Nasıl olduğuna hala inanamıyordum fakat olmuştu. Şu an yanımda sessizce yürüyen Yoongi, babamı ikna etmişti. Üstelik benim ağzımı bile açmama bile gerek kalmamıştı.
Tamam Yoongi'den umutluydum, bu yüzden onunla konuşmak istemiştim fakat bu kadar çabuk olacağını tahmin etmemiştim. Ya babamın üzerindeki etkisi çok fazlaydı ya da Yoongi'nin direkt insanlar üzerinde net bir etkisi vardı.
"Nasıl teşekkür edeceğimi bilemiyorum." Bakışlarımı Yoongi'ye çevirdiğimde bana bakmadan omuz silkti.
"Sana bir söz verdim ve sözümü tuttum. Ayrıca babanın söylediklerini unutma en ufak hatanda vazgeçebilir."
Babamın vazgeçmesi çok önemli değildi. Benim için önemli olan onay vermiş olmasıydı. Ayrıca hata yapacağımı falan düşünmüyordum. Her ne kadar şimdilik denemene izin veriyorum dese de bunun benim için
