LINDSAY
Naninigas ako sa aking kinatatayuan sa na saksihan kong pagbaril sa aking asawa. Tila nawawala ako saglit sa aking sarili. Hindi ko na alam kung ano'ng gagawin ko. Ngunit kahit puno ng luha ang aking nga mata. Mabilis kong tinanggal ang pagkakahawak sa akin ni Miko at agad akong tumakbo at niyakap ang asawa ko na ngayon humahandusay sa sahig at naliligo sa kanyang sariling dugo.
Nanginginig ang aking kalamnan nanlalamig ang aking buong katawan. Wala akong pakialam kung magpuno ng dugo ang suot kung damit basta niyakap ko na lang ng mahigpit ang asawa ko.
“Tulong! Tulong! Tulungan niyo kami. Miko! Kayong lahat! Ano ba tumawag ka kayo ambulansiya!” sigaw ko sa kanilang lahat dahil hindi pa rin sila kumikilos .
Walang tigil ang aking pagluha sa nakikita ko ang sitwasyon nang aking
