Kabanata 49
Relentlessly I “Ayos ka lang ba, Bom?” tanong ko agad noong mapabaling sa bata. Agad ko siyang niyakap habang ganoon pa rin ang kalabog sa aking dibdib. “Opo, Ate Lauren.” Nanginig nang bahagya ang kaniyang boses; takot, kabado, nahihiya, at nag-aalala. “Sorry po, Ate...” “It’s okay... sigurado ka bang okay ka lang, huh? Nasaktan ka ba?” paninigurado ko at bahagyang nilayo si Bom sa akin para tingnan kung nagkasugat ba siya. Matatalas ang mga bato kahit sa ilalim ng tubig. Tumango ito sa akin, naluluha pa rin ang mga mata. Napahinga ako nang malalim at niyakap na lamang ulit ito. I know these kids aren’t related to me, yet they’re like a family to me... more so now that I’m going to be a mother. Hindi ko kaya na may batang mapahamak. I should’ve known better. Dapat ay hindi ko n
- Writer
