บทที่ 30 ชีวิตที่เปราะบาง ?
ภากร…ชายหนุ่มร่างซูบผอม นั่งเหม่อ คอยผู้เป็นมารดาอยู่บนรถเข็นประจำตัวของเขา บนระเบียงที่ทอดยาวของตัวบ้าน…เขารับรู้เพียงว่าเกิดเหตุการณ์ไม่ปกติ จากอากัปกิริยาของ นลิล หลังรับสายของน้องชายและรีบขับรถออกจากบ้านไป….เขานั่งอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เย็นจนค่ำ น้ำค้างเริ่มลงแรงขึ้นทุกขณะ แต่เขาไม่ยอมให้ใครขยับรถเข็นเคลื่อนออกไปจากจุดนี้….
“ภาค.. ทำไมมานั่งตรงนี้ ไม่เข้าบ้านล่ะลูก” เสียงคุ้นเคยของผู้เป็นแม่ เอ่ยอย่างอ่อนโยนทันทีที่เห็นหน้าลูกชาย
เบื้องหลังของนลิล มีพาสกร โฉมลดา ภาคิน กฤต และชานนท์ ที่ยืนมองเขา ด้วยความรู้สึกไม่ต่างกัน ภาพเบื้องหน้า ทำให้ทุกคนถึงกับน้ำตาซึมและร้องไห้ออกมาเบาๆ
“อื้ออ ..อือ..คิ คิ คีนนน” ภากรพยายามเรียกชื่อน้องชายของเขา
“ฉัน อยู่นี่” ภาคินรีบเข้ามาหาพี่ชาย กุมมือเขาไว้ ขณะเดียวกันก็ต้องกลั้นเสียงสะอื้นไว้ ไม่ให้เขารับรู้
“อือออ ดะ ดะ ดะ”
