Romance of the Playboy

CHAPTER 18

CHELLERINE

Pinayagan ng magulang ko na dumito na muna si Yiden, they know Yiden for known and familiar with this work of mine. Ngayong narito siya, lagi na rin kaming sabay na kumain at pumasok. Siya na rin ang nagmamaneho ng sasakyan papunta sa eskuwelahan.

Itatanong ko mamaya kay Kailer kung may balak pa ba itong isauli sa akin ang susi ng sasakyan ko. Bulok rin ang isang iyon pagdating sa salita.

Nakarating kaming may naghihintay sa amin eksakto sa harap ng gate, tumuloy lang kami papasok dahil ipaparada pa niya ang sasakyan sa parking lot.

Kinuha niya ang mga bag namin at hinayaan akong makalabas matapos niyang buksan ang pinto. Hievi are there but Yish are not here. Tamad siyang maglakad, dadaanan na lang namin siya sa kinalalagyan niya mula sa gate.

"May balak ka bang samahan si Jedd sa pagiging varsity niya?" tanong ni Yiden kay Hievi.

Paano niya sasamahan kung matagal nang nakasanayan ni Jedd ang paglalaro ng basketball, kabisado na niya ang court at ang mga galawan ng mga kalaban niya. Wala akong alam tungkol sa ganiyang mga laro, hindi ako nanonood pero ang pangako kay Jedd na manood. Iyon lang, pagkatapos ay aalis na.

Masasayang lang ang oras ko kung mag-i-istay pa kami dito. Wala naman na masyadong ginagawa dahil maraming mga profs ang busy at halos late na rin kung pumasok sa klase. Hindi na rin masyadong problema sa akin ang pagiging puyat tuwing umaga, karamay ko naman si Yiden na nararansan na ngayon kung paano ang maging ako sa tuwing sasabihan niyang hindi na kayang mabuhay pa ng katawan ko. Baliw lang ang taong ito.

"Sasamahan ko lang, hindi papasok. Ikaw kaya ang lumaban sa mga mandurugas na mga kalaban nila kung ayaw mong mapuno ng injury iyang katawan mo" Those cowards again.

Hinintay namin na si Yish na mismo ang makalapit sa amin upang magsabay-sabay na kaming pumasok. May mga kasabay na rin itong mga kapuwa namin estudiyante pero hindi kinakausap. Marami-rami na rin ang mga nagdadagsang pumasok sa loob. Masipag lang sa tuwing busy ang school sa mga gaganaping activities sa susunod pang mga araw.

"Tara na, baka wala nanaman yata ang matandang iyon ngayon" tamad ang katawan ko ngayon. Wala rin sa sarili ang utak ko na makisama sa akin, walang papasok na mga aral iyon ang sigurado ako.

Pareho kami ni Yiden na puyat, dis-oras na nang gabi nang matapos namin ang mga ginagawa. Ako ang gumagawa ng reviews at siya ang nagsasalaysay ng mga dokyumentong parang may kulang o kung maganda ba ang pagkaka-plano.

"May laban sina Roy ngayon, and that one will be worsen than worst ever. Kakaiba ito" gusto ko man na manuod ay hindi kaya ng katawan ko.

Hindi ako nanunuod ng laban sa tuwing maririnig ko ang pangalan ni Roy, ang madayang nilalang na iyon. Hindi magbabago hangga't walang nakakatalo sa mapagmataas niyang reputasyon. Wala naman ambag, laging ang miyembro ang pinapauna at pinupuruhan na muna ang mga kalaban bago siya isabak. Kahit na mga ipinagbabawal na gamit ay kanila pa ring ipinupursiging gamitin, kahit na nahuhuli na ay wala pa ring nakakaawat sa dambuhalang iyon.

Kung ako lang matagal na sanang natapos ang buhay ng nilalang na iyon. Ngunit may mga kamay ito, mga galamay na mahirap hulihin dahil sa ilap. Ginagamit lang niya iyon upang malaman kung hanggang saan ang lakas ng makakalaban niya at ng mga bibiktimahin niya. Hindi ako magpapa-epekto kung sakali man na malaman niya kung hanggang saan ang kaya kong gawin.

I can reach even any armour warriors he will used and gathered. I can easily turn them down as long they don't know my real characteristics, my various features cannot be revealed as simple. Their plan is also the hitch but easy to beat. Ayaw kong mangialam dahil hindi naman damay ang mga kasama ko, nakikinood lang sila. Pero ang pag-suporta ay hindi natatapon sa kanila. They are there just to watch how Roy doing deludeful things to his opponents.

Kahit pa anong sunod sa mga polisiya ng organisasyon na bumuo ng ganoong bagay na pakikipaglaban ay hindi talaga susunod ang dambuhalang iyon, wala iyon sa kalooban niya. Hindi niya pinapansin kung ano man ang sabihin sa kaniya ng mga taong nakakakita. That grimmer person will shall be vanish as soon as possible.

Kung posible lang, matagal na iyong wala dito. Hindi ako pumapatol sa mga taong tulad niya. Nakakaawa lang mabilis siyang matalo lalo na at hindi pa hasa ang kaniyang pakiramdam sa lahat. Hindi niya pinag-aralan kung paano magtago ng mga sikreto, marunong manlinlang ngunit hindi eksperto.

The only maximum of his taboo power is only the measured of his size, can't even beat the King of that organization even now doesn't have the will of showing his presence to the crowd. Mas mahalaga rin na hindi mabunyag ang pagkatao mo, you need to cover some of your personalities for safety.

"We'll go home" si Yiden na rin ang nagsabi. Si Yish lang ang may lakas ang loob na manood ng laban ng bakulaw na iyon.

"Dati hilig mo pa ngang sumama tapos ngayon, ikaw pa ang unang mang-aya kay Erine na umuwi huh. Malaking pagbabago rin ang naidulot ng pagpapatira ni Chellerine sa iyo no" Hindi naman siya ganoon katulad ng iniisip ni Yish. This Yiden are over loaded to the documents we still need to process by manually.

Kami ang halos na nag-aasikaso. Sina Mama at Papa ay maaga nang nakaka-uwi, they compliment Yiden for being with and do that certain with the deliberated of him.

"Siyempre naman, para sa future namin ni Erine ko" pagak akong natawa dahil sa tinuran niya.

"Sa filanthro nanaman, huwag na. Puro puri na lang at pinag-aagawan si Erine sa atin" iyon ang akala niya.

Walang nagawa ang ginawang pag-re-reklamo ni Yiden dahil tumuloy pa rin kami. Minsan lang kami makadaan dito dahil na rin sa mga estudiyanteng nag-aaral banda dito ay talagang hindi kami magkakaroon ng maayos na paglakad. They used to eavesdrop whenever I'm here-we're here. We never give those any deserve attention.

Pero halos bukambibig lang nila ay ulit ulit na pumapasok sa pandinig ko. Sina Hievi naman ang kasama namin na kasama rin nila. He is flirting through saying fascinating but playful sleazy words to them.

"Tutuloy pa ba?" Alanganing tanong ni Yiden. Narito na kami ngunit napupuno na ng mga taong mahilig sa pagkakalat ng kanilang budhi.

"Oo naman, ayaw mo. Ngayon lang tayo magkakaroon ng fans dito" He mischievous said. Mukhang iyon lang ang dahilan ng pagsama at hindi niya pagtutol.

Ako ang nagsasawa sa mga mukha nilang hilaw. Mga salita nilang wala namang laman. Sariling puri lang nila ang kadalasang natatanggap ng bawat isa sa kanila.

The process of us patiently walking at the pace are still lenient due to many eyes drowning upon us off. Many guys are still shown themselves. They want me to look at them, I give them a glance from that noisy group until Yiden speak.

"Okay, who wants to take a picture with Chellerine there?" It made me reach the peak. Tutol ako dito, marami sila. Hindi kaagad na matatapos kung iyon man ang plano ng lalaking ito.

"Maghanda ng isang daan ang mga mag-pa-pa-picture kay Chellerine tapos pila dito" nagturo pa ng lugar kung saan niya pinapagawa ng linya ang mga gusto. Wala naman sana ang kumagat.

"Wala kang matutulugan kapag itinuloy mo pa iyan" Sinabihan ko siya, ngumiti lang ito at itinuloy pa rin ang pag-aayos sa mga lalaking ito, halos mga kalalakihan ang nagsi-unahan sa pag-pila at ang mga kababaihan ay nakikisiksikan na lang.

"Si Tita na ang bahala sa akin. Magdadasal ako mamaya" He act like a dignified one. Akala mo totoo.

Ginamit pa ako para lang magka-pera. Marami siyang pera bakit kailangan pa niyang magganito?

Hinila ako ni Yiden at ipinuwesto, isa isa niyang pina-una ang mga lalaking nangunguna pa. Itinabi niya ito sa akin at kinuha yung phone ng lalaking katabi ko. He posture his self like he is ready to take.

Marami pa ang naglalabasan na kani-kanilang mga pera at sabay-sabay na ibinigay kay Yiden na naka-lahad ang dalawang mga palad. Demonyo rin ang isang ito.

I roll my eyes before position myself. I smile whenever I used to. Ngumingiti ako hangga't may ipapasak siya sa tabi ko. Ang sakit na sa panga, pero sigi lang ito ng sigi. Hindi man napapagod pero ako kanina pa nangangalay. Pati sina Yish at Hievi sa gilid ko ay napapasabay na lang sa tuwing ngingiti ako.

May iba pang kusang umaakbay sa akin, the other makes me near to them further. I smiled but in through.

"Mr. Figueroa, huwag kang gumawa ng photo booth dito. And you Ms. Tiamzon, come with me. We need to discuss something" I lost my smile and just walk after him. Hinayaan ko na muna yung bag ko sa kanila.

Bahala nang si Yiden ang magpa-pa-picture sa kanila. Marami pa rin ang bumabanggit sa pangalan ko. Hinayaan ko sila at tuloy tuloy na sumunod sa likod ni Kailer.

"How many guys did taken picture with you?" I did not count. He should ask Yiden for that matter.

That's relevant but not in my state. Isinama niya ako dito upang tanungin ang bagay na iyan. Thoughting he'll give me another punishment for doing that unacceptable and unbearable things just only for him. Walang masama at hindi naman nakakamatay ang pagpapakuha ng litrato.

"Kung iyan lang ang tanong mo, sinasayang mo lang ang oras ko" We frequently have bond with my friends outside and that phenomenon happened while ago, it's just an entertainment I bite in.

Is he just giving that a grade why his will really exploding into this nonsense events. Lalabas lang kami, hindi kami natuloy sa paglabas dahil kasalanan ni Yiden. Ang lakas ng loob magtanong, nadamay lang ako.

Conspiring with his selfish aim just to provide that question. Tinititigan ko lamang ang mukha nito habang unti-unti namang napapa-igting ang panga nito. I'm just telling the truth, he never become healthy for me.

"I'm already beyond of that. But if you are on that situation, you think I f*cking can watch you from a far while those assh*le enjoying to took a picture with you?" He will, pinapaandar lang niya ang sumpong niya.

I grip tightly on my skirt as his expression turn into an ineffable but the irritated and the madness much clearly shown. I should not make the monster wake or else I'll be slip off. At the moment I shut my mouth and watching him.

"F*ck Kadyne, I can't share you" I felt agitated as he blurt out. My flesh become anxious due to his reaction exploding now.

Hindi ako umimik, natatakot akong sa akin pa nito mabuntong ang inis, galit at ang kahit na anong nakakapag-pa-galit sa kaniya. This is bullsh*t, my mouth just sew, cannot utter but watching him walking near to me.

Nanginginig na mga paang napa-atras ako ng isang hakbang. Ang pagtingin sa kaniya ng matagal ay hindi na makayanan pa ng kalamnam ko. I veer my gazed and look at the moment he seized the time for taking in a breath.

Prying my body to get rid of here was also become nonsense, ang kaniyang mga paang nakita kong nakalapit na ngunit hindi ganoon na kalapit sa akin. The distance between us existed, I breath out for that hope.

"I badly want to hug you but you're shooing me away" napapikit ako ng mariin dahil sa sinabi nito.

His excessive move coming so brisk near me through his big steps I should not be on shocked. Naging malambot ang tingin nito nang makalapit ito, tanging ang mga mata ko lang ang nakasunod sa mga pinanggagawa niya.

"A-akala ko ba.. ipapakilala ka ni Jiara sa mga m-magulang niya?" Bigla niyang hinila ang braso ko, pati katawan ko naisama sa kaniyang ginawang paghila. No force been used just his simply grip and clasp to my arm to make me near to him.

Embrace me, my question are still in hang in the air. Gusto ko bang marinig ang sagot niya? I hear his coquettish chuckle as he put his chin to my shoulder. Talagang sinamantala ng lalaking ito ang pagpapatawag sa akin dito.

"You wanted me to be known by her parents?" My own question is his too.

Paanong ako ang makakasagot, kung sa kaniya ko tinanong iyon. Hinawakan niya ang braso kong nakakulong dahil sa yakap nito. Ipinuwesto niya ito sa kaniyang likod. He want me to return back his hugs. Why I gradually finding it so adorable?

"Cause I don't want to. Ikaw ang ipapakilala ko kina Mommy" Giving and just saying that word like as if it's a simple responsibilities to be bear. He don't know what he is saying.

"Can you don't say any words like that?" It's just unpleasant to be hear.

"Ayt! Sorry po. Mga ka-couple, puwedeng mamaya na iyan. May nag-aaway doon kaya iyon na muna ang ayusin natin" Avis said. Bagama't hindi at walang yatang balak na bitawan ni Kailer ang kaniyang pagkakapulupot sa akin. He knot his hand to mine, entwine while hugging to each other.

"Mr. Pres?" Bumuntong hininga siya bago niya pinakawalan ang kaliwang kamay niyang nakapulupot sa akin. Ginamit niya ang kanan upang iakbay sa balikat ko.

Sinabay niya pa akong iharap kay Avis. Pagkatingin namin sa direksiyon nila at hindi man halata na kanina pa pala sila naghihintay sa amin. What a huge awful scene we made. Pinisil ko ang tagiliran ng lalaking katabi ko dahil sa gigil. Just me feel the glad and glee smile towards them but in an awkward too much. They're fervent waiting for us, hindi ko napansin iyon.

"Okay na?" inismiran na lang ni Kailer ang mga kasamahang hindi ko alam kung kanina pa ba nakamasid at naghihintay dahil sa itsurang tinatamad na nakatayo. Mga naka-posisyong parang wala nang gana.

That's a much tease for Kailer. I grinned for that thought. Sumama ako dahil sinama ako ni Kailer kahit pa sa kaniyang paglalakad. Nasa likod ang mga kasamahan niya, knowing nothing regarding to this dignified task will be my fall down.

Their solemn dignity to each other makes them more bright, the vivacity now written into each. Summoned these involved people will out of my reach, hindi ako magtatagal pa. Nakuha na niya ang sobrang oras ko.

"Gusto ko ng kumain.." sabi ko sa kawalan. Nakahawak ako sa tiyan kong namamalipit na, ayaw kong malipasan ng gutom.

"Ziddy" Kailer summon one of his companion I nowhere to be seen. It seems they are really full, hectic.

"Yes Mr. President?" The Ziddy. He is the assistant of Kailer. Maraming galamay at karamay ang gag*.

"Buy all the dish you know delicious and also take out two unli rice"

Muli niya akong sinabay sa paglalakad pagkatapos nang panandaliang pagtigil namin. The crowd are becoming thicker, saying every one's name out loud. Nakagilid ang mga, bawal silang humarang importante ang pupuntahan nila.

Couraging by many to push what they want for you to do. But those are entire ineffable, we can't guess what any one wants. The rights of making by self decisions should be provided, even it takes for long time. We need to understand the passionate of the certain people will be in that state.

Kaya naging ganito ang pamamahala nila Kailer. But those are expected to be strict further. Not only the wit of each are required but how they manage and how they handle the situation whenever and wherever it will be happened like now. I will gonna witness how they handle this for my first time seeing him in actual not only but with me.

Almost of many shut their mouth and the other stop for restraining those involved in a stated occurring events. Naunang naglakad si Kailer sa mga naglalakihang ngayon ay tumigil na sa kanilang ginagawa

Bakas sa mga mukha nila ang gigil. Some of Roy's underlings attained flogs on their face. Bagay naman, madumi makipaglaban ang mga iyan, ang lalaking naglakas naman na kumalaban sa kanila ay puno ng pasa, may maskara pa ito sa mata. Block eye, the circumference of his eyes were attained blood clothing-like.

"Mr. Atienza, and you-all of you come with us" Kailer authoritatively said to them.

Walang nagtangka pang magsalita o sumabat. Kusang sumama at naglakad ang mga ito. Idly walking like a dead body but forcing themselves to live for their mission.

"You'll eat, don't go near to them" He said near to my ear then give it a peck. He return his arms again from laying it to my shoulder.

Kanina pa rin ako walang imik. Kanina pa ako sunod ng sunod sa kaniya. Hindi naman napapagod ang mga paa kong maglakad. At ang mga boses ng iba mula sa gilid namin na malakas na binabanggit ang mga pangalan ng bawat isa sa amin ay ipinagsawalang bahala niya.

We nonchalantly came, with those dorks behind us. Hinatid pa niya ako sa isang hiwalay na lamesa, this is probably owned by Cyxie dahil dito ko siya noon na napansin.

I eat with fervent poise. Iniiwasan ko rin na marinig ang pinag-uusapan nila. Wala na akong pakialam kung anong parusa ang ipapataw sa kanila. Kasalanan nila iyan. But those Roy's underlings should be put hefty punishment for good. Mas masayang nakikitang naghihirap, nakaluhod, humihingi ng kapatawaran, at naghihingalong mga hinintay mong mapatumbang mga kalaban.

Just like Roy, pero itong mga tauhan niya ang nagtamo ng kaparusahan. Ibinaling ko ang aking pansin sa nakalatag nang mga pagkain, wala iyong naghatid. That Ziddy if I'm not mistaken. Kinuha ko ang isang fried chicken at idinala sa plato ko. Doon ko ito sinimulang hiwain at hiwa-hiwalayin ang laman nito. Nauna kong kinain ang balat nito, I am fond at eating chicken's skin from the outside. The crispiness biting from the tasty yet really good for my appetite as ever.

It won't take time to take you down, then I'll be glad to buy one bucket of fried chicken treated by my companion and also those two Liores.