Kozcu konağı, kurulduğundan beri belki de hiç bu kadar renkli bir telaşa şahitlik etmemişti. Avlunun her köşesinde bir koşuşturma, her elinde bir süs vardı. Mervan’ın konakta ki ilk doğum günü için güneşin doğuşuyla başlayan hazırlıklar, öğlene doğru yerini tatlı bir yorgunluğa bırakmaya başlamıştı.
Zervan, "Ben bu ufaklığı biraz gezdireyim, siz rahat çalışın," diyerek Mervan’ı kucağına aldığı gibi dışarı çıkmıştı.
Onu son gördüğümde, Mervan babasının boynuna sarılmış, arkalarına taktıkları birkaç korumayla beraber arabaya doğru ağır ağır ilerliyorlardı. Zervan’ın o sert omuzlarının Mervan’ı taşırken nasıl yumuşadığını görmek, içimdeki tüm korkuları bir anlığına siliyordu.
Biz ise kadın kadına avluyu adeta bir çiçek bahçesine çevirmiştik. Renkli fenerler taş duvarlara asılmış, masalar
