บทที่ 32 ซ่อมใจ
หลายวันผ่านไป อาการบาดเจ็บของดารินดีขึ้นมาก เหลือเพียงร่องรอยให้เห็นบางตา แต่อาการบาดเจ็บภายในจิตใจยากที่จะประเมิน เธอยังขลุกตัวอยู่แต่บนที่นอน ในแต่ละวันแทบไม่ปริปากพูดจากับใครเลย มีแค่ โฉมลดา ที่เธอยอมตอบคำถาม แต่ก็แค่เพียงประโยคสั้นๆ
ถัดออกไปอีกห้องหนึ่งนั้น…. ภาคินเองก็ขลุกตัวอยู่แต่ภายในห้องเช่นกัน เขาจะออกมาก็ต่อเมื่อ เธอหลับไปแล้ว…. และวันนี้ก็เช่นกัน เขาแอบย่องมาดูเธอเหมือนเช่นทุกๆครั้ง
แต่…ทว่าเธอกลับตื่นอยู่ ทันทีที่สามีหนุ่มย่างเท้าก้าวเข้ามา ดารินลุกขึ้นนั่งเหยียดกาย ขยับตัวชิดกับขอบเตียง สายตาจดจ้องไปที่เขาไม่วางตา ก่อนจะกวาดสายตาไปทั่ว…
“ดา…ใจเย็นๆนะ นี่พี่เอง พี่คินเอง” ภาคินยกมือทั้งสองข้างขึ้นลงช้าๆ พยายามให้เธอ ผ่อนคลาย
“พี่..เข้าไปใกล้ๆ ได้มั้ย” เธอไม่ได้ตอบอะไร นอกจากมองเขานิ่งอยู่อย่างนั้น
ภาคินค่อยๆก้าวเท้าเข้าหาเมียสาวอย่างช้าๆ ก่อนจะไปหย
