Romance of the Playboy

CHAPTER 17

CHELLERINE

Another dull day came but still like nothing new only Kailer's unforgettable word. Pinagpalit niya kami ng posisyon. Kung naroon man ako sana ang pagiging kakilala lang niya ang sinagot niya.

Makalipas ang ilang araw, ang sinasabi nilang pagpili sa akin ni Kailer ay hindi man nailabas muli, sobrang magulo, hindi ko maintindihan. Wala na akong narinig mula sa mga kasamahan nito, wala siyang personal na sinabi tungkol dito.

Ang pag-unawa lang sa kaniyang mga sinasabi at kinikilos ang hindi ko mawari kung totoo ba o pagpapanggap lang ba. Admitting that behind those not even pointed out if those are real with sincere will or just an act with a needs. Not abstemious full regarding on that certain phenomenon.

This current situation walking from the side with myself but not with my soul. Inaantok pa ako, wala akong naitulog ng maayos kagabi at nito pang sumunod na mga araw.

Tinulungan ko muna sina Mama at Papa sa mga papel na kailangan nilang ipasa. As possible as I can do anything just only to make the things easy I will provide anddo that with full of my will. I'm happy I can join them with their works, we have been busy but never less the talk.

I am fond at drinking water while doing the work, I feel the dryness so often to attack on my throat. I don't want to come the point I just attain in no time the sore throat.

"We can cut. Tignan mo iyang mukha mo, may maskara na. Ang itim na" Applying his playful smile just like he is informing the good nature happened.

"Tulad ng inaasahan ng bawat isa sa amin, you'll be on that ungiven situation. Will be frequent seeing you with a good and healthy state, doon ako magpapalipas kahit ilang araw lang para matulungan kita sa mga ginagawa mo. I am into that also ang kaso hindi ganiyan na kalala ang natatamo ko. Kung magbakasyon na lang kaya ako sa inyo kahit ilang buwan lang?" He asked to his self. I just blurt out a heave sigh. Kung makapagsalita parang hindi siya ekspiriyensado sa mga bagay na ito.

Kaya ko. Kinuha ko, ginawa ko, dahil alam kong kaya ko at kusa ko ring tatapusin. Ang pagtulong ang ayaw ko. Kahit pa na siya na mismo ang nagsasabi at nagbibigay, paano kung mabura iyon tapos singilin ako sa huli.

Minding the perception of mine becoming that witch. Nang dahil doon, sina Hievi lang ang nakakapagbigay ng tulong sa akin. Hindi ako humihingi ngunit sa lagustuhan nila hinahayaan ko sila. Hindi ko rin ibibigay kung sakaling maningil man sila. Yiden is here offering some help to me.

Between those choices can't make me chose. I still be in what my aim wants to end and finish with full of my decency, virtuous image are still good than the pretending for having a good and warming heart but all lies.

Kung tumira ka na lang kaya sa amin.

Nag-sabi pa ng mga plano. Hindi ako magtataka kung wala pa si Yish, hindi ko matukoy kung anong oras talaga siya pumapasok. Kung mas maaga ako ay hindi ko siya naaabutan, kung nasa oras naman ako laging ako ang huli.

Bitbit ang bag ko sa kaniyang balikat ay may mga mata pa ring napupunta sa direksiyon namin. Idly not noticing them walking straightly to my room to take enough rest is well than hearing the outsider addressing false accusation.

"Dadahan kita ng pagkain, magpahinga ka muna" so badly need it. Kahit ang patapusin pa ang kaniyang sinasabi ay mabigat na napa-upo ang katawan ko kasabay ng pagpatong ng mga braso ko sa lamesa upang gawing patungan ng aking ulo.

Sana huwag na lang dumating iyung prof namin para mas maparami pa ang oras ko sa pamamahinga. Ginusto ko ito, hindi rin labag sa kalooban ko ang paggawa nito.

It's always required to me. Due to the cloudy day, my day aren't that joyful mas tinamad pa ito at mas lalong nawalan ng ganang kumilos. Maglabas ng kaunting salita ay napakabigat pa sa lalamunan.

The murky due to the nimbus layering for a couple times. The aftermath of lacking sleep will down my body more.

"Kumain ka muna, mukha kang manang. Tignan mo iyang itsura mo parang konting pagod lang hindi na kayang mabuhay pa" Buwisit na lalaking ito.

Binuksan niya ang plastic at inilabas ang mga pinamili niya.

"Putangina ka Yiden. Anong akala mo sa tao, kung wala masyadong ginawa iyan hindi ganiyan ang itsurang dadatnan mo" Yish is here. The sign is here, foughting with nonsense matter not relevant to them either.

Kumain na ako pero gusto ko pang kumain, parang hindi sumapat ang kinain ko. Iniabot ni Yiden ang inumin. Bago ko kinuha ang isa pang pagkain ay uminom na muna ako.

Not even conspiring against on what their life now fond on. Continuously eating not even minding what they are blabbering for each other like a foe.

Exceed the feeling of trembling due to what I saw, it much take more apprehension I couldn't anymore bring with me. Nakakatayo ngunit ang pagpapanatili ang tingin sa kanila ay mas lalo lang nakakawalan ng saysay. This is my first time feeling this.

"Mukhang.. nalilinawan kana sa anumang nararamdaman mo base sa nakikita mo ngayon" natulala na lang ako sa pagtingin sa kanila. While holding Jiara's arm making me more regret to be here. Napadaan lang ako pero naging malas pa, hindi ako makahanap ng malaking espasyo upang kaagad na makalabas.

Nagpaalam na rin ako kina Yish upang makauwi na muna dahil sa bigat ng katawan ko. Hindi ko na kaya pang magtagal kung hindi pa ako uuwi, I need to take asleep. My time aren't enough to take back the strength were gone last night I have used.

"Hindi, dito ako dumaan dahil wala nang iba pang madadaanan na malaki ang espasiyo, I need to go home, my body can't take it for too long to be here anymore Kievane" I don't need to elaborate why I'm still here not taking a move my feet yet thinking why this heave feelings can't get rid of me. Preoccupied my mind are still useless as I'm forcing it to think my paper works I need to finish so soon.

I grab the phone inside my bag to call one of Liores and know if they are available for this time. Sa kanila ako magpapahatid kung wala naman silang gagawin. Ayaw kong mag-commute kung sakali man, pero iyon ang tangi kong magagawa kung parehong busy at puno ang schedule nila, hindi maisingit ang akin.

"Let me accompany you, huwag ka nang mang-istorbo pa ng iba" hindi ako ganoon. Nagtatanong ako kung may gagawin pa ba sila sa oras na ito, hindi ako mang-aagaw ng oras nila.

Sinabay niya akong maglakad sa kaniya habang naka-kabit ang kaniyang braso sa balikat ko. Doon ko rin nakuha pang tawagan si Zyron, siya ang panganay kaya sa ako dapat na munang tumawag bago sa isa.

Dahan dahan ang ginawa naming paghakbang, nakikisabay lang siya kaya hinahayaan niya ako. Hindi ko pa natanong sa kaniya kung anong ginagawa niya dito, bakit napadaan rin siya dito.

"You're thinking regarding on what you saw or veer to that?" to distance.

"My mind wants to ask you what are you doing here now, except on accompanying me any other reason?" nakakapagtaka lang na nandito rin ito, minsan ko lang siya ngayon na makasalubong at makasabay dahil na rin sa mga ginagawang paghahanda ng paaralan para sa darating na palaro sa susunod.

"Nakita kita, anong gusto mong gawin ko tumaliwas ng daan at hayaan kang nakatunganga doon?" matagal na pala itong nakatingin sa akin.

Not still thankful but glad he was there. I was been oozed by his moves wafting to go with him. Hindi ko alam kung saan na kamu napunta dahil nakatutok lang ang aking mga sa phone na busy sa pag-text sa dalawa.

"Can we go buy some drinks?" natutuyuan ang laamunan ko dahil na rin init na ibinubuga ng araw.

Kaagad niya akong dinala sa malapit na nakita niyang palamigan, gusto kong makatik ng inumin ngayon. Naubos ang kaninang dala ko pang inumin, wala akong baon nakalimutan kong bumili kanina. Kung may dala man siya, hindi na siya magdadalawang isip na ibigay kaagad sa akin iyon nang naka-bukas na.

Tumabi ako sa malilim na puno at umupo sa upan na nakapailalim dito. Dito ko hihintayin si Kievane, siya na rin ang nagsabi na dito ko na lang siya hihintayin. Ayaw kong mababad sa mainit na araw ngayon, masakit na sa balat.

Lagi akong may dalang payong ngayon, pero nakatupi na muna ito sa tabi. Gusto kong mag-isip na muna ng mga bagay na babagay sa akin, kung ano ang mga gagawin ko pa mamaya, kung may gagawin pa ba ako o wala na muna. Pagkarating ko ng bahay siguradong wala sila Mama at Papa, they are now on the business managing the not mere significant flimsy documents they need to passed on boards.

Sa oras na ito, dapat nasa isang klase na ako, kami no Yish lagi iyon nakabuntot sa mga pangarap ko. Gusto rin niya iyon, wala akong karapatan na tanungin pa ang bagay na iyon sa kaniya. I need to be firm for the works still not yet done but welcoming in many times abound.

Nakakapagod mag-isip ng mga bagay na alam kong may epekto sa akin. Kahit pa ang pagkain na kakainin ko para sa mamaya ay hindi na rin magiging problema dahil may nakatalaga naman na gagawa para doon.

"Tara na, para makapagpahinga ka agad sa inyo" is he planning to accompany me from home? Just the portend on his uttered words while ago makes me think why he need to do this. The intense of becoming a pensive thinker now is not right I'm judging this people from inside. I don't want to involved my name and my self for that unimportant yet too needed to be answered.

Hindi ko nakuha pang magtanong, hinayaan ko siyang samahan ako hanggang sa kung saan niya gusto. Pero hanggang sa sakayan na, wala pa rin akong naranggap ng mensahe galing sa dalawa. Baka nasa klase na sila, oras na rin at ang paggawa nila ng kani-kanilang mga trabaho ay hindi ganoon kadali. They need to focus on their class too, for their future, for their business, for their parents being proud, and for their selfs also.

Dictating someone's life not even involved and relevant to your usual ably on will be presumed as prejudiced. The frolicsome of the season for these time are not normal as the day where my body and mind are been fond on. Nag iba ang panahon, kung noon ay tag-ulan ngayon ay nauna ang tag-araw bago ang tag-ulan.

The diverse population we're encountering are always in many time. Lagi naman akong may nakakasalubong ngunit hindi ko kailangan pang tignan ang bawat itsura nila. In our own assumption are almost looks dangerous, the others looks too delicate, many are still blabbering or should I sat back stabering from behind. Not so malicious but too bad for them to treat the life as one of that.

"Mukhang hanggang dito na lamang ako, may susundo na sa iyo" wala akong nakuhang mensahe mula sa mga ipinagpaalam ko.

Napatingin ako sa tinurukoy nitong sasakyan na nakaparada pa sa mismong harap namin. Hindi pa kami nkakatawag ng masasakyan, kung kaya nakatayo lang kami upang maghintay na may kusang lalapit at isasakay kami.

"Wala akong inaasahan na may susundo sa akin, mag-te-text na muna ang dalawang Liores bago nila ako sunduin. Sigurado din ako na hindi ako ang sinusundo niyan" Hindi na ako tumingin pa sa sasakyan na ito, bagaman sumunod siya mula sa mga yapak ko, uupo na muna ako upang kahit na papaano ay may maipon na lakas mula sa katawan ko.

Katabi ko siyang naka-upo, wala siyang ginagawa. Sinasamahan lang talaga niya ako hanggang dito, may plano pang ihatid ako hanggang sa bahay namin. He is always welcome there. Nagpapatuloy naman si Mamang mga kakilala at alam niyang kalapit ko.

"Lumabas siya, sigurado ka ba talagang hindi ikaw ang sinusundo niyan?" He even whispered beside me.

Rinig ko iyon, wala akong balak na sagutin iyon. Pati ako hindi sigurado kung ano ang pakay ng lalaking iyan dito, nakatalikod siya at may kinakausap nang bumaba siya galing sa loob.

That car looks more expensive, walang gasgas, mukhang bago dahil sa kintab at linis nitong tignan muna sa labas. The owner of this car are surely severe from using the car without any flaws may visible and will obviously be hitch for the pleasant of anybody's eye.

"Miss, you need to come with me. Mr. Tiamzon your father wants you be there in your house to ready yourself either" For what?

Wala akong kilalang lalaki na ganito ang itsura na susundo sa akin. Kumuha ba o talagang pinapasundo na ako ni Papa, kung ganon masuwerte ako dahil hindi ko na kailangan pang mamasahe, hindi na rin ako gagastos.

"How can you tell to me, it was my father and coming from his personal mouth as to implement this certain order?" Kung hindi ako magtatanong, wala akong makukuhang sagot.

Hindi pa ako sigurado, hindi kailangan na sumakay at bumigay sa mga salita niyang galing daw sa Papa ko. Maaari rin iyong maganap dahil sa si Papa ang nagpasabi nito.

"Sweetheart, just go with butler Guteur" Sudden voice came off through that phone he just put near to my ear to let me hear my father's voice and the provided order by his also.

Nasaan ba sila? Bakit kumuha pa sila ng taong magpapasundo sa akin. I can handle it, I know where our house located too.

"Isasabay ko si Kievane puwede ba?" Ipapadaan ko na rin sa bahay nila ang sasakyan upang maihatid ko rin siya. Mukhang hindi na rin ito papasok dahil oras na, hindi na siya makakahabol sa klase niya na ngayon na nagaganap.

"Tara na Kievane" hindi sumagot ang lalaking tinanong ko. Tinawag ko si Kievane upang hikayatin na sumama na.

"Ah-hm.. A-ano eh.. Ahhmm.." he is stuttering, anong inaalangan nita?

"You won't go with someone else, Kadyne" Hearing it from him now makes me quiver more.

Paano kaagad siya napunta dito gayong kakakita ko pa lang sa kanila ni Jiara habang hawak hawak pa ang braso nito. I hate as I just see his vast face, free from thinking cacophony existed thoughts based on what happened.

Kaya ba hindi maideretso ni Kievane ang kaniyang salita at sasabihin dahil nakita na niya si Kailer na narito?

"That's what Mr. Tiamzon wants, you are not in the limit little boy" I want to burst in laughing just because of hearing from this firmly standing man saying that 'little boy' things to Kailer. Who literally isn't.

Kailer fuming furious according on what he heard upon this butler which my father brought for me. Kung sasakay na lang ako, bala wala nang bangayang mangyayari bago pa man makarating si Kailer dito.

"You're just a commoner who now have a position, don't get me me wrong you're still much boy than me, Mr. Boy, I'll take my Kadyne to get rid from here, no bye bye for you Mr. Boy" Sinisisi ko ang sarili ko bakit natangay ako ni Kailer. Si Papa ang nagpadala ng lalaking ito, dapat sa kaniya ako sasakay. Alam ni Papa na sa kaniya ako ngayon nakasakay.

"I'm at my worst now and once any guy will go around you for once again Kadyne"

Just like your behavior no one can tell if it is really good or not.

Diversing oneself mood is depend on what their mind thinking. Hindi ako nagsalita, hinayaan ko. Sisingilin ko siya kapag may hindi magandang nangyari, sa amin ako didiretso at hindi sa aprtment. Pinapapunta ako ni Papa doon, I should obey his order but for now I am not sure if I can.

Si Kailer ang kasama ko, bahala na kung anong maganap mamaya.

Keeping my mind be into Kievane we just left hanging with that butler, baka kung anong maganap doon. Sinamahan niya ako hanggang doon, pero ako naman ang nang-iwan sa kaniya doon. Just this demon slaying what the phenomenon should be happen in order.