Üç sene önce yaşadıklarım esiri etti beni. Kenan'sız tam bir ay kaldım ben o cehennemde. Hastaneden çıkıp eve geldiğim gün kalp krizi geçirdi Nurhan hanım. O hâlimle hastane köşelerinde süründüm ben. Üzüntüden olduğunu söyledi kendine geldiğinde. Zor nefes alıyordu, ağlıyordu bir yandan. Ayaklarıma kapandı, özür diledi benden. O gün sarsılarak ağlaması, bana yalvarması gitmedi gözümün önünden.
Hataydı dedi, bir anda oldu. Sinirden yaptım. Savunmaya çalıştı kendini, hiçbir sözü onu haklı çıkarmazdı ama ben aradan geçen yıllarda içimde bir yerlerde affetmeye çalışmıştım onu. Aldığım ilaçlar, o dönem gittiğim psikolog, her şey onu destekliyordu sanki.
Benim de hatam var mıydı bebeğimi kaybetmemde? Bunu düşünmeye başlamıştım, o geceler kafayı yemiştim. Bu durumu bilen herkes beni hatalı görm
