Relentlessly (La Esperanza Series #1) Free - Tagalog

Kabanata 35.

Relentlessly I

Warning: SPG

Uuwi pa sana kami ni Seatiel nang hindi kasama sina Cindy dahil muntik pa kaming walang matuluyang dalawa. Iyong mga bata ay walang problema dahil may natutulugan talaga sila rito.

Iyon nga lang ay madilim na at kahit sinabi ni Seatiel na kaya naman kung gusto kong umuwi, ayaw kong magpakampante. I don’t want him to risk it!

Hatinggabi na pero hindi pa rin ako inaantok. Nakailang baling na rin ako!

Maliit lang ang kubo kung nasaan kami kanina nang makarating dito sa isla kaya para sa tutuluyan namin ngayong gabi ay naghanap pa sila. Mabuti at may mga bakanteng kubo na pwedeng tuluyan. Nilinis lang nang kaunti at pwede nang gamitin lalo pa’t pansamantala lang naman ngayong gabi.

Tahimik na ang paligid at tanging kuliglig ang naririnig ko at ang mga hampas ng alon sa tabing-dagat. Nilingon ko ang katabi na nakapikit ang mga mata.

I sighed deeply. What the hell is wrong with me? Hindi ako makatulog sa tabi ni Seatiel!

Napagpasyahan ko na lang na hayaang nakadilat ang mga mata ko dahil nananakit na rin ang ulo ko sa pagpipilit na makatulog. Kanina pa naman ay gustong-gusto nina Bom na dumito rin matulog sa kubo kung nasaan kami. Kung hindi nga lang nakumbinsi ng mga ale na roon matulog ang mga bata nang sama-sama, baka nagsisiksikan na kami ngayon.

Komportable naman ang tulugan, iyon nga lang ay hindi talaga ako inantok. Inalis ko na lang ang paningin mula sa bintana kung saan ko natatanaw ang langit sa labas at mga bituin. May kurtina iyon pero napagpasiyahan kong huwag ibaba kahit malamig. Hinarap ko si Seatiel at siya naman ngayon ang pinagdiskitahan.

Hindi ko mapigilang titigan siya.

Dark eyebrows that perfectly complement his deep eyes, ang matangos niyang ilong at mapupulang labi, and his prominent jaw... all perfect. Hindi ko mapigilang mamangha at talagang hanggang ngayon ay hindi ko alam kung paano ko siya nagagawang titigan nang matagal at laging salubungin ang mabibigat niyang tingin.

He’s not only handsome. He’s rough and his presence is intense...

Nagtagal ang mga mata ko sa kaniyang labi. Inangat ko ang kamay at pinadaan ang daliri sa katangusan ng kaniyang ilong at kaniyang pisngi. I traced his facial features, kinakabisado, at saka ako marahang pumikit.

Now, I can picture in my mind how he looks when he’s beside me… when he’s with me… when he’s resting peacefully, his arm around me, not wanting to let go. I’ve embedded it in my mind so I’ll never forget it.

I opened my eyes. He’s still sleeping and his arm is circling around my waist, kaya nang subukan kong abutin ang labi niya ay hindi ako nahirapan.

My heart is beating like crazy. A sudden urge to kiss him resurfaces. I want to kiss him so badly! It’s so tempting…

Kaso nang idadampi ko na ang labi sa labi ni Seatiel ay dahan-dahan naman siyang nagmulat, tila ba kanina pa rin gising. Natigilan ako sa akma kong paggawad ng halik sa labi niya, hindi inaasahang magigising siya.

My cheeks suddenly burned. Dahan-dahan kong inalis ang kamay sa pisngi ni Seatiel at pakiramdam ko ay pulang-pula ang mukha ko at talagang nagising ang buong diwa ko sa halip na antukin!

Oh, gosh.

Tinalikuran ko si Seatiel sabay tabon ng kumot sa mukha ko at pinakalma ang nagwawalang dibdib.

“Lauren... anong pinaplano mo?” Seatiel whispered, a trace of humor in his voice.

Hindi ako sumagot. Nagpanggap na lang akong nakatulog bigla!

“Alam kong gising ka pa.”

I bit my lip sa sobrang hiya at kinunot ko ang noo nang pilit para magtunog iritado.

“I’m sleeping,” tanggi ko, which is a wrong move! Narinig ko agad ang mahinang tawa ni Seatiel dahilan para mas uminit ang mukha ko!

“Bakit hindi ka pa natutulog?”

Hindi ako sumagot. Pinanindigan ko na talaga, kaso lang ang isang ‘to ay tila nagising din ang diwa!

“Bakit hindi mo itinuloy?” He smirked.

Binaon ko lalo ang mukha sa unan ko. Pipilitin ko na sanang makatulog kung hindi ko lang naramdaman ang paglapit niya pa lalo at pagdikit sa likod ko. I can feel his hot breath against the back of my ear, making me close my eyes tightly.

“I can’t sleep…” Seatiel whispered in a sensual, playful voice. Ang namamaos niyang boses ay halos makapanindig balahibo sa ‘kin.

“Seatiel...”

“Hmm?” he whispered huskily. “Why don’t you try to kiss me again, Lauren?”

Ngayon ay nagsisi naman akong ginawa ko pa iyon. Baka nagising siya o sadyang hindi lang din siya makatulog gaya ko. Ilang sandaling katahimikan ang bumalot kaya akala ko ay natulog na lang din si Seatiel. Nag-angat ako at dahan-dahang nilingon siya, only to find him still as awake as I am!

Nakasandal siya sa headboard ng higaan habang ako ay nakahiga nang maayos sa pwesto ko. Nang mag-angat ako ng tingin kay Seatiel ay nakatingin siya sa ‘kin. Halata sa kaniyang hindi rin makatulog!

“W-Why are you awake? Matulog ka na nga, Seatiel,” pagalit kong sabi kahit talagang dinadaga ng mga insekto ang dibdib ko dahil sa tingin niya.

It’s midnight and we’re having this chaos. Dapat talaga nandito na lang sina Bom!

Sumisilip na yata ang unang liwanag ng umaga. Sobrang lamig na rin. Nakailang ikot at balikwas pa ako pero hindi talaga ako dalawin man lang ng antok! I looked back at Seatiel. He’s still in the same position, watching me while I can’t sleep!

Mahina siyang tumawa at dahan-dahang inaangat ang kaniyang t-shirt. Pinigilan ko ang kamay niya na lalo niyang ikinatawa.

“Huwag mo nang pigilan. This is why we can’t sleep.” He smirked.

Nagbaba siya sa ‘kin. Humigpit naman ang hawak ko sa kumot, like I’m holding on for dear life!

“They’ll hear us,” pinamumulahan kong sinabi.

It’s been what? Two weeks!

Tinukod ni Seatiel ang isang kamay sa kabilang gilid ko, kinukulong ako sa kaniya, at ang isa’y nasa uluhan ko. Naramdaman ko ang paglubog ng parte ng kutsong kinahihigaan nang ibigay niya ang kaniyang bigat doon at niyuko ako.

Our eyes met and they reflected each other. Sa halip na tangayin ng antok ay mas nagising pa yata ang diwa namin sa gitna ng gabi.

“I missed you...” magaspang niyang bulong. Dalawang linggo rin kaming hindi magkasama dahil sa pagiging abala niya at dahil laging sina Margaret ang kasama ko.

Pinagmasdan ko ang mga mata ni Seatiel nang bumaba ang kaniyang tingin sa mga labi ko, pabalik sa mga mata ko na tila naghahanap ng permiso. Nagawa na namin iyon nang ilang beses pero palagi pa ring pareho sa pakiramdam. Nakakaliyo pa rin!

“I-I...” Lumunok pa muna ako bago nagpatuloy. “I missed you, too, Seatiel...”

A relieved smile formed on his lips. Nagdampi siya ng halik sa noo ko at pumikit. “Damn... I can’t believe you’re sleeping next to me now...”

Napapikit na lang ako nang maramdaman ang pagbaba ng kaniyang mga labi sa labi ko. I tasted mint on his lips, and it made me feel drunk… like tasting something addicting.

Naramdaman ko ang pag-abot ni Seatiel sa bintana at ang ginawa niyang paghila sa kurtina pababa nang hindi pinuputol ang halikan namin. Lalong nawala ang liwanag sa kubo, just enough for us to see each other closely.

I responded to his every kiss with the same intensity. Naramdaman ko ang pagngisi ni Seatiel.

“Wish you told me earlier, so we could’ve done this longer,” sambit niya at nagsimulang alisin ang t-shirt niyang pinigilan ko kanina.

Namula ang mukha ko. Napatitig ako sa katawan niya nang maalis niya ang damit, and he still leaves me mesmerized.

Napapikit ako nang bumaba ang kaniyang mainit na mga labi sa leeg ko, teasing me with soft and wet kisses. He slightly bit my collar bone to tease me more. Kasabay ng singhap ko ay ang pagbaba ng kamay niya patungo sa aking hita.

“Seatiel...” Pumikit ako lalo at napakapit sa kaniyang malambot na buhok nang bumaba pa ang halik niya patungo sa dibdib ko habang nalihis ang aking damit.

Napigil ko ang aking hininga nang lumandas ang kaniyang kamay sa pagitan ng mga hita ko, unti-unting bumababa at nanunudyo. Hindi ko alam kung saan itutuon ang atensyon, sa kaniyang kamay na naglalandas o sa kaniyang labi na humahalik sa leeg at dibdib ko!

Napakapit ako sa matigas niyang braso nang maramdaman ang mas kagustuhang madikit pa sa kaniya.

He smirked, ang kamay ay natunton ang panloob ko. Nakagat ko ang aking labi nang maramdaman ang paghawi niya sa telang tumatabon doon at pinadaan ang daliri.

“Damn,” mura niya nang mapagtanto kung gaano iyon kabasa, tila ba mas nag-init siya at nagsiklab. Gusto ko mang mahiya ay wala yata iyong puwang ngayon. Gusto kong sampalin ang sarili ko para magising sa pagiging lasing pero wala yata akong magagawa kung iyon ang epekto niya sa ‘kin lalo na nitong mga nagdaang araw!

“You’re driving me insane right now, Lauren...” pabulong niyang sinabi. I bit my lip when I felt his arousal against my throbbing feminity. Humigpit ang aking paghinga at ang kapit sa kaniyang braso. I can’t imagine what will happen in this very bed the moment he loses his temper!

Halos sa labi ng isa’t isa na kami huminga habang pigil ang mga ungol na kumawala. Napasinghap ako at napapikit nang maramdaman ang pagpasok niya sa loob ko. Ilang beses na namin iyong nagawa pero hindi pa rin ako sanay sa laki niya. Napapakagat pa rin ako ng labi at napapadaing, but then it’s hurting so good… so f*****g good that when he started moving, I couldn’t help but moan his name beneath him.

“Damn, it’s so warm inside you,” Seatiel whispered. Bumibigat ang kaniyang paghinga tuwing nararamdaman ang pagkaipit niya sa loob ko dahilan para umani ng mura sa kaniya. He started it slow and gentle, at habang tumatagal ay sabay kaming nagbibitaw ng ungol at daing!

Panay na ang kagat ko sa aking labi para pigilan ang mga halinghing.

Nang una’y iniisip ko pa ang kubo, ang tibay ng kawayan, para makayanan ang ginagawa namin nang hindi bumibigay o lumilikha ng langitngit!

Kada tulak niya paloob ay parang kusang napapaawang ang labi ko. Napapatingala. Nanginginig. Nanghihina kapag binabawi niya’t hinuhugot palabas. He savored my neck with his lips, sucking on my skin and leaving marks.

Damn, it’s wild! Gusto ko siyang itulak pero masiyadong nakakahibang ang ginagawa niyang paghalik, dila, at sipsip sa balat ko.

“Seatiel, not there!” Nagawa kong magreklamo dahil sa leeg ko pa siya humahalik.

He chuckled a bit and lowered himself. Sinakop ng mainit niyang bibig ang tuktok ng dibdib ko na halos magpaarko rin sa aking likod. His tongue grazed my hard peaks, habang walang tigil ang pagsasalubong ng aming mga katawan.

Gosh! I was delirious!

Kulang na lamang ay igalaw ko rin ang aking balakang upang mas masalubong siya. At tuwing sumasagad sa aking kaibuturan ay halos manghina ako nang husto at umikot ang aking mga mata.

Nahihilo na ako ngunit wala pa ring patawad si Seatiel. Hinawakan niya ang aking hita at mas lalo akong inangkin sa paraang gusto niya! He grunted as he set a pace that left him equally satisfied!

Muntik na akong mapasigaw noong mas bumibilis siya at sumasagad. He fills me completely, my walls tightening around him as he moves. His finger started massaging my sensitive nub, habang wala pa ring tigil ang paglabas-pasok niya sa aking gitna. Hindi ko na rin kontrolado ang reaksyon ng aking katawan na pakiramdam ko ay hinihigop pa siya!

“Ah! Tiel!” I couldn’t help it.

Tinakpan ko ang bibig ko ngunit pinagsalikop niya lamang ang mga daliri namin at nilagay sa aking uluhan!

Now, I really can’t stop my moans! Kinagat ko na lang ang labi ko para pigilan ang daing na gustong kumawala sa aking bibig na umani ng mura sa kaniya.

Kinulong ng labi ni Seatiel ang mahihina kong daing. Sa may dahas niyang halik at mariing hawak sa aking kamay, ramdam ko rin ang intensidad sa kaniyang nararamdaman!

“I want all of you, Lauren... all of this,” he breathed.

“I want you too, Tiel... p-please...”

Nanghihina na ako at nanginginig pa rin habang nagpapatuloy siya, still kissing me in the places he loves, still setting my skin ablaze with the heat he ignites.

Parehas kaming pawisan nang tumigil. I couldn’t even open my eyes. He groaned and bit his lip when he came inside me, pagtapos ay binaon ni Seatiel ang mukha sa aking leeg habang pinuno ang loob ko.

Nanghina ang mga kamay ko sa kaniyang malambot na buhok, naghahabol pa rin ng paghinga pagtapos ng pangalawang beses. Ibinagsak niya ang sarili sa tabi ko, nakapikit pa rin ang mga mata. His eyebrows are in line and his neck is red, paulit-ulit ang paggalaw ng lalamunan tanda ng maririing paglunok habang namumula rin ang kaniyang mga labi. My face heated, the look on his face telling me he liked it so much!

We still couldn’t sleep afterward. The night was just too peaceful to be wasted.

“You’re really driving me insane, Lauren...” bulong niya sa paos na boses.

Gumuhit ang ngiti sa mga labi ko at pinagmasdan si Seatiel. Bigla ay may tanong na lumitaw sa isipan ko kahit inaantok na. Hinila niya ako at kinulong sa kaniyang bisig.

“Ang sabi nila ay m-maganda ang buhay mo sa Maynila... why are you here, then? Bakit hindi ka nanatili roon?”

Bakit hindi niya na lang pinakasalan si Trieu Allaena? Bakit hindi na lang sila nagkatuluyan? And settled in Manila where they were both doing fine?

“Hindi ko rin alam, Lauren. Panahon yata ang nagdala sa ‘kin sa La Esperanza... to tame my stubborn love.” Nailing siya sa sarili.

Natigilan ako sa sinabi niya. My heart started beating wildly.

“Y-Your love?”

“Yes, my love...”

Napakurap ako. Tinitigan niya ako. It was his love all along?

“Hmm. May pagmamahal na kahit anong pilit mong layuan... patuloy na bumabalik. May pagmamahal na binabawi, at ibinabalik din. If it’s meant for you, it’ll come to you eventually... kung minsa’y panahon ang nagdidikta kung kailan... and this love?” He stopped mid-sentence and met my gaze. Napalunok ako nang maramdaman ang t***k ng kaniyang puso, pinapantayan ang akin na walang tigil sa malakas nitong pintig.

“This is all yours, Lauren. And it will always find its way to you...”

I felt my heart burning so much that it started to hurt…

“My love is all yours,” he whispered. Pinuno ng sandaling iyon ang puso ko, ang isip, at tila umukit sa kailaliman ng aking memorya. “And when I say I love you, I mean the love that doesn’t know how to give up... a love that never gets too tired, or too hurt, or too old-fashioned... you can hurt me for all I care, sweetheart, I don’t mind.” Sinabayan iyon ng kaniyang ngisi ngunit naramdaman ko ang init ng mga salitang iyon.

“Tiel...”

His lips touched mine, embedding words in the deepest parts of my memories.

“I’m not falling alone, Lauren. I’m dragging you into this,” he whispered. With my emotions unnamed, I pulled him in for a kiss. Masuyo ko siyang hinalikan.

“Hindi na kailangan. I already fell, Seatiel. There’s no way I can fall again, right?”

He stopped for a bit, suppressing a smile. Sa namumungay na tingin ay sumilay ang ngiti.

“I can make you fall in love again, Lauren. Over and over. There’s no way you’ll fall out of love with me… right?” He smirked and pulled me even closer.

Gusto kong matawa sa kaniyang remark nang gayahin ako ngunit nahagap ko na lang ang sarili na nangingiti. Kahit nang mag-umaga na at paalis na kami sa islang iyon ay hindi pa rin mawala ang ngiti at sayang nararamdaman ko.

“Ate Lauren! Ang damot n’yo naman po! Hindi n’yo kami pinatabi! Siguro ‘di n’yo na po kami love!” nakasimangot na sabi nina Cindy na gustong-gusto sumama kay Seatiel kagabi pa.

Napaangat naman ang mga kilay ko sa mga bata ngunit nagtatakbo na sila sa tabing-dagat.

Madaling araw pa lang at malamig pa ang paligid. Nagsisimula pa lang ang pagsilip ng haring araw sa dulo ng malawak na karagatan, ngunit iyong mga bata ay naglalaro na agad sa tabing-dagat.

Nasa gilid lamang ako at nakaupo sa batuhan habang pinapanood sila. Sa tabi ng bangka ay si Seatiel at ang mga batang nagpapaturo sa kaniyang paandarin ‘yon.

Maayos kumausap ng bata si Seatiel. He’s smiling, smirking, and it’s making my heart beat in a way that gently hurts.

Posible palang kumirot ang puso sa saya?

Napatitig ako at napagmasdan siya. Laughs and giggles from the kids filled that morning, and Seatiel’s image on the sea beside a small fishing boat is forever tattooed in my mind.

Umihip ang hangin at ang sandaling iyon ay tila bumagal sa isipan ko. Binasa ni Seatiel ang kaniyang buhok. He took his shirt off. Ang kaunting sinag ng araw na sumisilip sa malayong dulo ng dagat ay nangintab sa basa niyang katawan. Kids wanted to swim, too. Ngunit ako ay nanatili sa batuhan dito sa gilid.

Nagtama ang paningin namin ni Seatiel nang lumingon siya sa ‘kin.

“Ate Lauren! Tara, mamangka tayo!” yaya ng mga bata sabay sakay sa bangka na hindi naman paaandarin ni Seatiel. Natawa ako sa kanilang kakulitan habang yakap ko ang mga tuhod ko.

“Ate Lauren! Alam mo po ba...” Nang-aasar na ngumiti sina Cindy sabay tingin kay Bom na agad nanlaki ang mga mata at umiling-iling. “Crush po kayo ni Bom! Ang ganda n’yo raw po at mukha kayong diwata!”

Kantyawan at tawanan ang kasunod niyon.

“Ganoon ba, Bom?” tanong ni Seatiel sa marahang boses. Nilingon niya ako. “Hindi na pwede ang Ate Lauren mo. May gusto nang iba.”

Nalungkot si Bom sabay halukipkip. Natawa naman ako. “Ano ka ba, Bom? Marami ka pang makikilala. At sigurado ako... mas maganda pa.”

Malungkot ang mukha ng bata pero bigla iyong nagliwanag sa sinabi ko at nangislap ang mata. “Talaga po, Ate Lauren? Sige na nga po, hindi na po pala kita crush...” desisyon nitong ikinailing ko na lang. “Pero sino po ang crush n’yo?”

Napaangat ang mga kilay ko at ‘di namalayang lumipad ang tingin kay Seatiel. Nag-aabang na ang mga mata niya at nang mahuli ang tingin ko ay bakas sa mukha niya ang amusement. Nag-iwas siya at nagpigil ng ngisi.

“Tama na iyan, Bom. Basta may nagugustuhan na siyang iba.”

“Sino po?”

Namula ang pisngi ko at hindi na nagsalita pa.

“Malalaman mo rin sa susunod...”