Chapter 44
Hindi ko alam kung bakit dinala ako ng mga paa ko sa bahay ni Psalm noong araw na iyon. Pwede naman akong manatili sa bahay. Pwede naman akong manood ng series, pwede naman akong matulog pero pinili kong pumunta. Siguro dahil na-miss ko siya, dahil gusto kong makita, dahil marupok ako simple lang. Nasa sala ako at nakaupo sa sofa habang may hawak na unan, kunwari nanonood ng tv. Pero ang totoo, nag-aabang ako kung kailan siya lalabas ng kwarto nasa taas kasi siya may inaayos daw na documents. Ayaw kong sumama at paniguradong may mangyayaring himala. “Sandali lang,” sabi niya kanina. “mga thirty minutes.” Pero isang oras na ang lumipas, still nothing. Napabuntong-hininga ako. “Grabe,” bulong ko. “Mas importante pa yata ang papel kaysa sa akin.” Biglang may kumatok sa pinto kaya na
- Writer
