My Bunny Secretary

How Dare He!

Hindi makapaniwala si JL sa bilis ng mga pangyayari. Parang binagyo ang utak niya. Who would expect na magkakaroon siya ng birthday s*x. Not the kind that she expected, even so, it was ecstatic. Naramdaman niyang kumilos ang binata sa tabi niya. Babangon sana siya nang pinigilan siya nito.

"Don't move," anito saka nito dinampian ng wet wipes ang kanyang puson.

Nawala sa isip ng dalaga na wala nga palang penatration na naganap. She let him finish wiping her. Pagkatapos ay inayos din nito ang sarili. Nang maisuot nito ang pantalon dumukwang ito para pulutin naman ang hinubad nitong polo shirt saka ito lumapit sa side table at dinampot ang wipes na pinampunas nito sa kanya.

Walang imik na nakamasid lang ang dalaga. She cannot read him at all. Kung umakto ito parang walang nangyari. Bago tuluyang lumabas ay binalingan muna ni Marco si JL na noon ay nakahiga parin sa kama. Nanatili itong hubad at nakatulala na tila wala sa sarili.

"Now you can say, you had a blast. Happy birthday Lorisse. Come out when you're ready." Iyon lang at tuluyan nang lumabas ng kwarto niya ang binata, naiwang nakatigalgal si JL. She's so use to him being blunt most of the times. On the other hand, the way he orders him around is new to her.

JL is pacing back and forth, hindi pa lumalabas ang dalaga mula sa kanyang kwarto. Nagtatalo ang kalooban niya kung dapat ba niyang harapin ngayon ang binata. Though, nadala siya sa init ng sandali, what happened is not part of her plan.

Nang naging malinaw sa dalaga kung anong sitwasyon siya naroon ay isa lang ang pumasok sa kanyang isip; hindi siya titigil hanggat hindi niya nababawi ang dapat sa kanya at iyon ay ang Pedralvez Holdings.

Noong una ay ayaw pa siyang payagan ng ama na magtrabaho sa kanilang kompanya. He told her that she doesn't need to work because he can provide for her. Her dad also said, she can spend as much money as she wants and travel around the world.

But that's not how her mom raised her. Ang laging pangaral nito noon ay huwag siyang umasa sa iba kung kaya niyang gawin , kung hindi naman ay kailangan niyang kayanin.

She is vying for the CEO position that's why she's working so hard. So far, she's been doing good. Nakatulong din na ang mommy ang major stockholder ng kompanya. Dapat ay sa kanya na mapupunta yon bilang nag-iisang anak ng dad at mom niya.

Subalit, mayroon paring ibang board na tahasang salungat dito. Ayon sa mga ito hindi pa sapat ang experinece niya sa pagpapatakbo ng negosyo, kaya magpasa hanggang ngayon ay director parin siya. Alam niyang isa dito ang kapatid niya.

Marco's competency has been a great help so she needs to weigh out the best option para makuha niya ang gusto niya. They need to talk this out but she's not still in her right mind. Even after a cold shower, heat is still radiating from her body. She bit her tongue until she cannot stand the pain.

Dinampot niya ang kanyang cellphone at nagpadala ng text sa binata. JL decided to talk about what happened some other time. After a few minutes saka lumabas ang dalaga, it's time for her to open her wine bottle na dapat kaninang madaling araw pa niya ginawa.

Halos maubos na niya ang kalahati ng wine pero laman parin ng isip ang binata. Does he like her? Since when?

Madaming tanong na nabuo sa isip niya. Sa tagal ng kanilang pinagsamahan bilang boss at employee she was so sure that she didn't show any motive para magustuhan siya nito. In fact, she is a terrible boss, perfectionist even. Kung hindi man lahat ay tiyak niyang madami sa kanilang empleyado ang takot o mas tamang sabihing may galit sa kanya.

She was branded as 'The Villain Heiress'. Si Marco ang bukod tangi sa lahat na kayang salungatin o kwestyunin ang mga desisyon niya. Noong una ay hindi niya nagustuhan ang bagay na ito ngunit hindi nagpatinag ang binata. Kalaunan ay nakasanayan na niya ang pakikipagbangayan dito.

Come to think of it, most of the times she ended up conceding. She needs to set her priorities straight.

************************************

3 years ago ...

Abala si JL sa pagtipa sa kanya cellphone nang may marinig siyang tumikhim sa kanyang harapan. Walang anumang nag-angat ng tingin ang dalaga sa may-ari ng boses.

Madilim na mukha ng lalaking nakaupo sa harap niya ang nasilayan ng dalaga.

"Yes?"

Lalong kumunot ang mukha ng lalaki na ikinalito naman niya. Hindi siya kumibo at ipinagwalang bahala ito. Muli niyang itinuon ang atensyon sa hawak na cellphone. Nasa isang pub siya at inaantay ang kaibigan. Walang ibang bakanteng mesa sa loob nito maliban sa inuupuan ng dalaga. Inisip niya marahil ay hihingi ito ng permiso upang umupo. Actually, she doesnt mind at all kasi wala naman siyang balak magtagal doon kaya hindi nalang niya ito pinansin.

"Miss, in case you didn't notice, this table is already occupied," saad ng lalaki sa harap niya.

Muli itong tiningnan ng dalaga, this time nakataas na ang kilay niya, "Excuse me? I just got here at wala akong nakitang nakaupo."

Marco felt amused upon hearing the woman with alluring Japanese features spoke the vernacular language. Ang akala ng binata ay purong banyaga ito at naligaw lamang doon. Naaliw siya sa pa-slang na pananagalog nito.

"Haven't you seen this?" turo niya sa kanyang bag na nakapatong sa katabing silya niya.

Sa totoo lang hindi iyon napansin ng dalaga dahil mula’t sapul ay abala na siya sa kanyang cellphone. Suddenly JL felt apologetic.

"Ooops, sorry," akmang tatayo na siya nang muling magsalita ang binata.

"I wouldn't mind sharing a meal with you, just so you can stop following me around," gustong pagsisihan ni Marco ang sinabi. Hindi mawari nito kung ano ang nag-udyok sa kanya para sabihin ang mga salitang iyon. He panicked when she was about to leave. He had to do something to make her stay longer. But of all the ideas he had in mind bakit iyon ang lumabas sa bibig niya!

"What! Hey, I think there is a misunderstanding here. First of all, I am not following you around!" her onyx eyes were alighted with rage. How dare this stranger accused her of being a stalker!

The contrition he felt earlier swiftly disappeared. Why? Witnessing her flawless face turning into crimson because of his false accusation gave him a sudden thrill. His heart walloped.

Nagpuyos ang kalooban ni JL dahil sa sinabi ng lalaki.

"Ang mahaderong lalaking ito! Feeling niya siguro type ko siya!"

"If not then my apologies. The offer still stands though."

"Huh! Cheap trick Mister! But sorry I don't really get along with people like you! And you're not my type!" pagkasabi niyon ay kaagad na umalis ang dalaga. Sirang sira na ang araw niya, the person shes's about to meet is running late which she hates the most. Walang nagawa ang dalaga kundi magtungo sa parking lot kung nasaan ang sasakyan nito at lisanin ang lugar.

"IMBYERNANG lalaki! Gwapo na sana eh!"

"May kaaway ka ba?" tanong sa kanya ni Elleana.

Imbes na magkita sila sa pub ay pinuntahan nalang ng dalaga ang kabigan sa opisina nito.

"This is all your fault! Kung on time ka lang sana hindi ko nakausap ang antipatikong iyon!" galit na turan ni JL.

"Ok, I'm sorry, hindi ko naman alam na susugod dito ang isang kliyente ko. So, what about it?"

Nadatnan niya itong may kausap umanong kliyente ayon sa sekretarya nito. Ang dahilan ng pagkikita nila ay mayroon sana itong irerekomendang kakilala nito para maging sekretary niya. She just fired her secretary because she found out na isa pala ito sa mga binayaran ng kuya niya para mag-spy sa kanya.

"Never mind! Nasaan ang secretary na sinasabi mo? I badly need one now!"

Napa-iling nalang si Elleana dahil sa kaibigan. Pansin niya ang pagbabago nito mula noong nagsimulang magtrabaho sa kumpanyang pag-aari ng pamilya nito. JL has always been on the edge since then. Ayaw din nitong umuwi sa bahay ng ama, mag-isa ngayon itong nakatira sa penthouse ng hotel na pag-aari ng pamilya nito.

She's so far from the sweet girl she remembers back in the US. Hindi din naman nagkukwento ang dalaga sa kanya, kung ano ang mga nangyayari sa pamilya nito.

Nagulat nalang siya nang bigla itong magpasundo sa kanya mula sa airport. Ni hindi ito nagsabi na may balak palang umuwi ito ng Pilipinas. The last time they saw each other was when she went to the US to be with her when JL's mom died.

Pagdating niya doon ay cremated na ang mommy nito. Nadatnan niya ang kaibigan sa bahay nito na tulala at wala sa ayos. Magulo ang bahay nito, nagkalat ang mga pinagkainan nito sa lababo na mukhang ilang araw nang naroon.

She never saw her cry but there was always sadness in her eyes. It took her a month para kumbinsihing ayusin ang sarili nito. Nang masiguro niyang ok na ang kaibigan ay saka siya bumalik ng Pilipinas. Gustuhin man niyang samahan ang kaibigan ng mas matagal pa sana ngunit kailangan din siya sa kanyang law firm.

Sa kabila niyon ay hindi parin niya pinabayaan ang kaibigan. Halos araw-araw kung tawagan niya ito para kumustahin, kaya naman labis ang pagkabigla niya nang malamang lumipad pala ito pauwi ng Pilipinas.

"As I was saying, I'm still waiting for her decision, alam mo naman pinipirata ko lang yung tao."

"Is there anybody else? I really need someone, kahit pansamantala lang muna," anito sa nanlulumong tono.

Wala nang ibang maisip ang dalaga. Hindi naman niya pwedeng ipahiram ang secretary niya dito dahil magkaiba ang field nila ng kaibigan.

Naawa din siya sa itsura nito. Mabuti nalang at naitago ng magandang mukha nito ang stress na nararasan nito.

To be continued ...