Savaş’ın adımları uzaklaştı. Kapı sessizce kapandı. Kilit sesi yoktu—çünkü kilit de yoktu zaten. Ama o an, içeriye çöken sessizlik her şeyden daha ağır bir tutsaklıktı.
Birkaç saniye hareketsiz kaldım. Elimdeki günlüğe bakıyordum. Sayfaları biraz buruşmuştu, bazı yerlerinde eski kahve lekeleri, bazılarında aceleyle karalanmış notlar vardı…
Yavaşça derin bir nefes aldım. Boğazımdaki düğüm çözülmüyordu ama başımı çevirdim ve günlüğü göğsüme bastırarak odaya döndüm.
Adımlarım da ki yorgunluğu hissediyordum, ama ruhum daha da yorgundu.
Yatağın kenarına oturdum. Gözlerim hâlâ kapının olduğu yerdeydi. Sonra kendimi yatağın üzerine bıraktım. Tavanı izledim. Savaş’ın sesi kulaklarımda yankılanmaya devam ediyordu.
> “Senin o elinde tuttuğun şey sadece yazı değil. Zamanı kırar.”
Gözlerimi k
