before ng may nakita siyang lalaki around our school way back when we're just highschool.

"Celeria.. let's have some tusok tusok!" Natutuwang yaya saakin ni Margo. Inangkla niya ang mga kamay niya saaking braso.

"Are you still allowed to eat tusok tusok? I remember the last time you're brother sees us. Nagalit siya kasi it's dirty daw." I said a little bit concerned. Medyo may pagkamatigas din ang ulo nitong babaeng to.

"Kuya's not here.. Nasa University iyon. Malayo. Let's go na kasi."

Wala na din akong nagawa kundi ang sumama sakanya. Masarap di. kasi naman talaga ang tusok tusok no! Daddy allowed me to eat whatever I want but ako nalang din ang nag lilimit because I have my ballet class. But siya medyo strict ang parents niya and natatakot na baka sumakit daw ang tiyan nito dahil dirty daw ang tusok tusok.

"Kuya how much is this po?" Maarteng tanong ni Margo.

Bahagya ko itong siniko ng kumunot ang noo ng vendor. He's new here I guess ngayon nalang kasi ulit kaki nakabili.

"You're not supposed to talk like that you should talk normal."

"How?" bulong ni Margo.

"Me na nga." I stepped forward para mapangunahan na. Medyo confident pa ako.

"Can we make bili po fishballs?" I tried my best to act normal.

The street vendor just smiled at us. Ganon na din ang mga iba pang bumibili. What? normal na nga yon e.

"They're laughing.." Margo state the obvious. Nakakahiya naman.

"Bente pesos sa ganto kalaking baso, Ineng." Sabay pakita ng baso kung saan ilalagay ang mga fishball. "Marunong ba kayo kumuha o ipaglalagay ko na kayo."

We decided na si kuyang vendor nalang ang mag lagay sa cups namin. We are just patiently waiting na ma finish si kuya so that we can eat.

"Goosh look... I'm literally drooling." Margo said

"Yeah right.. It's so mouth watering!" pag dudugtong ko pa habang tinitingnan ang pagkain.

I badly want to snatched it out of kuya's hands pero hindi pa tapos. Nang matapos din naman si kuya ay inabot na ito saamin. We are now eating ng may dalawang college student na bibili ata sana pero nag kainitan.

Nagtulakan na ang mga ito at bahagyang natulak sa sasayan ng Vendor kung saan nakalagay ang mga fishball at mainit na mantikang pinaglulutuan. Margo was beside the hot oil at hindi pansin ang gulo dahil abala sa pagkain. Aksidenteng natulak si Margo, na noon ay abalang-abala sa pagtusok ng fishball.

Bahagyang nawalan siya ng balanse at muntik nang tumama sa mesa ng vendor kung saan kumukulo ang mainit na mantika.

"Uy, ingat!" sigaw ng tindera, pero huli na.

Margo let out a small gasp, her hand flinching dangerously close to the sizzling oil.

But before she could fall or get burned, a strong hand caught her by the arm—steady, firm, and just in time.

"Got you," an unfamiliar voice said. "f**k! that was close."

Pag-angat ng tingin ni Margo, bumungad sa kanya ang isang lalaking hindi niya kilala. Tall, may maangas na mukha, at may ngiting parang hindi siya kabado kahit na muntik na siyang mapahamak. He looked calm, almost amused, like saving girls from hot oil was just part of his daily routine.

"You okay?" tanong nito, hindi pa rin binibitawan ang braso niya.

Margo blinked, stunned. "Ah—Yes. Thank you. I almost get–"

Nabitin sa ere ang sasabihin nito. He was so stunned with the guys in front of him.

"Sigurado ka?" he asked again, this time with a slight tilt of his head, eyes scanning her face for any sign of pain.

She nodded, still speechless.

Matapos niyang masiguradong ayos ang kaibigan ko ay binalingan niya ang dalawang college student na ngayon ay mukang takot na.

"f**k off!" He cursed loudly. Gamit ang madilim na ekspresyon ay tumulak ang lalaking kaninang nag aaway at umalis na doon.

Margo still looking at the man who saved her. Wala pa din sa wisyo kung hindi lang ako hinanapan ng bayad ay hindi pa ito babalik sa normal.

We payed one thousand peso dahil ayon lang ang cash ko.

"Naku wala bang maliit dito?" Binuklat ko ang wallet ko ganon din si margo pero wala na kaming ibang cash.

"Here..keep the change." abot ng lalaking tumulong kay margo kanina. It's also a one thousand peso bill pero sabi niya ay keep the change nalang at umalis na.

I just realized that 40 pesos nga lang ang nakain namin ni Margo.

"Oh my... He's my knight and shining armour, Celeria."

Hindi ko siya tinantanan ng tingin. Hindi ko rin sinagot ang tanong niya. Gusto kong paniwalaan siya, pero mas malakas ang kutob ko kaysa sa mga salitang binitiwan niya.

"Okay ka lang?" tanong ko, mas mahina na ngayon.

Tumango siya. Mabilis. Masyadong mabilis.

"Oo naman. Bakit naman hindi?" she said, her voice a little too bright. "The race will start na, focus."

Gaya ng sabi nito ay nagsimula na nga ang race. Wala na din iyon masyado sa isip ko dahil ba occupy na sa takot at sa pag aalala kay Margo. Pilit pa din gumugulo saakin ang knight and shining armour na term na iyon. Hindi kaya? I can't fully remember the face but familiar talaga.

Like the usual kumuha lang ako ng litrato at dahil nga sa takot din ay hindi na ako masyadong nanood ng race. I kept on glancing and covering my face the whole time.

Kita ko din na dikit ang laban ng lalaking tinitingnan ni Margo kanina at ni Salvatore. Grabe.

One last round ay nag lilipadan na ang monster bike ng mga ito. Seryoso naman na nanonood si Margo sa tabi ko.

Lumipad ang sasakyan ni Salvatore sa delikadong paraan but surprisingly it landed smoothly. Bahagyang napaangat ang sarili ko sa kinauupuan ng dahil doon.

For a moment, everything felt suspended—parang tumigil ang oras habang nasa ere ang motor. The roar of the engine, the tension in the air, the way Salvatore leaned forward with perfect control—it was reckless, dangerous, and undeniably captivating.

Pagbagsak ng motor sa lupa, may tunog ng gulong na dumaan sa buhangin, pero walang sablay. Walang pag-alog. Walang pagkadulas. It was clean. Precise. Parang sinadya niyang ipakita na kahit gaano ka delikado, kaya niyang gawing magaan.

Napatingin ako sa paligid—may mga nagsisigawan, may mga napapalakpak. Pero ako? Tahimik lang. Hindi dahil hindi ako impressed, kundi dahil hindi ko alam kung dapat ba akong matakot o humanga.

Salvatore was now circling back, his helmet still on, but I could feel his smirk from afar.

Magaling din ang lalaking tinitingnan ni Margo kanina pa. If my memory isn’t rusty—and if I’m not mistaken—siya nga. Siya si knight in shining armor.

Pero sa huli, si Salvatore pa rin ang nanalo.

Ngayon, nagkakamayan na sila. Salvatore even gave the guy a friendly tap sa balikat, sabay tawa. Parang matagal na silang magkaibigan. Nang magtanggal sila ng helmet, mas naging malinaw ang closeness nila may mga kaibigan pa silang lumapit.

Did they know each other? Parang oo.

Tatayo na sana ako para makaalis, pero natigil ako nang mapansin kong nakatitig pa rin si Margo. Hindi na sa lalaki mismo, kundi sa babaeng tumakbo papunta sa pwesto ng lalaki. Hindi na malinaw ang lahat sa pwesto namin dahil medyo malayo na pero kitang kita ang pag lapit nit at paghalik sa pisngi ng lalaki.

"The girl congratulated him," bulong ko sa sarili. Ganon din kay Salvatore.

"Let’s go?" tawag ni Stacey, pero walang kibo si Margo. Nakatitig pa rin siya sa lalaki. Tahimik. Hindi gumagalaw.

"Let's go.." Ulit ko. She nodded a bit at sumunod na saamin paalis ng venue.