Chapter 56
Nakatingin ako sa salamin ng sasakyan. Dugo. Pawis. Galit. Takot. Lahat halo-halo sa mukha ko. Pero sa likod ng lahat ng iyon… Isang pangalan lang ang nasa isip ko. Lara. At ang anak namin. “Hindi na kayo madadamay,” bulong ko. “Ako na ang tatapos.” Pinindot ko ang earpiece. “Bruno, report.” “Ready.” “Percy?” “In position.” “Vinz?” “Clear.” Huminga ako nang malalim. “Go.” Ang lugar Ang lumang warehouse ay parang multo ng nakaraan. Bakbak ang pintura. Basag ang bintana. May mga kalawang na bakal. Amoy langis. Amoy pulbura. Amoy dugo kahit wala pang laban. Dito nagtatago ang natitirang sindikato. Dito nagtatapos ang lahat. Unang salakay Dumaan kami sa likod. Tahimik. Nakayuko. Nakasandal sa pader. May dalawang bantay. Naglalakad. Nagtatawanan. Walang ka
- Writer
