Pabalik-balik ako sa loob ng kuwarto. Ilang oras na ang nakalipas at hindi pa rin umuuwi si Infernu. Kagat ko ang aking hinlalaki at napatakbo sa terasa nang makarinig ng kotseng dumating. Hindi ko mapigilan ang aking ngiti nang lumabas si Infern at tumingala sa akin. Mabilis na tumakbo ako palabas ng kuwarto. Napangiti ako ulit nang makitang hindi nga ako namamalikmata. Patakbong bumaba ako ng hagdanan. Nanlaki ang mata niya at halatang nag-aalala.
“Slow down,” aniya. Hindi ako nakinig at mabilis na niyakap siya nang makalapit ako. Napapikit naman ako. He’s here. He’s alive. Tinupad niya ang pangako niya na uuwi siyang buhay. Niyakap ko siya nang mahigpit. Kumalas ako sa kaniya at matamis na nginitian siya.
“Sobrang nag-alala ako,” wika ko. Ngumiti lamang siya showing his perfect set
