Karanlık... Kapkaranlık bir yerin içindeydim. Sadece küçük bir çocuğun sesi geliyordu kulağıma. O kadar tatlı, o kadar heyecanlıydı ki... Kim olduğunu bilmiyordum ama o sesi duydukça içim gidiyordu. "Anne bak, amca bana ne aldı?" Gözlerimin önünde bir karaltı vardı. Küçücük bir el, avucunda tahta bir oyuncak tutuyordu. İç içe geçmiş bebekler... Derinden, insanı rahatlatan o güven veren adam sesi duyuldu sonra. Kimdi bu adam? Sesini duyunca neden kendimi evimdeymişim gibi hissetmiştim? "Matruşka mı o?" dedi, hafifçe gülerek. Sonra sahne bir an değişti. O neşeli hava bir anda dağıldı ve o az önce gülen küçük çocuk, şimdi gözleri yaş içinde doğrudan bana baktı. Gözlerimin içine bakarak ağlıyordu, bakışları sanki ruhumu parçaladı... O güven veren ses yine araya girdi. Öyle emin konuşuyor

