"May sprained ka. Kaya satingin ko ay mas lalong mapapadali ang hanap ko kung ako lang ang mag-isa, don't worry, babalik ako agad dito once I found the right way. Kaya dito ka lang, ok? Huwag kang aalis dito hanggat wala pa ako, naiintindihan mo?" Ilang sandali pa bago ako tumango bilang pagsang-ayon sa kanya. Nginitian niya ako bago siya tuluyang tumalikod sa akin.
Habang nakikita siyang naglalakad palayo, hindi ko maiwasang malungkot. Hindi ko alam kung bakit ko 'to nararamdaman ngayon pero may kung anong sinasabi ang puso ko na hindi ko maipaliwanag, bumabagabag 'yon sa akin kaya hindi ko magawang ngitian man lang ang sitwasyon.
"Tyler," tawag ko sa kanya, huminto siya at bahagya lang tumagilid ang mukha niya. "Babalik ka agad, 'di ba? Babalikan mo 'ko?" sabi ko, nanghihingi ng kasigu
