BABAE SA ISLA
1003 Words
Continuation....
CHAPTER 6
THIRD PERSON POV
Sa kabilang dako naman ng mundo, sa isang malayong isla na napapalibutan ng malinaw na dagat at pinong buhangin, namumuhay si Jamilla Roxanne “Jam” Nardo, dalawampu’t walong taong gulang. Isa siyang probinsyanang morena na may payak na buhay ngunit busog ang puso sa kabutihan.
Hindi marangya ang kanyang tirahan, hindi rin marangya ang kanyang kasuotan, subalit may kakaiba siyang taglay isang ngiting kayang magpagaan ng bigat ng mundo ng sinumang makakita nito.
Tuwing madaling-araw, bago pa tuluyang sumilip ang araw sa dagat, bumabangon na si Jam mula sa kanyang banig. Tahimik niyang inaayos ang kanyang mga paninda: mga bulaklak na pinitas niya mula sa likod ng kanilang kubo at mga kwintas na yari sa kabibe. Ang mga kabibe ay pinupulot niya sa tabing-dagat tuwing hapon, kapag paalis na ang mga turista at tahimik na muli ang baybayin.
Nililinis niya ang bawat kabibe sa malinaw na tubig, pinatutuyo sa ilalim ng araw, saka niya tinatahi gamit ang matibay na sinulid. Nilalagyan niya ito ng maliliit na butil na makukulay at minsan ay sinasamahan ng piraso ng kahoy na hugis puso o bituin. Sa kanyang mga kamay, ang mga karaniwang kabibe ay nagiging kwintas na may buhay at kahulugan.
“Hindi lang ito kwintas,” madalas niyang sabihin sa sarili. “Ito ay alaala ng dagat at ng araw.”
Pagkatapos maghanda, isinasabit niya ang mga kwintas sa isang mahabang patpat na kawayan at inilalagay ang mga bulaklak sa maliit na basket. Suot ang simpleng bestida at tsinelas, naglalakad siya patungo sa pamilihan sa tabi ng dagat kung saan nagtitipon ang mga tao mga mangingisda, mga tindera, at mga dayong namamasyal sa isla. Pagdating niya roon, agad siyang bumati sa mga taong nakakasalubong.
“Magandang umaga po,” masigla niyang bati, may ngiti na bakas sa kanyang maamong mukha.
Marami ang tumitigil sa kanya hindi lang dahil sa kanyang paninda kundi dahil sa kanyang paraan ng pananalita. May dala siyang pambobola na hindi nakakainsulto kundi nakapagpapangiti.
“Aling Rosa,” sabi niya sa isang matandang babae, “bagay po sa inyo ang pulang bulaklak. Para po kayong bumabata kapag may ganyan.”
Napatawa ang matanda. “Talaga ba, Jam?”
“Opo, parang dalaga ulit,” sagot niya.
Dahil doon, bumili ang matanda ng dalawang bungkos ng bulaklak at isang kwintas na yari sa kabibe.
Lumipat naman si Jam sa mga bagong dating na bisita sa isla. May isang magkasintahan na naglalakad sa tabing-dagat.
“Kuya, Ate,” tawag niya, “subukan niyo po itong kwintas. Sabi nila, kapag sabay niyong sinuot, lalong tumitibay ang pagmamahalan.”
Nagkatinginan ang dalawa at ngumiti. Bumili sila ng tig-isa at nagpasalamat kay Jam.
May isang batang babae na nakatingin sa kanyang mga paninda. Lumapit si Jam at inilagay sa kanyang leeg ang isang maliit na kwintas.
“Bagay sa’yo, parang prinsesa,” sabi niya.
Ngumiti ang bata at hinila ang kamay ng kanyang ina. Bumili ang ina ng dalawang kwintas at tatlong bulaklak.
Habang tumatagal ang umaga, unti-unting nauubos ang laman ng kanyang basket. Ngunit hindi siya napapagod. Sa bawat benta, may kasamang kwento at ngiti.
“Ang kwintas na ito,” sabi niya sa isang lalaking nag-iisa, “para sa mga taong matapang. Kapag suot mo ito, parang sinasabi ng dagat na huwag kang matakot.” Tahimik ang lalaki ngunit bumili pa rin.
Sa ilalim ng araw, naupo sandali si Jam sa lilim ng puno ng niyog. Pinunasan niya ang pawis sa noo at tiningnan ang dagat. Tanaw niya roon ang bangka ng kanyang ama na papalapit sa pampang. Naisip niya kung marami bang huli ang ama niya ngayong araw.
“Basta may mabenta ako, may ulam kami mamaya,” bulong niya sa sarili.
Muling tumayo si Jam nang may dumating na grupo ng mga tao. May halong saya at kaba ang kanyang dibdib dahil alam niyang ito na ang huling pagkakataon para maubos ang kanyang paninda.
“Magandang tanghali po,” bati niya. “Kung gusto niyo po ng alaala ng isla, ito na po iyon.”
May isang babae sa grupo ang kumuha ng kwintas na may hugis bituin.
“Para saan ito?” tanong nito.
“Para po sa mga pangarap,” sagot ni Jam. “Kapag suot niyo po iyan, sana matupad ang mga gusto niyong mangyari.”
Napangiti ang babae at binili iyon. Sumunod ang iba. Isa-isa, nabawasan ang kanyang mga paninda hanggang sa halos wala nang matira.
Naiwan sa kanyang kamay ang huling kwintas isang yari sa puting kabibe na may maliit na asul na bato sa gitna. Tinitigan niya ito sandali. Ito ang paborito niyang gawa. Hindi niya agad ibinebenta iyon dahil pakiramdam niya ay may kahulugan iyon na hindi pa dumarating.
Lumapit ang isang matandang lalaki na may tungkod. “Iha, magkano iyan?”
Nag-isip si Jam sandali. Ngumiti siya at iniabot ang kwintas sa matanda. “Sa inyo na po. Regalo ko na.”
Nagulat ang matanda. “Hindi ka ba lugi niyan?”
Umiling si Jam. “Hindi po. Mas masaya po ako kapag may napasaya akong tao.” Tinanggap ng matanda ang kwintas at nagpasalamat.
Nang tuluyan nang maubos ang kanyang paninda, dahan-dahan siyang naglakad pauwi. Wala na ang bigat ng basket sa kanyang balikat, ngunit may bigat na kakaiba sa kanyang dibdib isang pakiramdam na may darating na pagbabago sa kanyang buhay, kahit hindi niya alam kung kailan at paano.
Habang naglalakad siya sa buhangin, tumingin siya sa langit. Tahimik niyang sinabi, “Salamat po sa araw na ito.”
Sa malayong lugar, may isang lalaking nababalot ng galit at sakit, umaawit ng awit ng hinagpis. Hindi nila alam na ang tadhana ay dahan-dahang naghahabi ng daan upang magtagpo ang kanilang mga mundo ang mundo ng isang pusong sugatan at ang mundo ng isang pusong punong-puno ng kabutihan.
At sa ilalim ng araw ng isla, nagpatuloy si Jam sa kanyang simpleng buhay, hindi alam na ang kanyang mga kwintas na yari sa kabibe at mga bulaklak ay magiging bahagi ng isang kwento ng pag-ibig, sakit, at paghilom.
- Writer
