KALAKIP NG AWITIN [ ISLA MILAGROSA COLLABORATION- Series 1 ]

UNGRATEFUL SON

CHAPTER 9

THIRD PERSON POV

Dumating na ang araw ng concert na matagal nilang pinaghandaan. Mula pa lang sa labas ng arena, ramdam na ang ingay at sigla ng mga taong nagtipon. Mahaba ang pila, hawak-hawak ng ilan ang mga placard na may pangalan ng banda, habang ang iba naman ay suot ang mga itim at madidilim na kasuotan na tila ginaya ang estilo ng Midnight Reverie.

Sa loob ng arena, halos mapuno ang bawat upuan. Ang ilaw ay nakapatay maliban sa malalaking spotlight na nakatutok sa entablado. May usok na dahan-dahang gumagapang sa sahig ng stage, at ang malalaking speaker ay handa nang maglabas ng musika. Ang mga tao ay nagbubulungan, may sumisigaw ng pangalan ng banda, at may mga nagwawagayway ng kamay na parang gusto nang magsimula ang gabi.

Sa likod ng entablado, nakatayo sina Ferox, Fritz, Khale, at Knox. Tahimik si Ferox, nakayuko, hawak ang mikropono. Si Khale ay nag-aayos ng gitara, si Knox ay sinusubukan ang drumsticks, at si Fritz naman… panay ang ngiti at kaway sa maliit na siwang ng kurtina.

“Uy, puno talaga,” sabi ni Fritz, sabay silip ulit sa labas. “Grabe, parang festival.”

“Focus ka muna,” sabi ni Khale sa malamig na tono. “Hindi ka pa nga lumalabas, nagse-celebrate ka na.”

Tumango si Knox. “Tama. Hindi ito practice. Concert ito.”

Huminga nang malalim si Ferox. Sa dibdib niya, ramdam ang kaba at sabay na pananabik. Parang bumabalik sa kanya ang lahat ng pinagdaanan niya ang sigawan sa bahay, ang mga gabing umiiyak siya sa piano, at ang mga sandaling tanging musika lang ang kakampi niya ngayon, haharap siya sa libu-libong tao.

“Ready na ba kayo?” tanong ng isang staff.

Nagkatinginan silang apat.

“Ready,” sabay-sabay nilang sagot.

Bumukas ang kurtina sumalubong sa kanila ang malakas na sigawan ng crowd. Tumama ang ilaw sa kanilang mga mukha, at parang biglang naging mas malaki ang mundo sa harap nila. Ang arena ay puno mga taong nakatayo, sumisigaw, at naghihintay sa unang tunog ng kanta.

Unang lumabas si Fritz, hawak ang mikropono, at agad siyang kumaway sa crowd. Lalong lumakas ang hiyawan ng mga babae sa harap. May ilan pang nagtaas ng mga banner na may pangalan niya.

“HELLOOOO!” sigaw ni Fritz. “Ready na ba kayo?!”

“YEEEEES!” sagot ng arena.

Habang si Fritz ay panay kaway at ngiti, lumapit sa kanya si Khale at bahagyang hinila ang manggas niya. “Tama na ‘yan. Simulan na natin.”

Si Knox naman ay tumapik sa drum set. “Game na.”

Lumakad palabas si Ferox, dahan-dahan, hawak ang mikropono sa dalawang kamay. Nang makita siya ng crowd, lalo pang lumakas ang sigawan. May mga tumatawag ng pangalan niya, may umiiyak na, at may nakapikit na parang hinihintay ang unang linya ng kanta tumayo siya sa gitna ng entablado.

“Magandang gabi,” sabi niya sa mikropono. Tahimik ang arena sa loob ng ilang segundo. “Kami ang Midnight Reverie.” Sumabog ang palakpakan.

“Salamat sa pagpunta n’yo,” dagdag niya. “Ang gabing ito… para sa inyo.”

Tumango siya kina Khale at Knox.

Tumunog ang unang nota ng piano. Sumabay ang gitara, pagkatapos ang drums. Ang ilaw ay unti-unting gumalaw kasabay ng tugtog, at ang usok sa sahig ay parang alon na sumasabay sa himig.

Habang kumakanta si Ferox, ang boses niya ay malinaw at puno ng damdamin. Ang bawat linya ay tila tumatama sa puso ng mga nakikinig. May mga taong napahawak sa dibdib, may mga nagyakapan, at may mga nakapikit na parang dinadala ng musika sa ibang mundo.

Si Fritz ay gumagalaw sa entablado, minsan ay tumatalon, minsan ay sumasabay sa hiyawan ng crowd. Si Khale naman ay seryoso, nakapikit habang tinutugtog ang gitara, tila inuubos ang emosyon sa bawat nota. Si Knox ay matatag sa likod, ang bawat hampas ng drums ay parang t***k ng isang malaking puso na konektado sa lahat ng tao sa arena.

Sa gitna ng kanta, itinaas ni Ferox ang kamay niya. “Sabay-sabay tayo,” sabi niya.

At sabay-sabay silang kumanta parang nagkaisa ang libu-libong tinig. Ang buong arena ay naging isang malaking koro isang tunog na hindi kayang ipaliwanag, isang pakiramdam na hindi kayang ikulong sa salita.

Sa isang bahagi ng audience, may mga taong tahimik lang na nakatingin sa entablado. Hindi sila sumisigaw, hindi rin nagvi-video. Nakikinig lang sila. Para sa kanila, ang bawat kanta ay parang liham na para lang sa kanila.

Habang tumatagal ang concert, mas lalo pang umiinit ang atmosphere. Palitan ng ilaw, palitan ng kanta, palitan ng emosyon. May mga masaya, may mga malungkot, may mga kantang nagpapangiti at may mga kantang nagpapaluha.

Sa huling kanta, huminga nang malalim si Ferox bago kumanta.

“Maraming salamat,” sabi niya. “Hindi namin ito makakaya kung wala kayo.”

Tumugtog ang huling himig. Mabagal, puno ng damdamin. Ang ilaw ay naging malambot, parang buwan na bumaba sa entablado. At sa bawat linya ng kanta, parang unti-unting humuhupa ang ingay hindi dahil tumahimik ang crowd, kundi dahil lahat ay nakikinig.

Nang matapos ang huling nota, nagkaroon ng katahimikan sa loob ng dalawang segundo.

Pagkatapos sumabog ang palakpakan sigawan, hiyawan, tawag ng pangalan nila. Nagkatinginan ang apat sa entablado. Pawis, pagod, pero may mga ngiting hindi matanggal sa kanilang mga mukha.

Yumuko sila sabay-sabay bilang pasasalamat sa gabing iyon, hindi lang sila tumugtog. Hindi lang sila kumanta.

Sa gabing iyon, nag-iwan sila ng bakas sa puso ng libu-libong tao isang alaala ng musika, ng damdamin, at ng gabing hindi basta makakalimutan.

Matapos ang matagumpay na concert, unti-unting naghiwa-hiwalay ang mga tao sa arena. Ang sigawan at palakpakan ay napalitan ng pagod na hinga at masayang bulungan. Sa backstage, magkakasamang nakaupo sina Ferox, Fritz, Khale, at Knox. Pawis ang kanilang noo, nanginginig pa ang katawan sa sobrang adrenaline, at ang mga tenga nila ay tila umaalingawngaw pa rin sa tunog ng hiyawan ng crowd.

“Grabe ‘yon,” sabi ni Fritz habang hawak ang bote ng tubig. “Parang panaginip.”

Tumango si Khale. “First time kong makaramdam ng ganito kalakas na energy mula sa mga tao.”

Si Knox ay napaupo sa sahig at napabuntong-hininga. “Worth it lahat ng puyat.”

Tahimik lang si Ferox. Nakaupo siya sa gilid, hawak ang mikropono na parang ayaw pa niyang bitawan. Sa mukha niya, may ngiti… pero sa mga mata niya, may lungkot na unti-unting bumabalik. Alam niya, paglabas niya sa arena, babalik na naman siya sa realidad na matagal na niyang tinatakasan sa musika.

“Uuwi na ako,” bigla niyang sabi tumingin sa kanya ang tatlo.

“Sigurado ka?” tanong ni Fritz. “Pwede pa tayong mag-celebrate kahit konti.”

Umiling si Ferox. “Pagod na ako. Tsaka… may kailangan akong harapin.”

Hindi na sila nagtanong. Alam nila kung ano ang ibig niyang sabihin.

Nagpaalam sila sa isa’t isa. May yakap, may tapik sa balikat, at may tahimik na pangakong magkikita ulit sila sa susunod na ensayo. Lumabas si Ferox sa likod ng arena at sumakay sa kanyang Ferrari. Habang umaandar ang sasakyan sa madilim na kalsada, unti-unting humupa ang ingay ng concert sa kanyang isipan at napalitan ng mga boses na matagal na niyang kinatatakutan.

Pagdating niya sa mansion, agad siyang sinalubong ng katahimikan. Malaki ang bahay, maliwanag ang mga ilaw, pero malamig ang hangin. Parang walang bakas ng saya sa loob, kahit na kakagaling lang niya sa gabing puno ng sigawan at palakpakan.

Pagbukas pa lang niya ng pinto, naroon na ang kanyang ama sa sala. Nakatayo ito, nakapulupot ang mga braso sa dibdib, at malamig ang tingin. Sa sofa naman ay nakaupo ang kanyang ina, elegante ang postura pero matalim ang mga mata.

“So,” sabi ng ama sa malamig na tono, “tapos na ang palabas mo?”

Hindi agad sumagot si Ferox. Inilapag niya ang jacket sa gilid at huminga nang malalim.

“Concert po ‘yon, Dad. Hindi palabas.”

Tumayo ang ina. “Huwag mo kaming bastusin, Ferox. Alam mo kung bakit ka namin tinawag.”

Napangiti nang mapait si Ferox. “Alam ko na po. Si Alessandra na naman.”

Biglang lumapit ang ama at malakas na hinampas ang mesa. “Yes! Alessandra! Hanggang kailan ka magmamatigas?!”

Napatigil si Ferox. Ramdam niya ang panginginig ng kamay niya, pero pinilit niyang maging kalmado.

“Dad, Mom… I already told you. I don’t love her.”

Tumawa nang sarkastiko ang ama. “Love? What do you know about love? You’re just wasting your life on music!”

Sumingit ang ina. “Ferox, listen to us. Alessandra is perfect for you. Malinis ang pangalan ng pamilya niya, malaki ang negosyo nila. She can help us grow the company.”

Umiling si Ferox. “So iyon lang? Business deal?”

Lumapit ang ama sa kanya at itinuro ang daliri sa mukha niya. “You’re ungrateful! After everything we gave you!”

Napapikit si Ferox saglit. “What did you give me, Dad? A house? Money? Pero never niyo akong tinanong kung masaya ba ako.”

Biglang tumunog ang sampal napalingon ang ulo ni Ferox sa lakas ng tama. Napaluhod siya ng bahagya at napahawak sa pisngi. Dumugo ang gilid ng labi niya.

“Don’t talk back,” malamig na sabi ng ama.

Tumayo si Ferox nang dahan-dahan. Nanginginig ang boses niya pero pilit na matatag.

“Why do you hate my music so much?”

Sumagot ang ina. “Because it’s useless! Hindi ka yayaman diyan. Hindi ka magiging katulad namin diyan.”

Napangiti si Ferox nang mapait. “So money lang talaga ang mahalaga sa inyo?”

“Exactly,” sagot ng ama. “And Alessandra is the key.”

Umiling si Ferox. “I won’t marry her. Hindi ko siya mahal. Hindi ko kayang lokohin ang sarili ko at siya.”

Lumapit muli ang ama at sinuntok siya sa balikat. “You will marry her!”

Napaatras si Ferox at napaupo sa sahig. Ramdam niya ang sakit sa katawan, pero mas masakit ang mga salitang naririnig niya.

“Kung ayaw mo,” sigaw ng ama, “lumayas ka rito! Wala kaming anak na bobo at walang utang na loob!”

Nanlaki ang mata ni Ferox. “Dad…”

“Don’t call me that!” sigaw nito. “You’re a disgrace!”

Tahimik ang ina, pero malamig ang mga mata. “Ferox, think about your future. Kung aalis ka, wala kang makukuha sa amin.”

Tumingala si Ferox sa kanila. Sa loob ng kanyang dibdib, parang may gumuguho.

“So conditional lang ang pagiging anak ko?” tanong niya. “Depende kung susunod ako sa inyo?”

Walang sumagot tumayo siya nang marahan. “I just want to sing. I just want to live my own life.”

Tumawa ang ama. “Then go. Leave. Wala kaming anak na ganun.”

Tahimik si Ferox. Dahan-dahan siyang umakyat sa hagdan papunta sa kanyang kwarto. Sa bawat hakbang, ramdam niya ang bigat sa dibdib. Pagpasok niya sa kwarto, naupo siya sa gilid ng kama at tuluyang bumigay ang kanyang mga luha.

Sa labas, naririnig pa rin niya ang boses ng ama na nagmumura at ang ina na bumubulong ng galit na salita. Pero sa loob ng kwarto, mag-isa siya. Walang musika. Walang ilaw ng entablado. Walang sigawan ng crowd. Tanging hikbi ng isang anak na hindi kailanman tinanggap.

Sa gabing iyon, naintindihan ni Ferox na hindi sapat ang palakpakan ng libu-libong tao kung sa sariling bahay niya, isa lang siyang estranghero. At habang nakahiga siya sa kama, yakap ang sarili, isang tanong ang paulit-ulit sa kanyang isip.....