Samantha’s Pov
Nakaupo si Lorenzo, maayos ang suot, diretso ang likod parang wala talagang nagbago. Nang magtagpo ang mga mata namin, may bahagyang ngiti siyang pamilyar. Yung ngiting dati kong kinakatakutan dahil akala ko pagmamahal.
Umupo ako sa tapat niya.
“Salamat at dumating ka,” sabi niya, parang wala lang.
“Hindi ako nandito para makipag-usap nang matagal,” sagot ko agad. “Nandito ako para tapusin ’to.”
Kumunot ang noo niya. “Tapusin alin?”
“Lahat,” sabi ko, diretso. “Ang kontrol mo. Ang mga obligasyong ginagamit mo para itali ako. Ang paniniwalang may karapatan ka pa sa akin.”
Saglit siyang natahimik. Tapos ngumiti mapait.
“Akala ko tapos ka na sa drama,” sabi niya. “May responsibilidad ka, Samantha.”
Dati, luluhod ang loob ko sa salitang ’yon.
Ngayon, hindi na.
“Respons
