Gözümü açtığımda oda sessizdi, Zervan çoktan kalkmış. Komodindeki saate baktım, dokuz olmuş. "Haklı adam," dedim kendi kendime, "bu saate kadar uyunur mu?" Dün gecenin yorgunluğu hala üzerimdeydi ama daha fazla yatakta dönüp durmak istemedim, doğruldum.
Dün gece... Gerçekten ikimize de iyi gelmişti. Zervan dışarıdan bakınca o sert, taviz vermez haliyle bilinir ama baş başa kaldığımızda bambaşka bir adam oluyor. Bana duş aldırışı, saçlarımı tarayıp kurutması... İçimde bir yerlerde çiçekler açıyor resmen o bunları yaparken.
Lavaboya gidip yüzüme su çarptım. Boynumda, omzumda öyle bir iz var ki, bildiğin kıpkırmızı. Boşuna "dağ ayısı" demiyorum adama; gerçekten ne yapacağını şaşırıyor bazen. Ama ne yalan söyleyeyim, o hali de hoşuma gitmiyor değil.
Hemen dolabı açtım. Bu izleri nasıl kapat
