Chapter 66
Samantha’s Pov
Isang buwan.
Isang buwang tahimik ang mundo ko walang tawag, walang mensahe, walang bakas ng nakaraan. Natutunan kong mabuhay sa bagong apartment na parang multo pumasok, umuwi, matulog, magising. Paulit-ulit.
Hanggang sa bigla kong maalala.
Hearing.
Parang binuhusan ako ng malamig na tubig.
Matagal ko nang tinatakbuhan ang katotohanan, pero hindi pala pwedeng takasan ang batas. Hindi pwedeng ipagpaliban ang isang kasong matagal nang sumasakal sa akin.
Si Lorenzo.
Habang papunta ako sa courthouse, ramdam ko ang kaba sa bawat hakbang. Hindi dahil natatakot pa ako sa kanya kundi dahil alam kong may mga sugat na muling bubukas.
Pagdating ko roon, nandoon na siya.
Nakatayo sa gilid ng hallway, suot ang pormal na suit, maayos ang buhok parang wala kaming pin
