Nehir...
Çalan alarmın sesiyle yatağımda homurdandım. Şu kış günlerinde hava geç aydınlanırken yataktan çıkmak benim için oldukça zordu. Ayrıca bir haftadır da alışmıştım evde olup uyumaya. Uzanıp alarmı kapattım. Sonra sıcak yatağıma yeniden gömüldüm. Dakik annem hemen gelmişti tabi.
"Prensesim kahvaltı hazır hadi bakalım çık yataktan." dedi başımdan öptü. "Düzelmiş olmana her şeyi hatırlamana çok seviniyorum benim güzel kızım. İnsan bu sayede bazı şeylerin kıymetini daha iyi anlıyor bence." dedi. Oldukça haklıydı.
Oturdum yatağımda ve "Kesinlikle çok iyi anladım anneciğim. Siz benim güzel ailem ve tabi bir de Emre. Siz olmasanız ne yapardım ben? " dedim. Sarıldım anneme yanaklarından öptüm.
Siz siz olun yarın yokmuş gibi yaşayın. Zira hayat çok kısa ve her an başımıza her şey gelebi
