Chapter Thirteen
1353 Words
Ellie's POV:
KRIIIING KRIIIING KRIIING
"Huh? May tumatawag?" Hinanap ko yung cellphone ko. "Nasan na yun?"
Naririnig ko pa rin yung tunog ng cellphone ko.
"Hello?"
Teka boses ni Prince yun ah.
"Huh? Paanong nag hello yun? Eh di ko naman sinasagot yung tawag. Ringtone ng phone ko yung naririnig ko kanina ah."
"Psh. Such an airhead, Umboy. I answered the call for you. Use your head next time, will you?"
Bakit ba di ko naisip yun? Makapaglaro na nga lang. Ang boring naman!
"Si Prince 'to" Siya na talaga ang sumagot dun sa tumatawag sa 'kin. Sino kaya yung tumawag?
"Busy on my ipad...Naglalaro ng Candy Crush"
Ito na! Malapit na!
"PRINCE! HIGH SCORE!"
Hahaha Nabeat ko din si masungit!!! Mwahahahahaha
"Right. Please also tell Yujin and Ian that I can't go back. I'm a little busy here at the hospital."
Tapos na yata syang makipag usap.
"O. Sino yun Prince?" tanong ko sa kanya.
"Kirsten called." sagot niya.
"Si ate Tin? bakit daw?" nagkibit-balikat lang siya.
"You were too busy playing on my ipad. I don't want to disturb you. "
"Sana sinabi mo man lang, di ba?!"
Grabe ka Prince! Pasakit ka talaga ng bangs!
"Paano kung kailangan ako ni ate Tin?"
"Psh. Stop thinking about that. You still need to rest. Just this once makinig ka naman!"
Nakakatakot ang sigaw ni Prince!
"O. Why are you hiding under your blanket?"
"Nakakatakot kasi yung boses mo, parang mangangain eh." Nakatalukbong pa rin ako. Eeeeeeeekkkk! Katakot si Prince!
"Sorry. It's just that, I care about you."
Natulala ako.
Care? Ang masungit na si Prince? Alam niya ang salitang care? Anyare?
Narinig ko ang pagbukas-sara ng pinto. Sumilip ako. Lumabas na pala si Prince.
Ano ba yun? Nagsungit na naman ang inyong prinsipe!
~***~
Prince POV:
Tss. Such a stubborn woman. Siya na nga inaalala ko, siya pa tong galit. I don't even know kung pano siya pasusunurin.
Lumabas ako ng hospital para magpahangin.
May nakita akong isang coffee shop. Oh, yeah right. Nagpatayo nga pala si Lolo dito last October.
Pumunta ako dun at bumili ng isang slice ng cake. Hindi naman kasi ako mahilig sa cake. I just want to give this to a stupid and clumsy Umboy.
Bumili na din ako ng isang coke float. Pagkatapos kong bumili, nagmadali akong bumalik sa hospital.
I went inside her room.
"O, sorry for me being childish and all." She was surprised when I gave her what I bought.
"Uh, okay. Wag mo na lang ulit ako tatakutin ng ganun ha?" I stared at her for a moment.
"Psh. What can I do? You won't listen.." I murmured.
There was an awkward silence between us. After a few minutes, I spoke again.
"Alright. I won't shout at you anymore. Sorry."
"Hindi na yun yung problema ko eh." Then what's that look on your face then?
"So? What's the problem?"
"Gusto ko na umuwi eh. Hindi pa ba tayo uuwi? Magaling na ako o."
"They still need to run some test before you get discharged." She pouted.
"Ayoko dito sa ospital. Hindi ko gusto ang pinaghalong amoy gamot at alcohol."
I stared at her again for a moment.
"Fine. I'll go ask the doctor. Wait right here."
I went out of the room and headed to her doctor's office.
"Psh, parang bata si Umboy." I murmured while I was walking.
Ellie's POV:
"Gusto ko na umuwi eh. Hindi pa ba tayo uuwi? Magaling na ako o."
"They still need to run some test before you get discharged." napa-pout ako.
"Ayoko dito sa ospital. Hindi ko gusto ang pinaghalong amoy gamot at alcohol."
Sandali niya akong tinitigan bago muling nag salita.
"Fine. I'll go ask the doctor. Wait right here." Umalis na siya.
Kating kati na kaya ako dito sa hospital.Ang creepy pa. Eeeeekkkk! Ang sakit pati sa ilong ng amoy ng gamot. Wala pa si manang. Umalis siya, kanina pa.
Haaaaay....
"Hija, Ayusin na natin yung mga gamit nyo."
"Ay kabayong butiki!"
Grabe naman itong si manang! Bigla bigla na lang sumusulpot.
"Naku, manang sorry po."
Naku po. Anong nasabi ko? Hala!
"Aba, anak. Magugulatin ka na yata ngayon ah?"
Bakit nga kaya?
"Ah, pasensya na po talaga manang. Nagulat lang po talaga ako sa inyo. Hindi ko po kayo napansing pumasok eh."
"Siya sige, ako na muna ang bahala dito. Magbihis ka na. Para pagkadating ni young master Prince, aalis na tayo."
"Salamat po, manang."
Dumiretso na ako sa banyo at nagbihis na.
"Manang, nasan na po si Ellie?" Si Prince yun ah?
"Nasa loob ng banyo."
Lalabas na ako sana. Kaso....
Kung minamalas ka naman o! Nag stuck yung door knob! Ayaw magbukas!
Click Click Click
Syete! Ayaw ako paalisin ng pintuang 'to!
"Manang?"
"Hija? Bakit hindi ka pa lumalabas d'yan?"
"Manang, nalock po ako. Tulungan nyo naman po ako."
Knock knock knock!
"Umboy?"
"Prince? Prince, tulong! Nag stuck yung door knob"
"Aish! Kahit kailan talaga ang engot mo."
"Malay ko bang may problema tong CR. Ngayon lang 'to nag stuck eh."
Biglang tumahimik sa labas.
Iniwan na ba nila ako? Ayoko dito! Please ilabas n'yo ako!
"Hija? Wala daw yung susi ng CR."
Hala! Noooooooooooo! Ilabas niyo ako dito.
Parang gusto ko nang umiyak.
"Manang," Napahikbi na ako. " ilabas niyo ako dito. Please, tulungan n'yo ako."
"Sandali lang, hija. Hintayin muna natin si young master."
Mayamaya pa, nakarinig ako ng pagbukas ng pinto mula sa labas.
"Prince?"
Napaiyak na talaga ako. Hindi na ako sanay mag isa eh. Simula noong nalaman ko na kasal ako sa isang taong hindi ko naman kilala at noong lumipat ako sa bahay ng asawa ko, nasanay na ako ng palaging may kasama. Kahit sina manang at si lolo Greg lang ang matino kong kausap.
" Stand back, Umboy" napatigil ako sa pag iyak.
"Huh?"
Bigla akong napa urong...
Blag!
Sinipa ni Prince yung pintuan. Natulala ako ng ilang segundo. Hindi mag sink in sa akin ang ginawa niya sa pintuan. Pero, bigla akong napayapos sa kanya at umiyak sa balikat niya..
"Tss. Such a crybaby."
Sa unang pagkakataon, nakaranas ako ng security sa ibang tao.
Naramdaman kong hinaplos niya yung likod ko.
"Ssh. Stop crying. Hindi ka na mukhang Umboy niyan."
~***~
Prince's POV:
Babatukan ko tong maintenance dito eh. Nakakainis!
"O, manong? Nahanap n'yo na po ba?"
"Hindi pa, hijo eh. Wala dito yung susi eh."
Nilingon ko naman si manang na katabi ko lang. Sinundan niya ako eh.
"Manang, paki check nga po si Ellie dun. Baka nakalabas na."
Lumabas na si manang Fely dito sa maintenance office.
Argghhh! Antagal tagal tapos wala pala?! s**t naman o!
Private room yung kinuha namin dito tapos wala yung susi? May sariling taguan yun dito eh.
"Pasensya na talaga, hijo. Wala kasi dito si sir Marco kaya hindi ko alam kung saan yung susi n'yo. Wala din po yung private nurse eh."
Aish! Really?! This is getting on my nerves.
Bumalik na lang ako sa kwarto ni Umboy. Derederetso kong tinungo ang tapat ng CR.
"Stand back Umboy." Pakasbi ko nun. Sinipa ko yung pintuan.
I was stunned when I saw her face. She was both shocked and scared. After a minute, she stared back at me and ran towards me. She was still trembling but she hugged me tightly.
Naramdaman kong namamasa yung balikat ko.
"Tss. Such a crybaby."
I don't know how to comfort her. It was late when I realized what I was doing. I was rubbing her back, trying to make her stop crying.
"Ssh. Stop crying. Hindi ka na mukhang Umboy niyan." I heard her laugh lightly.
Natulala ako. I don't know why. But it feels like listening to some kind of music. Bumitaw na din siya.
"Adik ka talaga, Prince. Umiiyak yung tao tapos bigla ka namang magbibiro."
I just shrugged and wiped her tears.
This is so strange. I never felt this from anyone at all. A very weird feeling and I don't even know what it is called. Maybe one day, I'll figure it out myself? Who cares.
"Tara umuwi?"
Tumango ako. Tinulungan ko si manang sa pagdadala ng gamit namin since kaunti lang naman yun.
- Writer
