SA GITNA NG KATAHIMIKAN

Episode 3: Sa Loob ng Kwarto

SA GITNA NG KATAHIMIKAN

WARNING: SPG 18+ . Contains S****L, Explicit S*****L Word, Word Curses that not Suitable below 18 years of age

ELIZ (POV)

Heto na naman ako. Nakahiga sa kama, nakatingin sa kisame, at paulit-ulit na inaalala ang bawat segundo ng araw na ito. Sa labas, naririnig ko ang huni ng mga kuliglig at ang mahinang tunog ng TV sa sala, pero sa loob ng isip ko, boses lang ni Jacob ang naririnig ko.

Labing-walong taon na akong "inosente." No Boyfriend Since Birth. Minsan tinutukso ako nina Marco na baka raw "frozen delight" ako kasi kahit kailan, hindi ako nakipag-date. Hindi naman sa ayaw ko, sadyang takot lang ako. Sa bahay namin, bawal ang laro-laro. Pero nung dumating si Jacob, parang biglang natunaw ang yelo sa sistema ko.

Hindi ko maipaliwanag yung kilig. Yung kapag lumalapit siya, parang may mga paru-paro sa tiyan ko na nagwawala. Sabik ba ako? Siguro. Pero ayaw kong ipahalata. Ayaw kong isipin niya na madali akong makuha.

NARRATOR

Bumukas ang pinto ng kwarto ni Eliz. Pumasok ang kanyang nakababatang kapatid na si Anabel Javier. Si Anabel ay labing-pitong taong gulang pa lang, Senior High School, pero mas matangkad siya kay Eliz. Maputi rin ito, mahaba ang buhok, at may taglay na ganda na pang-commercial. Sa kabila ng pagiging maganda, si Anabel ang pinaka-masunuring kapatid at ang tanging sandigan ni Eliz sa loob ng bahay.

ANABEL: "Ate, kanina ka pa nakangiti diyan sa phone mo. Sino ba 'yan? Yung Jacob na naman ba?"

Napabalikwas ako ng upo. Masyado ba akong halata?

ELIZ: "H-hindi, ah! May binabasa lang akong post sa f*******:. At tsaka, bakit mo naman naitanong si Jacob?"

ANABEL: "Sus, Ate Eliz. Kilala kita. Iba yung ngiti mo ngayon. Para kang nakawala sa hawla. Guwapo ba talaga 'yun? Pakita mo naman sa akin yung picture."

Tumabi sa akin si Anabel sa kama. Siya lang ang nakakaalam ng mga lihim ko. Mula nung iwan kami ni Papa limang taon na ang nakakaraan, kaming dalawa na lang ang laging nagkakaunawaan.

ELIZ: "Matangkad siya, Bel. Tapos... alam mo 'yun, mukhang barako talaga. Criminology student kasi. Pero kahit ganun, mabait siya. Tinulungan niya ako sa Math kanina."

ANABEL: "Naks! Supportive! Pero Ate, ingat ka, ha? Alam mo naman si Mama. Ayaw niyang matulad tayo sa kanya na naiwan lang sa ere."

Natahimik ako. Tama si Anabel. Ang trauma ng pag-iwan sa amin ni Papa ang naging rehas ng buhay namin.

NARRATOR

Sa gitna ng kanilang usapan, pumasok ang kanilang ina sa kwarto. May dalang magandang balita—o balitang dapat ay ikatuwa nila. Ang kanilang ina ay may boyfriend na Amerikano, at ito ang nagsisilbing financial support nila simula nung nawala ang kanilang ama.

MAMA: "Mga anak, nag-chat si Mark kanina. Uuwi siya sa susunod na buwan. Maghanda kayo, ha? Gusto niyang mag-out-of-town tayo pagdating niya."

ANABEL: "Talaga, Ma? Mabuti naman. Miss na rin namin yung mga pasalubong niya."

ELIZ: "Ayos po, Ma. Basta po hindi maapektuhan yung klase ko."

MAMA: "Siyempre naman, Eliz. Unahin mo ang pag-aaral. 'Wag kang gagaya sa ibang kabataan diyan na inuuna ang landi bago ang diploma. Tandaan mo, wala na ang Papa niyo. Tayo-tayo na lang ang magtutulungan."

ELIZ (POV)

Tumango lang ako, pero parang may kumurot sa dibdib ko. "Landi." Ang bigat ng salitang 'yun para kay Mama. Kung alam niya lang na buong araw kong iniisip ang isang Jacob Reyes, baka hindi na ako pinalabas ng bahay.

Paglabas ni Mama, nagkatinginan kami ni Anabel. Alam niya ang nasa isip ko.

ANABEL: "Ate, 'wag mo na lang masyadong isipin si Mama. Minsan kailangan din nating huminga. Basta siguraduhin mo lang na hindi ka lolokohin nung Jacob na 'yan. Criminology pa naman, balita ko marami raw babae ang mga 'yun."

ELIZ: "Iba si Jacob, Bel. Ramdam ko 'yun. Tahimik siya minsan, parang may malalim na iniisip. Hindi siya yung tipong manloloko."

ANABEL: "Sabi mo, eh. O sige na, matutulog na ako. may klase pa ako bukas, daming assignments. Good luck sa pag-iisip sa kanya!"

NARRATOR

Umalis na si Anabel. Naiwan si Eliz sa gitna ng katahimikan ng kanyang kwarto. Sinubukan niyang mag-review, pero ang bawat formula sa Statistics ay nagiging mukha ni Jacob. Tumingin siya sa orasan. Ala-una na ng madaling araw.

Hindi siya makatulog. Ang isip niya ay lumilipad sa kung nasaan na kaya si Jacob ngayon. Siguro raw ay masarap na ang tulog nito, o kaya naman ay nagbabasa rin ng libro. Hindi niya alam na sa sandaling iyon, si Jacob ay nasa gitna ng ingay at gulo ng 888 Club.

ELIZ (POV)

Pabalik-balik ako sa kama. Alas-dos na. Bakit ba ang hirap matulog? Sobrang tahimik ng bahay, pero ang puso ko, ang ingay-ingay.

Kinuha ko ang phone ko. Binuksan ko ang Messenger. Nakita ko ang pangalan niya: Jacob Reyes. Active 6 hours ago.

"Dapat ba akong mag-chat?" tanong ko sa sarili ko. Baka isipin niya masyado akong atat. Baka isipin niya na wala akong ibang ginagawa kundi abangan siya. Pero hindi ko na matiis. Gusto ko lang maramdaman na nandiyan siya.

Huminga ako nang malalim. Nanginginig ang mga daliri ko habang nagta-type.

NARRATOR

Eksaktong alas-tres ng madaling araw. Ang oras kung saan ang mundo ay pinakamatahimik para sa mga tulog, pero pinaka-maingay para sa mga gising. Ito rin ang oras ng out ni Jacob sa club.

ELIZ (POV)

Typing...

"Jacob, salamat sa pagtulong sa akin kanina sa math. Ingat ka pauwi. Kita-kita bukas."

Pagpindot ko ng 'Send,' binitawan ko agad ang phone ko na parang napaso ako. Ang lakas ng kabog ng dibdib ko! Bakit ba ako nag-chat ng ganitong oras? Baka isipin niya gising pa ako dahil sa kanya!

Pero hindi ko mapigilan ang mapangiti. Sa gitna ng katahimikan ng kwarto ko, pakiramdam ko ay may koneksyon kaming dalawa na hindi kayang putulin ng kahit anong rules ni Mama.

Hindi ko alam na sa kabilang dako ng lungsod, pagod na pagod si Jacob habang binabasa ang message ko. At hindi ko rin alam na ang simpleng message na 'yun ang magiging mitsa ng mas malalim pang ugnayan—o baka naman, mas malalim pang lamat.

Ipinikit ko ang mga mata ko. Sa panaginip ko, sana ay nandoon siya. Kasi sa totoong buhay, parang ang daming pader na nakaharang sa amin.

NARRATOR

Habang si Eliz ay mahimbing nang natutulog na may ngiti sa mga labi, si Jacob naman ay naglalakad sa madidilim na eskinita pauwi, dala ang amoy ng alak at usok. Dalawang magkaibang mundo, isang oras ng pagtatagpo.

Ano ang mangyayari kapag nalaman ni Eliz ang totoong ginagawa ni Jacob sa madaling araw? At paano tatanggapin ni Mama ang unti-unting pagbabago ng kanyang inosenteng anak?

NEXT EPISODE 4: