Chapter 31
Hindi ko namalayan at tatlong buwan na pala ang lumipas. Tatlong buwan na mula nang iwan ko ang lahat. Tatlong buwan na mula nang piliin ko ang sarili ko at mula nang huli kong marinig ang pangalan niya. At sa totoo lang, kahit papaano ay masaya ako. Hindi ‘yung masayang sumisigaw. Hindi ‘yung masayang umiikot ang mundo. Kundi iyong payapang masaya. Gumigising ako tuwing umaga na walang kaba. Walang iniisip na nagpapagulo sa maayos na takbo ng utak ko. Nagtatrabaho sa cafe rito at ramdam ko ang kasimplehan ng buhay. Nakikipagtawanan ako kasama ang mga bata. Nagluluto ng simpleng ulam gaya sa bahay. Nanonood ng sunset na hindi ko makita roon sa amin dahil may kalayuan ang dagat. Kasama ko pa rin si Adam. Hindi kami magkasintahan. Hindi kami mag-asawa. Pero sa mata ng buong isla ay kami
- Writer
