12
1161 Words
HINDI rin natiis ni Cedrick na umuwi agad ng Marikina nang malaman niya ang sitwasyon ni Sylvie. Sa makalawa pa dapat siya uuwi ngunit may kung anong nag-usig sa kanya at bumulong na umuwi siya as soon as possible.
Malayo ang naging byahe niya mula isla pauwi ng Marikina upang tunguhin ang trabaho ng babae. Ikinataas niya ng kilay nang makita ito sa isang kotse na hindi maipinta ang mukha. Base sa buka ng bibig at mga mata nito, mukhang may hindi magandang nangyayari. Kaya naman nai-park niya ang sasakyan silang bloke ang layo sa parking space ng dalawa sa may coffee shop.
Lumabas siya ng sasakyan. Tumayo sa may sidewalk at hinintay ang susunod na mangyayari base sa kilos ng dalawa. Agad siyang naglakad nang makita niyang tila ba mas matindi ang pagtatalo ng dalawa.
This was the only time that he saw the fear in her eyes. Hindi naman siya papayag sa ganoon kaya mas binilisan niya ang paglalakad. Saktong akma nitong susuntukin si Sylvie ay hinampas niya ang harapang bahagi ng kotse.
Ngayon na lang ulit siya makakasuntok sa mukha ng isang kumag na lalaki kung sakali man na sugurin siya nito. At hindi nga siya nagkamali dahil sa itsura pa lang, tila bubugahan na agad siya nito ng apoy sa galit.
“Who the hell are you? Ba’t kailangan mong gawin ‘yon sa kotse ko?”
Napangisi siya. Hindi siya makapaniwalang iyong itsura na iyon ay hindi kilala ng lalaki.
Enraged, Cedrick tightens his grip. “Apat na taong hindi ko sinaktan ‘yang babaeng kasama mo sa kotse tapos gaganyanin mo lang?”
Nakita niya ang paglukot ng mukha nito.
“Ikaw? Ikaw ba ‘yong sinasabi niyang best friend niya?” nakangisi pang tanong nito at saka sinulyapan si Sylvie na malapit sa gawi niya.
I am not. I am more than that… dimwit.
“Ako nga. Hindi mo ba ako nakikilala?” Umusog siya nang kaunti at lumapit nang bahagya sa lalaki.
Umatras naman ito.
“Wala akong balak na kilalanin ka. At saka, pwede bang huwag kang makialam? Let’s go, Syl.”
Nakita niya ang pag-atras ng babae.
“Hindi na sabi ako sasama sa ‘yo. Nakikipag-break na ako, ‘di ba?”
Salamat naman at may nagawa siyang maganda.
“Narinig mo naman siguro siya, ‘di ba?” sulsol niya at saka pinalikod si Sylvie sa kanya.
Galit na galit ang mga mata nito ngunit mas kaya niyang tunawin ang lalaki sa tingin niyang mga iyon.
“Let’s go, Syl.”
Doon tila nagpantig ang tainga niya kaya para bang may sariling isip ang kanyang kamao at sinuntok ang lalaki sa mukha na siyang nagpabuwal nito sa kalsada.
Napakasarap noon sa pakiramdam.
“No other man can call her “Syl” except me.”
Agad niyang kinuha ang palapulsuhan ng babae at nilisan ang lugar na iyon. Ngayon na lang niya ulit naramdaman ang ganoong klase ng galit na hindi niya maipaliwanag.
“Nagugutom na ako, Ced. I am dead serious.”
Narinig niya rin naman ang ilang beses na pagkalam ng sikmura ng babae habang nasa byahe sila.
“I can cook you breakfast at home. Hindi ka ba kumain sa inyo?” tanong pa niya habang diretso ang tingin sa kalsada.
“Kakain dapat kami kanina kaso ‘yong naabutan mo, ‘yon na ‘yon.”
Hindi na siya ulit umimik. Ayaw niya munang magsalita dahil pinipigilan niya kung ano man ang masabi niya. At saka baka hindi makapagpigil ang kaibigan niya sa ibabang bahagi ng katawa niya dahil ilang linggo rin silang hindi nagkita ni Sylvie.
Nauna siyang pumasok sa loob ng bahay at binuksan ang lahat ng ilaw.
“Maupo ka muna diyan. Ano bang gusto mong kainin?”
Agad siyang nagtungo sa kusina upang tumingin kung ano ang maaari nilang makain ngayong umaga.
“Spaghetti…” matipid na tugon nito habang nakatingin sa cellphone.
“Sure ka?”
“Gusto kong matikman ‘yong spaghetti na ikaw ang nagluto.”
Napaatras siya nang lumapit ito sa may lababo upang maghugas ng kamay.
“Bakit? Hindi ba nagluto si Ate Minerva ng spaghetti no’ng birthday mo?” tanong niya pa habang inihahanda ang gusto ng babae.
“Nagluto naman. Pero iba pa rin ‘yong sa ‘yo.” Napasulyap siya sa babae. “I mean, ‘yong luto mo.”
Nakatingin ito sa cellphone habang nakatayo malapit sa kanya. Kanina pa siya nagpipigil na halikan ito. God knows how he miss this woman so much. Pasalamat na lang siya at napag-aralan niya kung paano magtimpi ngunit sa suot nitong office uniform na humahapit sa balingkinitan nitong baywang, para bang mabaliw-baliw siya sa ideyang nasa isipan.
“Magpalit ka na muna ng damit. May damit ka pa do’n sa kwarto.”
“Mamaya na lang. Doon na muna ako sa sala.”
Pinagmasdan niya pa itong tumalikod at naglakad.
I am so sorry, self, but I badly need to do this.
Binitawan niya ang hawak na kutsilyo at hinabol ang babaeng naroon na banda sa may dining area. Hinawakan niya ito sa braso upang maipaharap ito sa kanya.
“Syl…”
“Hmm?” Tumaas ang dalawang kilay nito na tila ba nalilito sa kinikilos niya. “Bakit?” tanong pa nito.
“I am so sorry…”
Nagsalubong ang kilay nito.
“Para saan?”
“’Coz I am going to do this.”
Hinila niya ang babae papalapit sa kanyang dibdib at sinakop ang mga labi nito. Hindi na siya nagtaka noong agad nitong ikinalawit ang mga braso sa kanyang leeg at tinugon ang mga halik na iyon.
Binuhat niya ang babae at iniupo sa glass table sa may dining area at saka tinanggal ang butones ng suot nitong pang-itaas.
“God, I miss you so bad.”
Pinadaan niya ang kanyang mapupusok na halik mula sa may pisngi, likod ng tainga, hanggang sa leeg nito. Nagpatuloy siya sa paglandas pababa habang naririnig niya ang napakagandang tinig nito habang sinasambit ang pangalan niya.
Bumaba ang mga halik na iyon patungo sa dibdib ni Sylvie. Narinig niya pa ang pagsinghap nito habang tinatanggal ang natitirang dalawang saplot nito sa katawan.
“Ced…”
“Moan for me once more…” They locked their eyes as he went down. He slowly entered his two fingers on hers as he licked her c**t.
“f**k…” usal ng babae na umarko pa ang likod.
Pinag-igi niya ang ginagawa upang maramdaman nito kung gaano kahirap ang ilang linggo na wala siya.
He misses her touch, her lips, her body… all of her. Halos mabaliw siya nang malaman na may boyfriend na ang babae pero buti na lang at napakinggan siya ng langit.
“I can’t take it anymore.”
At muli, naging isa silang dalawa. Hindi lang isa, dalawa, kundi tatlong beses ni Cedrick na inangkin si Sylvie upang iparamdam na iwan man ito ng ilang dosenang lalaki, nandiyan pa rin siya… may babalikan siya.
- Writer
