SA GITNA NG KATAHIMIKAN

Episode 6: Ang Lamat ng Maling Akala

SA GITNA NG KATAHIMIKAN

WARNING: SPG 18+ . Contains S****L, Explicit S*****L Word, Word Curses that not Suitable below 18 years of age

ELIZ (POV)

Sabi nila, kapag masyado ka raw masaya, asahan mo na ang kasunod na lungkot. Hindi ako naniwala doon noong una. Nitong mga nakaraang linggo, parang pelikula ang buhay ko. Si Jacob, na halos hindi mapaghiwalay sa akin, ay opisyal nang nanliligaw. Ang bawat umaga ko ay nagsisimula sa text niya, at ang bawat hapon ko ay nagtatapos sa mga banat niyang kahit minsan ay korni, ay nagpapakilig sa akin nang husto.

Pero hindi nagsimula sa sigawan ang lamat. Nagsimula ito sa isang bagay na mas tahimik—isang eksenang hindi ko dapat nakita, at isang emosyon na hindi ko dapat naramdaman.

NARRATOR

Hapon iyon matapos ang klase. Nagmamadali si Eliz papunta sa library. Nag-chat kasi si Jacob kanina: “Eliz, naiwan ko notebook ko sa lounge, pwede mo bang kunin? Babalikan ko mamaya bago ako mag-Dota.” Dahil sanay na silang tulungan ang isa’t isa, hindi nag-atubili si Eliz. Masaya siyang naglalakad, iniisip pa nga niya kung anong pagkain ang isosurprise niya kay Jacob mamaya.

Pagdating niya sa hallway malapit sa student lounge, napansin niyang bahagyang bukas ang pinto. May naririnig siyang mahihinang boses sa loob. Noong una, hindi niya balak sumilip, pero narinig niya ang pangalan ni Jacob.

MARA: “Jacob, sure ka bang wala talaga?”

NARRATOR

Boses iyon ni Mara. Huminto si Eliz. May kung anong pwersa na nagtulak sa kanya na sumilip nang kaunti sa siwang ng pinto. Doon niya nakita—nakaupo si Jacob sa sofa, nakayuko. Si Mara ay halos dikit na sa kanya, ang lapit ng kanilang mga mukha.

Walang malisya sa pwesto nila kung titingnan ng iba, pero para kay Eliz, parang may pamilyar sa ekspresyon ni Jacob. Iyong lambot ng tingin na akala niya ay para sa kanya lang.

JACOB: “Ano bang problema mo?”

Narinig ni Eliz na bahagyang natawa si Jacob. Isang tawang parang may pinagsamahan sila na hindi alam ni Eliz.

JACOB: “Mahal kita...”

ELIZ (POV)

Tumigil ang mundo ko. Ang dalawang salitang iyon—“Mahal kita”—ay parang isang matalim na kutsilyo na bumaon sa dibdib ko.

Hindi ko na narinig ang susunod na sasabihin ni Jacob. Hindi ko na narinig na ang dugtong niyon ay “...bilang kaibigan lang, pero si Eliz ang gusto kong makasama at mamahalin habang buhay.”

Ang tanging umalingawngaw sa tenga ko ay ang pag-amin niya kay Mara. Umiyak ako. Parang gumuho ang lahat ng pundasyong binuo namin sa loob ng ilang linggo. Ang dumi. Ang sakit. Bakit niya ako nililigawan kung si Mara naman pala ang mahal niya?

Tahimik akong umalis. Hindi ko kinuha ang notebook. Tumakbo ako palabas ng building habang malabo ang paningin dahil sa luha. Doon ko nalaman na ang katahimikan ay hindi pala laging payapa. Minsan, ito ang pinakamasakit na tunog.

NARRATOR

Kinagabihan, habang nasa loob ng kwarto si Eliz, nag-vibrate ang phone niya.

JACOB (Text): “Nakuha mo ba?”

Tinitigan lang ni Eliz ang screen. Gusto niyang sumabog. Gusto niyang itanong kung bakit. Pero nanaig ang pride at ang sakit. Matagal bago siya nag-reply.

ELIZ (Text): “Hindi. May ginawa ako.”

Mula noon, doon na nagsimulang lumaki ang lamat.

NARRATOR

TIME SKIP: ISANG LINGGO ANG LUMIPAS.

Ang unibersidad na dati ay puno ng kulay para kay Eliz ay naging isang malamig na lugar. Isang linggo na ang nakakalipas pero ang sakit sa dibdib niya ay hindi pa rin nababawasan. Ang dati nilang routine ay tuluyan nang nabura.

ELIZ (POV)

Isang linggo na. Hindi na ako sumasabay kumain sa kanila. Tuwing makikita ko silang magkakasama nina Marco at Ben sa canteen, dideretso ako sa library o kaya ay sa dulo ng building kung saan walang tao. Kapag magkatabi kami sa room, nagiging abala ako sa phone ko o kaya ay nagsusulat nang kung ano-ano sa notebook ko—kahit ano, huwag lang siyang makausap.

Nararamdaman ko ang mga tingin niya. Nagtataka siya. Nalilito. Pero wala akong pakialam. Kung mahal niya si Mara, bakit hindi na lang siya doon pumunta? Bakit kailangan pa niyang magkunwari sa akin?

NARRATOR

Napansin iyon ni Jacob agad. Hindi siya tanga para hindi maramdaman ang biglang paglamig ng babaeng nililigawan niya. Ilang beses siyang sumubok na lumapit, pero laging nakakahanap ng paraan si Eliz para makaiwas. Hanggang sa isang hapon, matapos ang klase, hindi na nakatiis ang lalaki.

Habang naglalakad si Eliz sa hallway palabas ng building, mabilis na humabol si Jacob. Hinawakan nito ang braso ni Eliz.

JACOB: “Eliz, ano ba talaga?”

ELIZ (POV)

Napatingin ako sa kanya. Doon ko nakita ang itsura niya. Puyat siya, magulo ang buhok, at kitang-kita ang matinding pagkalito at pag-aalala sa mga mata niya. Pero sa halip na maawa, lalong nag-init ang dugo ko. Naalala ko yung “Mahal kita” niya kay Mara.

JACOB: “May problema ba? Isang linggo mo na akong hindi kinakausap. Isang linggo mo na akong iniiwasan. May nagawa ba ako?”

ELIZ: “Wala.”

Sinabi ko iyon habang diretso ang tingin sa harap. Malamig. Walang emosyon.

JACOB: “Sigurado?”

ELIZ: “Oo.”

NARRATOR

Pero hindi iyon ang totoo. Ang totoo, galit na galit si Eliz. Pero ang mas nakakatakot para sa kanya ay ang katotohanang nasasaktan siya nang ganito kahit wala naman silang pormal na relasyon. Hindi pa niya ito sinasagot, pero ang selos na nararamdaman niya ay pang-asawa na. At iyon ang kinatatakutan niya—ang aminin na mahal na rin niya ang lalaking akala niya ay niloloko lang siya.

JACOB: “Eliz, naman... kung may nagawa ako, sabihin mo. Hindi ako manghuhula. Hindi ko alam kung bakit bigla kang nagbago.”

ELIZ (POV)

Tiningnan ko siya nang matalim. Ang kapal din ng mukha niya, 'no? Siya pa ang may ganang magtanong?

ELIZ: “Wala nga. ‘Wag mo nga akong problemahin. Marami ka namang ibang pwedeng asikasuhin, 'di ba? Marami ka namang ibang pwedeng... 'mahalin'.”

NARRATOR

Napatigil si Jacob. Hindi niya makuha ang ibig sabihin ni Eliz. Ang alam lang niya, ang babaeng pinapahalagahan niya ay unti-unti nang lumalayo. Sa halip na magsabi ng totoo si Eliz, ang lumabas sa bibig niya ay mga salitang parang yelo sa lamig.

JACOB: “Anong problemahin? Eliz, nililigawan kita dahil gusto kita. Dahil ikaw ang gusto kong makasama.”

ELIZ: “Huwag na, Jacob. Ayoko na. Bitawan mo na ang braso ko.”

NARRATOR

Saglit na natahimik si Jacob. Dahan-dahan niyang binitawan ang braso ni Eliz. May kung anong nasaktan sa mukha nito—isang klase ng sugat na hindi mo makikita sa balat kundi sa paraan ng paghinga niya.

JACOB: “Sige. Kung 'yan ang gusto mo. Pero sana... sana sinabi mo kung bakit.”

ELIZ (POV)

Hindi ako sumagot. Tumalikod ako at naglakad palayo nang hindi lumilingon. Pero sa bawat hakbang ko, pumatak na naman ang mga luha ko. Ang sakit-sakit. Akala ko, pinoprotektahan ko ang sarili ko mula sa panloloko niya. Hindi ko alam, sa mga sandaling iyon, ako ang gumagawa ng pinakamalaking pagkakamali sa buhay ko.

Doon tuluyang nabuo ang lamat—isang malaking lamat na dulot ng maling akala ko. At ang masaklap, walang kaalam-alam si Jacob kung bakit siya pinarurusahan ng ganito.

NARRATOR

Pag-uwi ni Eliz sa bahay, nadatnan niya si Anabel sa sala.

ANABEL: “Ate, anyare sa mata mo? Mugto na naman? Nag-away ba kayo ni Jacob?”

ELIZ: “Wala kaming pag-aawayan, Bel. Kasi wala namang 'kami'.”

ANABEL: “Ate Eliz, kilala kita. ‘Wag mong pairalin ang pride mo. Baka magsisi ka.”

ELIZ (POV)

Pumasok ako sa kwarto at nagtalukbong ng kumot. Sa kabilang dako, sa 888 Club, hindi makapag-focus si Jacob. Kahit si Marco at Ben ay napapakamot na lang ng ulo habang pinapanood ang kaibigan nilang parang nawalan ng kaluluwa.

Hindi pa rin alam ni Jacob na ang kasalanan niya ay ang mga salitang hindi niya natapos, at ang kasalanan ni Eliz ay ang katahimikang pinili nitong panatilihin. Ang lamat ay naroon na—malalim, madilim, at handang magpahiwalay sa dalawang pusong dapat sana ay magkasama.