Otel odasına girdiğimiz zaman, kapıyı kapatıp tamamen kilitlediğime emin oldum. Bana saldırdığı andan itibaren vücudum titriyordu ancak tepkimi bir türlü verememiştim. Okan rahatsız olmasın, anlamasın diye çok uğraşmıştım ki bu durumda bile bir sorun olduğunu rahatlıkla anlamıştı. Onun yüzündeki korkunun her saniyesi aklıma kazınmış bir haldeydi ve bu yüzden içim öfke ile doluydu.
"Anne... Burada mı kalacağız?" dedi. O an sesindeki kırgınlığı hissettiğim zaman kalbim paramparça olmuştu resmen.
"Hayır annem... Yeni bir evimiz olacak tamam mı... Gel anneye şarıl... Kurban olurum ben sana..." dedim ve ona sarıldım. Öyle bir sarılmıştım ki, içimdeki yangın bir anda sönmüştü sanki. İyi ki o vardı, hayatımdaydı. Eğer o olmasaydı, ne yapardım hiç bilemiyorum. En zor zamanlarımda benim yol arkad
