Yalnızdım. Odanın derin sessizliği, kulaklarıma çığlık gibi çarpıyordu. Kalbimin ritmi, içimde taşıdığım binlerce cevapsız sorunun yankısıyla yarışıyordu. Elimde tuttuğum not defterinin kenarlarını sıkarken hafifçe titremiştim. Bir cevap arıyordum, bir çıkış. Bu ev… bu adam… bu karanlık hayatın ortasında sanki geçmişimden bir yankı gibi üzerimdeydi. Ama hatırlamıyordum. Ya da hatırlamak istemiyordum. Bilmiyordum.
Gözlerim, odanın duvarlarını, sonra kapıyı taradı. İçimden bir ses, “Şimdi git,” dedi. Nereye gideceğimi bilmesem de yerimde duramazdım. Ayaklarımın ucuna basa basa odadan çıktım. Koridorun lambaları sarı bir huzmeyle yanıyordu, evin içindeki sükûnet sanki gerçek değilmiş gibi hissettiriyordu. Aşağıdan gelen uzakta kalmış bir müziğin yankısı gibi bir şey vardı, uğultu… huzursuzlu
