Destined (Filipino) COMPLETED

Chapter 20 Restart

  "One can begin so many things with a new person, even begins to be a better man."-George Elliot 

     Nagising ako ng maaga kinabukasan. Maayos na ang pakiramdam ko ngunit nag hihina pa rin ako. Nakaramdam ako ng pangangasim kaya agad akong pumunta ng banyo. nag dududuwal na naman ako. Napangiti ako, Ilang araw nakisama sa sitwasyon ang baby ko. At ngayon ay nagpaparamdam na naman siya. "Good morning baby! Maayos na anak ang pakiramdam mo?" Pagkausap ko sa kanay. "Mommy loves you anak." pag papa alala ko sa kanya. Ginawa ko na rin ang aking morning routine. Nilinis ko lang ang katawan ko hindi muna ako naligo. Gusto ko munang ipahinga ang katawan ko. Nabawasan na rin ang kirot na aking nararamdaman. Masaya ako dahil unti unting  nagiging okay ang lahat. Lumabas ako ng kwarto. Wala sa labas si Hendrix. Inayos ko ang mga kalat sa kusina. Mukhang ito ang kanyang pinag gawaan kagabi ng mag luto ito. Pinunasan ko ang mesa at inilagay sa lababo ang mga gamit at hinugasan na rin. Pagkatapos kong tuyuin ang lababo ay nag bukas ako ng ref at naghanap ng mai luluto. Naka kita ako ng itlog at hotdog at niluto ito.  nakakita ako ng tinapay. Tinost ko ang mga iyon at ginawa ko itong garlic bread. Nakakita ako ng gatas at nagtimpla upang makainom. Naramdaman ko na bumukas ang pinto at pumasok doon si Hendrix na mukhang  galing sa pag jojogging. Basa ng pawis ang kanyang kulay gray na jogging outfit.

     "Good morning!" bati ko. " Breakfast..." alok ko.

      "Wow, gusto ko yan!" Lumapit siya sa naupo. 

      "Gusto mo ng coffee?" Alok ko Habang inaabutan ko siya ng pingan at kubyertos.Tumango lang ito. 

     Ipinag timpla ko siya ng kape. Hindi na ako nagtanong kung black , nilagyan ko ito ng cream. At ini abot ko sa kanya bago umupo at humigop ng gatas.

     "Maayos na pakiramdam mo? Tanong niya habang sinusubo ang garlic bread na ginawa ko.

     "Okay na. Masakit pa rin katawan ko pero mas okay na ako ngayon, salamat". Matapat kong sabi sa kanya.

     Tumango tango siya " Masarap ang garlic bread." Puri niya. Hinigop niya ang kape. "Masarap din ang kape." sabi nito. "Paano mo nalaman ang timplang gusto ko? Tanong nito.    

     "May creamer ka kasi na stock kya naisip ko na gusto mo may creamer." nakangiti kong paliwanag.

     "Nice logic!" puri niya habang kumukuha pa ng garlic bread.

      Napangiti na lamang ako.

     "Hindi ba ayaw ng buntis ng garlic?" tanong nito sa akin.

     " Hindi ba aswang ang ayaw sa garlic?" balik kong tanong.

     Napatawa siya "You got me there!"

     "Seriously, minsan nababahuan ako... minsan naman ay okay lang." sabi ko sabay higop sa aking gatas.

     "Babae yan." Walang kakurap kurap niyang sabi.

     "Paano mo naman nalaman?"tanong ko.

     "Pabago bago ang isip ei." Natawa kami pareho

     "If you dont mind.... where's the father?" nagdadalawang isip niyang tanong.

    "Honestly, I dont know exactly. Last kaming nagkita, he was asking me to wait for him for two years to finish his residency at John Hopkin's." I saw his lips formed "O." bago siya nag follow up question.

     "Does he know?" Umiling ako.

     "For some reasons nawalan kami ng communications." malungkot kong sabi.

     "You must be close to Abby and Von. But you are not Abby's best friend." pag iiba niya ng usapan.

    "No. but they are the only friend I got." matapat kong sagot.

     "Ouch... so where's my place?"Nagkunwaring nasasaktan at hawak ang bahagi ng puso. Natawa ako ako.

     "Hello there, were not formally introduced. I am Hendrix James Sorriano, Thirty three.They call me the captain." sabay lahad nya ng kamay pra makipag shake hands.

     Inabot ko iyon. "Hi! I'm Dr. Friday Merredeth Evangelista, Doctor of Pharmacy, a university assistant professor."Pakilala ko.

     "Wow! kaya pala logical kang kausap." sabi nito. Nginitian ko lang siya at ipinag patuloy ang pag inom ko sa gatas at pagkain ng aking tinapay at hotdog.

     "But its all in the past now." malungkot kong sabi.

     "Don't loose hope, in time everything will be alright." pag aalo niya sa akin.

     "So meron na tayong dalawang common friends, so friends na tayo?"Pag iiba niya ng usapan.

    "Oo naman." sabi ko.

     "If you are their friend, bakit hindi tayo nagkita sa kasal nila?" Nagtataka niyang tanong.

     Napa isip din ako." I dont know... I was one of the secondary sponsors. Ako pa nga ang naka salo ng bouquet ni Abby." kwento ko.

     "No way... ako yung nakasalo ng garter!" sabi niya na may pagtataka."Bakit hindi kita matandaan.

     "Paano po kasi hindi naman po namamaga ang mukha ko noon." sabi ko.

     Natawa siya."Inaanak ko yung anak nila."Sabi niya.

     "Ako din! bakit hindi tayo magkakilala." sabi ko. "Perhaps dahil yung ama lang ng baby ko ang pinapasin kong lalaki." seryoso kong sabi habang nasubo.

     "Siguro dahil all eyes din ako noon kay Yvonne." Sabi niya.

     Siguro nga...

    "I will pay the bills kahit yung kuryente lamang muna." sabi ko.

     "No need" sabi nya. "You can stay here as long as you want. You can help me with the household works."

     "Yes, no problem. Thank you." Sabi ko.

     "Let's start now. mag go grocery ako today. Can you list down kung ano ang mga kailangan natin. Hindi kita papayagang lumabas. Delikado baka may makakita sa iyo."

    "Okay. ano ba ang mga gusto mong ulam?" Tanong ko.

     "Bahala kana lang. Hindi naman ako pihikan.Can you cook?" tanong sa akin ni Hendrix.

     "Okay lang nakakain naman." Sabi ko. Salamat na lamang at tambay ako sa kusina habang nagluluto si  Nana Luling

     " I' ll just prepare. Paki prepare mo na rin ang list please." Paki usap niya. Tumango ako bago niya ako tinalikuran.   

       Naghanap ako ng papel at ballpen nakakita naman  ako sa isang drawer. Tiningnan ko ang stock nya at nag inventory. Sinulat ko ang mga kailangan na supply na dapat bilhin. magmula sa toiletries hanggang sa  pagkain namin. Tapos ko na ang listahan pati ang pag lilinis sa kusina na muli itong lumabas sa kanyang kwarto. Nakabihis na ito ng simpleng pantalong itim at V neck na dark blue. Gwapo ito sa aking paningin. Ngunit agad ko chineck ang sarili ko. Mas gwapo si Ronn ko. Mas gwapo baby ang daddy mo. sabi ko sa aking isip.

     "Ok na?" Tanong nito sa akin tungkol sa grocery list. Inabot ko ito sa kanya. "Bahala ka ng i edit yan. Kung pede sa iyo e di bilhin mo kung tingin mo naman na may kulang ay idagdag mo na lamang."Sabi ko.

     "Okay na ito."Sabi niya habang ibinubulsa ang listahan. "How about kay buntis, what do you want ?" Tanong nito.

     " Paki bili mo naman ako ng burger at saka gatas na pang buntis"Paki usap ko. "Wait kukuha lang ako ng pera."

     "No need. Its already a deal. Ako gagastos ikaw ang gagawa."

     "But its my personal need." Tutol ko.

     "No buts, friend!' Pagtatapos niya sa usapan. Tumalikod na siya papunta sa pinto. Nang bigla itong pumihit paharap sa akin. 

     "Please magpahinga ka muna. Your body is not only yours. Kawawala lang ng lagnat mo."May himig paki usap na sabi nito sa akin.

     Tumango ako. Tuluyan na siyang lumabas at narinig ko na lamang ang pag lo lock ng pinto.Dumirecho ako sa aking kwarto at nahiga. Hindi ko namalayan ang oras, Magaang ang aking pakiramdam sa  lugar na ito at napaka bait ni Hendrix. Siguro ay nakaka relate siya sa akin sa pinagdaanan ni Yvonne. Hindi ko masabi sa kanya na kilala ko si Yvonne at alam ko ang nagyari sa kanya.Iintayin ko siyang mag kwento. Naawa ako sa kanya. Alam ko ang hirap sa dibdib ng mawala ang minamahal. Yung sa akin nga ay missing in action lang at maari ko pang makita, masakit na. Yaon pa kya na kahit anong gawin mo ay hinding hindi na babalik o makita man lang.

     Nakakatuwa lang na nadagdagan ang kaibigan ko sa kakaibang sitwasyon.Nakatulugan ko ang isipin na iyon. 

     Nagising akong kumakalam ang aking tyan. Aba anak gutom ka na naman! Napahawak ako sa maliit ko pang tiyan Lumabas ako ng kwarto. Nakita ko na maayos ng nakasalansang ang mga pinamili ni Hendrix. "Talaga iyon, hindi man lang ako ginising. Naamoy ko ang laman ng isang paper bag na nakalagay sa mesa. Burger iyon. nang aking kuhanin ay may nalaglag na note.

               Kainin mo na ang burger mo. Magluto ka na rin kung gutom kana. Para sa iyo

        lang. Sa gabi pa ang uwi ko. doon na rin ako mag diner sa parents ko. Dont open the

        door if anyone will come. Just pretend na walang tao. Wag mong pagbubuksan. Dont

        tired yourself pahinga ka muna baka umulit ang lagnat mo.

                All the contents of the paper bags are yours. No need to pay me, just made me 

         another garlic bread and some pasta for breakfast tomorrow.

                                                                                                    Hendrix

     Napangiti ako. Salamat sa bago kong kaibigan. nagugutom na talaga ako. Kaya kinain ko muna ang isang burger. Apat ang laman ng supot. Napangiti ako"patay gutom lang ang peg!" bulong ko sa sarili ko. Nagulat pa ako at naubos ko lahat. Nagingiti ako sa sarili ko. Binuklat ko ang laman ng mga paper bags sa mesa. nakita ko ang gatas ko. 

    "Baby may gatas na tayo!" natutuwa kong sabi. nakakita rin ako ng mga damit, tiningnan ko iyon at ako ay napangiti. Medyo may kaluwagan ang mga duster na iyon. Pero okay lang sapagkat  lalaki rin ako ilang buwan pa mula ngayon.

     Inimis ko ang mesa sa ano mang kalat. Itinapon ko ang mga pinaglagyan ng kanyang pinamili sa basurahan. Tumuloy ako sa banyo upang maligo at makapagpalit na ng damit. Sinuot ko na agad ang isa sa mga duster na binili niya.

     Nang matapos ay lumabas ako sa sala para manuod ng TV. Ang gaang talaga ng pakiramdam ko. Para akong nabunutan ng tinik sa dibdib. Tunay ng ang sabi nila. "If the door closes, there are windows that open. Ang dami kong dapat ipagpasalamat. nakatagpo ako ng mga kaibigang tutulong at ita trato ako ng tama.Sana lang hindi siya magbago,