Napatakip ako sa aking bibig at walang boses o ingay na umiiyak. Gusto ko mang lapitan ang wala nang buhay na katawan ng kaibigan ko ay hindi ko magawa, wala akong lakas upang malapitan siya.
Parang dinudurog ang puso ko dahil sa nasaksihan. Hindi mo naman kailangang gawin ito, Bellamy, kasi patatawarin kita kahit ano pang ginawa mo sa akin. Kasi…kaibigan kita.
Habag na habag akong umiiyak habang ginagamit ang buong lakas kong abutin ang kinaroroonan ni Bellamy. Masakit ang aking braso, nanghihina ang aking katawan, masakit ang ulo ko, at nanlalabo na ang aking mga mata ngunit pinipilit ko pa ring maabot ang kahit kamay lamang ni Bellamy.
“f**k!” mahina kong sabi sa sarili nang hindi ko maabot ang kahit dulo lamang ng daliri niya. Dahan-dahan ko na ring nararamdaman ang lahat ng pagod d
